Terwijl ik mijn laptop opstart om te gaan werken, komt er op mijn telefoon een bericht binnen. Ik kijk met een schuin oog om te zien wie mij iets stuurt. Ik zie de naam Paula verschijnen, een oud-leerling van de basisschool, en lees de beginzin van het bericht: ‘Eindelijk heb ik je gevonden!’ Dit triggert mij en ik besluit mijn laptop nog even links te laten liggen en het bericht verder te lezen. ‘Altijd heb ik je willen bedanken, voor al je hulp, je mentale steun in de tijden dat ik werd gepest. Jij was altijd daar waar ik je het meest nodig had.’
Wat bijzonder, ik ben er stil van het, kippenvel staat op mijn armen. Ik denk terug aan dat meisje en de klas van toen. Met de inkt van mijn diploma nog nauwelijks droog stond ik voor groep 6. Zo goed en zo kwaad als het ging draaide ik deze groep. Ik deed wat ik dacht dat goed was en had geen idee dat ik zoveel impact zou hebben op deze leerlingen. Ik besluit haar een bericht terug te sturen en geef daarin toe dat ik eigenlijk niet zo goed weet wat ik destijds heb gedaan. Het is tenslotte ook al zo’n twintig jaar geleden.
Een eenling in de klas
Paula vertelt over haar tijd op de basisschool. Hoe zij werd gepest, omdat ze groter was dan de gemiddelde leerling. Een uitnodiging voor een feestje viel bij haar niet op de mat. Een eenling in de klas. Zo voelde zij zich ook. Het zorgde voor een verminderde eigenwaarde. Zij maakte zich onzichtbaar in de klas. Vooral niet opvallen, omdat het weer een reactie uitlokte bij klasgenoten.
Ik weet niet meer wat ik heb gedaan. Wat maakte dat ik zoveel impact heb gehad?
Week tegen het pesten
Afgelopen week was de week tegen het pesten. Een bewustwordingsweek voor leerkrachten. Ziet de leerkracht wanneer een kind wordt gepest? Het kan namelijk zo onzichtbaar zijn. Een leerkracht ziet niet wanneer een kind niet wordt uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje. In de klas valt ze niet op door haar gedrag, ze past zich aan, doet haar werk en gaat na schooltijd snel naar huis. Zelfs voor een kind kan het onzichtbaar zijn. Ik hoor regelmatig: ‘Nee, dit is geen pesten, het is gewoon een grapje van die meiden!’ Continu flauwe grapjes, er net niet bij horen, alleen naar huis fietsen, geen plezier hebben in school. Het zijn voor mij signalen die opgepakt moeten worden door de leerkracht.
Samenwerking tussen leerkracht en thuisfront is nodig
Een leerkracht ziet veel, maar niet alles. Daarvoor is de samenwerking met thuis nodig. Het is belangrijk om met elkaar in gesprek te blijven en de signalen serieus te nemen. Wanneer een ouder signaleert en de leerkracht doet er vervolgens niks mee, dan wordt het kind niet geholpen. Iedere leerkracht wil dat een kind goed presteert op school, maar hoe moet dat wanneer een kind zich niet veilig voelt? Stress en leren gaan niet samen. Om te kunnen leren moet een kind ontspannen zijn.
3 Tips voor leerkrachten
- Zorg dat je het kind ziet; geef die knipoog, leg die hand eens op de schouder en blijf in gesprek.
- Het zelfvertrouwen van dit kind mag groeien. Het mag weten dat het veilig is bij jou in de klas en op het plein. Wanneer het zelfvertrouwen van het gepeste kind groeit, zal het steviger staan en beter bestand zijn tegen pesterijen. Geef daarom complimenten die passen bij het kind, in plaats van de algemene complimenten die voor iedereen kunnen gelden.
- Zie de ouders, luister naar wat ze vertellen.
Paula mocht opgroeien bij een fantastische moeder die haar zag en voor haar klaarstond. Wij bleven in gesprek, continu onderzochten we waar de behoefte van Paula lag en hoe wij hieraan konden voldoen.
De impact van een leerkracht
Na het lezen van Paula’s bericht weet ik dat het is gelukt. Ik heb kunnen bijdragen aan een fijn jaar op de basisschool. Het maakt mij trots en doet mij beseffen hoeveel impact een leerkracht kan hebben. Vandaar ook dit blog, na de week tegen het pesten. Omdat iedere leerkracht mag beseffen hoeveel impact het kan hebben op een kind. Blijf die knipoog geven, laat het kind maar weten dat je het ziet. Misschien ontvang jij twintig jaar later ook wel zo’n mooi bericht.
