Het verhaal begint als cadeau aan mijzelf. Monique van Herpen, een collega hondenprofessional doet een aanbod op Facebook waar ik blij van word. Drie sessies voor mij en mijn hond, om elkaar beter te leren kennen op een diepere laag. Samen kijken naar wat er speelt en wat er nodig is. Omdat Saba nog maar vier maanden bij ons is, besluit ik om voor haar en mijzelf deze sessies te boeken. Saba is een adoptiehond uit het asiel (zie mijn blog Mag ze met jou mee?), we weten weinig over haar herkomst en ze is inmiddels volop in de puberteit.
Is ze bang in het donker?
Er zijn wat dingetjes die me puzzelen. Zoals haar fanatieke tegen me opspringen en in mijn armen happen zodra ik met haar het erf wil aflopen. Eerst doet ze dat alleen in het donker, waardoor ik denk dat ze bang is. Daar kan ik me best wat bij voorstellen, want in de Zeeuwse polder is het ’s avonds laat echt stikdonker. Maar het duurt niet lang voordat ze ook overdag begint te springen en te happen. Ze blokkeert me echt, gaat pal voor me zitten en kijkt me dan indringend aan. Het is dat ik herdershonden gewend ben, anders zou ik danig onder de indruk zijn van dit gedrag. De wandelingen zijn dus megakort, of we gaan helemaal niet.
Er bestaat zoiets als ‘Giardia-gedrag’
“Zou je haar niet eens op Giardia laten testen?” vraagt Monique bij wie ik de sessies heb geboekt. Uit haar praktijk weet ze dat honden met een Giardia besmetting heel vaak spring- en hapgedrag vertonen. Ook kunnen zij voortdurend aan staan, een verhoogde prikkelgevoeligheid hebben en gewicht verliezen. Dat laatste is bij Saba ook aan de hand. Ik stuur ontlasting op om te laten testen en ja hoor, Saba test positief. Ze krijgt een kuur, en daarna nog eentje omdat de diarreeklachten niet over zijn. Haar gewichtsverlies baart me zorgen; ik kan niet alleen haar ribben tellen, maar ook haar ruggengraat heel duidelijk voelen.
Ook de dierenarts is bezorgd
De dierenarts denkt bij een consult aan een erfelijke aandoening aan haar alvleesklier, die veel voorkomt bij Duitse herders. Saba is een herdermix, dus ik besluit een bloedonderzoek te laten doen. Na een aantal dagen komt de uitslag en deze is gelukkig goed: alle bloedwaardes zijn prima, en ook haar nieren en lever functioneren goed. Dat is een enorme opluchting! Omdat Giardia heel besmettelijk is, laat ik ook mijn andere twee honden testen. Zij blijken gelukkig deze parasiet niet te hebben. Nog zorgvuldiger dan normaal ruim ik alle poep van Saba op. Als een andere hond aan haar uitwerpselen zou snuffelen kan deze al besmet raken!
Levenslang gevoeliger voor Giardia
Uiteindelijk is er een derde kuur nodig om de Giardia eruit te krijgen. En het schijnt dat een hond die eenmaal Giardia heeft gehad er levenslang gevoeliger voor blijft. Bij verminderde weerstand kan een herbesmetting op de loer liggen. Ik lees alles wat los en vast zit over Giardia. Vooral het e-book van Michelle Vrolijk e.a. is zeer informatief, een aanrader!
Elke hond in je leven leert je lessen
In het traject bij Monique van Herpen leer ik ook weer over mijzelf. Over het zoeken van houvast dat er niet altijd is. Over het gaan staan voor mijn eigen keuzes, ook als ik daarin tegenwind ervaar. Over mijn zorgzaamheid die raakt aan angst: ‘Nu is er weer zo’n prachtige herder in mijn leven gekomen, die zal ik toch niet zomaar verliezen?’
De betekenis van haar naam
Het is avond, ik schrijf aan de keukentafel. Achter mij in de hondenbedstede ligt Saba in diepe rust. Ik hoor haar zachtjes snurken. Saba, haar naam betekent dageraad, morgenstond. In de verte gloort er hoop en licht. Ik geef haar alle denkbare hulp, en zij mag beter worden en gaan aansterken.
Door hondenogen bekeken
Naast de (puber)opvoeding van Saba heb ik ruimte voor het begeleiden van mensen die hun hond beter willen leren begrijpen. Je kunt meer lezen over mijn manier van werken op www.susanvanderbeek.nl/hondenogen. Via het contactformulier op mijn website kun je je ook aanmelden voor mijn blogbrieven over honden en hondengedrag.
