De magie van mijn hondenverhalendoosje

“Mama van juf Bregje!” roept het jongetje terwijl hij buiten in de schooltuin als een aapje aan de touwen slingert. Ik voel de blijdschap en de trots onmiddellijk door mijn hele lijf stromen. Mama van juf Bregje, wat een prachtige roepnaam.

Precies een week geleden waren we bij de diploma-uitreiking van onze dochter en zette zij haar handtekening onder haar felbegeerde PABO-diploma. Na een mbo-opleiding in een heel andere richting ging ze alsnog haar droom achterna: kleuterjuf worden. En nu ben ik bij haar in de kleuterklas die ze het afgelopen jaar heeft begeleid – ik mag de kinderen komen vertellen over honden.

24 Kinderen in een kring
Als ik het kleine dorp bij Breda binnenrijd, zie ik mijn dochter al staan zwaaien bij de school. Ik geef haar een knuffel, ze haalt een mok cappuccino voor me in de keuken en samen lopen we naar de kleuterklas. 24 Verwachtingsvolle koppies kijken me aan. “Lijken we op elkaar?” vraagt mijn dochter aan de kleuters. Die schudden driftig hun hoofdjes van nee. “Jouw mama is groter en ze heeft ander haar.” Even is het stil. Dan zegt een meisje bedachtzaam: “maar jullie klinken wel hetzelfde!”

Wat heb je nodig voor een hond?
Ik ga zitten op een krukje en pak mijn kist met spulletjes uit. Als eerste Cocki, de Cocker Spaniel knuffelhond. Compleet met tuigje en een riempje. Dan de andere dingen die je nodig hebt voor een hond: een etensbak, een borstel, shampoo, een kussen, poepzakjes en ga zo maar door. Ik vertel de kinderen dat ik graag mijn eigen hondje had meegenomen, maar dat ze niet houdt van autorijden. En ze is ook geen kindjes gewend, dus daarom heb ik haar veilig thuis gelaten.

Kleuters houden van verhalen
Aan Cocki zit een verhaal vast. “Cocki is van een hele oude tante geweest die haar hele leven lang honden heeft gehad. Toen ze in een verzorgingshuis terechtkwam mocht ze geen hond meer hebben. Daarom heeft ze Cocki gekocht. En Cocki houdt wel van knuffelen!” Ik geef Cocki aan het jongetje rechts van mij en zeg dat hij haar even mag vasthouden en daarna mag doorgeven. Ik zie allemaal glunderende gezichtjes als Cocki wordt doorgegeven in de kring. Allemaal houden ze haar even stevig vast. Ondertussen vertellen ze over hun eigen hondje of het hondje van opa en oma. Hoe lief dat hondje is (of hoe stout). Of dat-ie doodging, zo jammer.

De magie van een verhalendoosje
Als ik mijn verhalendoosje erbij pak en zeg dat daar een sprookje in zit over een hond zijn ze plotseling weer muisstil. “Er was eens een meisje dat heel graag een hond wilde, en haar mama ook.” Bij de foto’s van onze eigen honden vertel ik steeds een verhaaltje waarin ook een les verstopt zit. Dat honden veel moeten slapen bijvoorbeeld, omdat ze anders vervelend kunnen worden. Of dat je altijd een spaarpotje moet hebben voor je hond, bijvoorbeeld voor de dierenarts.

En ik vertaal het verhaal over Hera die uit het verre land Roemenië komt. Dat maakt het meeste indruk. Dat zij niet op straat kon blijven leven snappen ze. Dat ze even groot is als een poes kunnen ze zich maar nauwelijks voorstellen. “Kleiner dan Cocki dus” zeggen ze. Cocki krijgt nog een aai en dan willen ze toch echt naar buiten. En ik mag meedoen met vadertje en moedertje spelen. Als ik maar wel een zandtaartje wil eten.

Door hondenogen bekeken
Heb jij een vraag over je hond die je al tijden wilde stellen? 

• Als je een korte vraag hebt, kun je die mailen naar susan@susanvanderbeek.nl.
• Voor € 20 krijg je in een online consult van 20 minuten een antwoord op je vraag. Als bonus ontvang je bovendien mijn maandelijkse blogbrief over honden.
• Is er meer nodig voor jou en je hond en ben je nieuwsgierig naar hondengedragsbegeleiding bij jou aan huis? Kijk dan op www.susanvanderbeek.nl/hondenogen/.