Om los te laten is bruin en liefde nodig

Het is alweer oktober. De natuur, mijn omgeving verandert zichtbaar en hoorbaar. Bomen, planten en dieren maken zich klaar voor het aankomende seizoen. Zo zet ik elke morgen de schuifpui van mijn slaapkamer wijd open, om de frisse koele lucht te ruiken en het moment van even een zijn met de natuur waar te nemen. 

De grauwe ganzen
De lichtbruine ganzen hoor ik al van ver, ze maken typische gakkende geluiden terwijl ze overvliegen. Het klinkt paniekerig of kibbelend alsof ze strijden om een plaats in de volgorde van het gevleugelde peloton. Hoor maar:

Ze nemen duidelijk afscheid van dit gebied rondom Oostvoorne en het Brielse meer. Het zijn grauwe ganzen, van de ‘bruine’ soorten de grootste van Nederland, zo lees ik later nieuwsgierig op de site van de vogelbescherming.

Bruin klopt nu precies
Mijn gedachten herleven het verleden in deze periode van het jaar. De regen die dan valt heeft ook invloed op mijn gemoedsrust, ieder verlaat zonnestraaltje probeer ik nog te vangen tijdens een korte wandeling. Ook ik ben onderweg en maak mij klaar voor deze nieuwe periode. De emoties die daarbij horen wil ik deze keer doorleven, vergeven en loslaten. De kleur die helpend is – en precies klopt bij wat ik blijkbaar zelf nog te doen heb – is bruin.  Die diepe donkerbruin, vaak wat saai en zeker geen opgewekte kleur voor mij. Toch een hele sterke, een bouwer en zo voedend, net als de donkere aarde waar bomen en planten zich in wortelen. 

Veranderingen in de natuur zijn zo vanzelfsprekend
De grond van de kavel rondom mijn chalet (tevens de nieuwe praktijk voor kleurcoaching) is zwaar om te bewerken. Het is een kleverige kleigrond, donker en vochtig en lijkt verreweg op een vruchtbare bodem voor de bloembollen die ik recent plantte. Eind februari hoop ik de eerste bloeiers te ontdekken. De bloembollen hebben of nemen alle tijd en rust om zich te ontwikkelen, zodat ze straks zichtbaar door het donker naar het licht groeien.

Wat zijn veranderingen in de natuur dan zo vanzelfsprekend, terwijl wij veranderingen vaak zien als een enorme uitdaging of sneller willen dan mogelijk is. We ervaren vaak strijd en struggle om wat ons raakt en we zoeken naar oplossingen om onze emoties te onderdrukken. Of we hebben van huis uit geleerd om niet teveel emotie te tonen. Bijzonder genoeg zit juist in het veranderproces ook de groei. 

Het pijnlijke bruin bij het afscheid van mijn vader
Het pijnlijke bruin is van ruim 25 jaar geleden. In gedachten zie ik mij jongere zelf, nog maar net acht maanden moeder van een zoon. Daar stond ik dan, gekleed in een donkerbruine lange blazer met bijpassende pantalon en een spierwit overhemd. Ik las mijn zelfgeschreven brief, gericht aan mijn vader, in een zaal vol familie en kennissen die allen voor zijn afscheid aanwezig waren. Een trillende stem die door emoties bleef hangen in de aula van het crematorium. Enerzijds verlost van de zorgen om zijn ziekbed, anderzijds het verdriet dat het geen nare droom was; mijn vader was echt dood en zou nooit meer terugkomen. 

Het verdriet verstoppen
Zo dubbel in die maanden voorafgaand, de vreugde van een nieuw kleinkind, de rol voor mij als ouder en daarnaast een zieke vader die duidelijk koos om niet meer zo verder te leven. Een schuldgevoel over de tijd ik nog met hem had en misschien niet genoeg aandacht had gegeven. Vragen en onzekerheden… ik stopte het weg en besloot veel en hard te gaan werken om het verdriet te verstoppen.

Met bruin kies ik voor loslaten
Die bruin is helemaal niet zo saai ontdek ik nu, ik zet de kleur nu in en doorleef het. Ik zet een intentie voor deze maand, ik schrijf: loslaten. Het gedicht van Nelson Mandela komt zowaar voorbij en het raakt mij diep, het resoneert in iedere vezel.

Bruin als steunpilaar
Nu kies ik bewust voor bruin als steunpilaar, als opzet, een stevige opstap, een donkere bodem naar zichtbaarheid. Door deze maand los te laten wat niet meer werkt of past, creëer ik meer en sta ik mijzelf vrijheid in keuzes toe. Nu draag ik mijn verleden als gouden schakel om te zijn waar ik nu ben.

Ik nodig je uit om een kijkje te nemen
Met gepaste trots en een gezonde dosis spanning in mijn lijf, nodig ik je uit om een kijkje te nemen op mijn nieuwe website www.kompasinkleur.nl. Een website waarmee ik intens hoop op een bijdrage aan het grote universum, een helper te zijn voor jou en ieder die de kracht van kleur durft toe te laten. Kleur je leven lichter en leuker en geef het door, alles begint met een keuze.