Na een voorspoedige zwangerschap en bevalling houd ik net na het middaguur mijn meisje in mijn armen. De eerste weken gaan easy, maar op een gegeven moment vraag ik me af waarom ze toch steeds huilt. Het maakt me onzeker, doe ik het wel goed? Het wordt makkelijker zodra ze kan praten en me kan vertellen als er iets is. Dat zorgt soms ook voor botsingen. Het moederschap past me als een jas en tegelijkertijd is het veel ingewikkelder dan ik had verwacht.
Eendjes voeren
Ze is vijf jaar als ze me vraagt wanneer ze alleen de eendjes mag gaan voeren. ‘Nooit’, is mijn eerste gedachte; mijn kleine meisje alleen op pad? Hier ontdek ik dat loslaten niet mijn talent is. Ik probeer me in haar te verplaatsen: een klein meisje met een groot hart voor dieren. Uiteraard laat ik haar gaan en spreek ik af dat ik na een paar minuutjes (in werkelijkheid niet meer dan twee), achter haar aan kom.
Met een stralend snoetje vertrekt ze met haar zakje brood. Ik zal nooit vergeten wat ik aantref: daar staat ze in het gras naast de waterkant, omringd door vijf zwanen die uit haar hand eten. Mijn hartslag schiet omhoog! Zwanen, gevaar… alle alarmbellen gaan af. Mijn eerste neiging is roepen dat ze weg moet gaan. Maar iets in mij weerhoudt me hiervan, want wat zal er gebeuren als die zwanen schrikken? Langzaam loop ik op haar af. Zodra ze me ziet, huppelt ze mijn kant op. Haar glunderende gezichtje staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.
De diagnose autisme
In haar puberteit leer ik wat opvoeden écht inhoudt. In die tijd krijgt ze de diagnose autisme, wat een verklaring is voor haar regelmatig lastige gedrag. Wat in de ene situatie werkt, werkt in de andere situatie totaal niet. Het is een reis met heel veel vallen en nog vaker opstaan. Verschillende coaches staan haar bij in haar eigen ontdekkingsreis, zodat ik ook weer tools in handen krijg hoe met haar om te gaan. Hier leer ik om als moeder steeds meer een stapje terug doen. Zo kan ze haar eigen gang gaan in de wetenschap dat ze op mij kan terugvallen als dat nodig is.
Het ‘zorgen voor’ heeft plaatsgemaakt voor ‘communiceren met’. We begrijpen elkaar niet altijd, maar ik probeer me voor te stellen hoe het leven voor haar moet zijn. “Ik wil zo graag normaal zijn” zegt ze met regelmaat. Haar zien worstelen doet pijn in mijn moederhart, en waar ik kan, strijk ik alle plooien glad.
Beren op de weg
“Ik ben gevraagd om mijn onderzoekstage in het buitenland te doen.” Het blijkt om Australië te gaan. “Waanzinnig, moet je doen” zeg ik tegen haar. Negentien jaar is ze inmiddels. Maar dan komen haar tranen, en alle beren op de weg. “Ik moet toch ooit los komen van jou” snikt ze.
Heb ik haar teveel beschermd?
Hier komen voor het eerst mijn twijfels: heb ik haar teveel beschermd? Het zet me aan het denken. Na het samen afwegen van alle plussen en minnen gaat ze toch. En ze leert in die tijd meer over zichzelf dan alle coaches en ik haar hebben geleerd. “De navelstreng is eindelijk door” zegt ze zelf.
De coach die haar na haar terugkomst bijstaat, vertelt me het volgende: “Als moeder snap ik dat je de weg voor haar hebt gladgestreken. Als coach zeg ik je dat je haar de kans hebt ontnomen om dat zelf te doen. Nu moet ze dit op latere leeftijd alsnog leren. Dat had niet gehoeven.”
Dat komt wel even binnen. Mijn goede bedoelingen pakten heel anders uit. Gelukkig pakte ze na haar stage in Australië door en gaat niet lang daarna op kamers wonen.
Ze zoekt me op als ze me nodig heeft
Nu is ze bijna 28. Als ik een tijd niks van haar hoor, weet ik dat ze het lastig heeft. Dan check ik bij haar in en wacht af. Vind ik dat lastig? Jazeker! Inmiddels heb ik het vertrouwen dat zij prima voor zichzelf kan zorgen. Op haar manier en op haar tempo. Ze zoekt me op als ze me nodig heeft.
Het moederschap
Ik herinner me dat ik een voorstelling had van hoe ik mijn kinderen groot zou brengen. Het is totaal anders gegaan dan verwacht. Mijn drie kinderen hebben niet alleen van mij geleerd, ik heb vooral heel veel van hen geleerd, door hun unieke kijk op de wereld. Beslissingen in de opvoeding nam ik vaak intuïtief, nadat ik me voorstelde hoe het zou zijn als ik in de schoenen van mijn kind stond.
Zoveel ouders die het goed willen doen
Voor opvoeden bestaat geen opleiding. Mijn eerste kind was mijn oefenmateriaal. Met de kennis van nu weet ik dat dat geen garantie is dat het bij mijn andere twee kinderen beter zou gaan. In mijn werk als ouderbegeleider eetstoornissen bij Vooruit met zorg zie ik ook zoveel ouders die het goed willen doen, het beste willen voor hun kind. Maar inmiddels weet ik: het grootste geschenk dat je je kind kunt geven, is om het zélf zijn of haar leven te laten invullen. Ook als je kind dingen doet waar je het niet mee eens bent. Probeer dan nieuwsgierig te zijn: waarom maakt hij of zij deze keuze? Soms laat het antwoord je versteld staan.
Wil je hier meer van weten? Mail me gerust: corine@hetvitaliteit-atelier.nl
