Liever bekende ellende dan onbekend geluk

Ze heeft nog vier sessies bijgeboekt omdat ze na tien jaar bij dezelfde werkgever een nieuwe baan heeft. Haar vertrek was niet vrijwillig. Ze is blij dat ze de stress kwijt is, maar ze voelt ook verdriet om wat ze moest achterlaten. Dierbare collega’s met wie ze veel heeft gedeeld. In haar nieuwe baan gaat het heel goed. Zo goed dat ze het bijna wantrouwt. Is dit wel voor haar weggelegd?

Ze heeft het koud terwijl het warm is
Ik mail haar van tevoren om te vragen waar ze het over wil hebben. Ze schrijft terug dat ze haar oude angsten weer begint te voelen. Kan dit wel blijvend goed gaan? Er zit iets vaags in haar antwoord, iets dat ik van haar ken. De vele woorden die verhullen waar het echt om gaat. Soms raakt ze verstrikt in haar eigen verhaal. Als ze komt, ziet ze er kouwelijk uit, ondanks het warme vest dat ze draagt. We begroeten elkaar en ze begroet de honden. “Die kleine is een stuk rustiger dan de vorige keer” zegt ze over Hera, mijn ex-straathondje.

Zie kiest een poppetje voor geluk
Aan tafel luister ik naar haar en stel voor om een tafelopstelling te doen. Dat heeft haar eerder mooie inzichten opgeleverd. Ze kiest een dierfiguur voor zichzelf en eentje voor haar gevoel van nergens zin in hebben. Ze noemt het ’t blèh-gevoel. Ze zet ze dicht bij elkaar. “Dat hoort bij me” zegt ze, “het is bekend en vertrouwd.” Ik vraag haar ook een poppetje te kiezen voor geluk. Dat zet ze op flinke afstand. Zelfs nog met een barrière ervoor: ze schuift resoluut het suikerpotje naar het gelukspoppetje. Zodat ze dat nog even niet kan zien.

Wat is er nodig om in beweging te komen?
Er vallen stiltes, die ik laat. Ik zie haar fronsen, alsof ze heel hard nadenkt over wat ze voor zich ziet. “Kan je het ook voelen?” vraag ik haar. Ze voelt beklemming op haar borst. Het dier dat ze voor zichzelf heeft uitgekozen staat als verstard stil, geen beweging in te krijgen. Er is een hulpfiguur nodig om de afstand tussen haar eigen poppetje en het gelukspoppetje te overbruggen. Ze kiest een klein meisje, op de rug van een schildpad. “Dit is precies het goede poppetje” zegt ze. “Een schildpad gaat niet zo hard en heeft bovendien zijn eigen huisje bij zich. Lekker veilig!” Er komt beweging, maar ook het meisje op de schildpad kan nog niet het geluk bereiken.

Weer is het stil. Ineens slaakt mijn herdershond Quinten, die bij ons in de ruimte ligt, een diepe zucht. “Ja precies!” zegt ze tegen hem. “Jij weet hoe ik me voel.”

Dit is het voor nu
Er komt een eindbeeld, ook al is dat niet precies wat ze verwachtte. Ik vraag aan haar of ze kan aannemen dat het nu zo is. Zij is onderweg naar haar geluk, met alles in zich om dat ook echt te gaan voelen. En dat er altijd dagen zullen zijn waarop ze zich niet fijn voelt en haar angsten weer aankloppen. Ze weet dat het voorbij gaat en dat ze zichzelf niet hoeft te veroordelen.

De tranen neemt ze voor lief. Ze verfrommelt de tissues, neemt nog een paar slokken water en ruimt haar eigen poppetjes op. “Ik heb weer iets om over na te denken” zegt ze bij het weggaan. “Navoelen mag ook” antwoord ik met een knipoog.

Kennismaken met tafelopstellingen
Heb jij een vraag die je in beeld wilt brengen met tafelopstellingen? Neem dan contact met me op en we verkennen telefonisch je vraag. Dit eerste gesprek van een half uur is kosteloos voor jou. Daarna kun je beslissen of je een sessie wilt inplannen.

1 thought on “Liever bekende ellende dan onbekend geluk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *