Vorige week schreef ik over de therapiesessie die ikzelf kreeg na het overlijden van mijn paard. Hierin stond ik stil bij de pijn in mijn borstbeen, waardoor ik mijn verdriet kon uiten en helen. Nu ik toch bezig was, wilde ik het nare gevoel in mijn keel (dat ik tegenkwam bij het uitleggen van de opstelling) verder onderzoeken.
Overgeven?
Ik denk mij te herinneren waar ik het in de opstelling ongeveer gevoeld heb, loop erheen en met mijn ogen gesloten schuifel ik daar in de rondte tot ik het weer voel. Ik doe mijn ogen open en sta bij een bordje waar ik het woord ‘schuld’ had opgeschreven. Het verbaast me niet. Ik leg mijn hand op mijn keel om dit gevoel verder te onderzoeken, er te laten zijn en tot uiting te laten komen wat daar schijnbaar nodig is. Het gevoel in mijn keel verandert in de neiging te moeten overgeven. Er komen boeren, gapen, maar het gevoel te moeten overgeven gaat niet echt weg. Ik neem me voor dat als ik echt moet overgeven, ik dat zal laten gebeuren. Schijnbaar heeft mijn lijf met betrekking tot schuld een hoop te ontladen. Maar het komt niet. Het lijkt volledig vast te zitten.
Bewegen
Fysiek in beweging komen kan helpen als iets emotioneel of psychisch vastzit. Ik ga wandelen, met mijn aandacht bij het gevoel in mijn keel. Niet om het te ontlopen, ik wil erbij blijven, maar om er beweging in te krijgen. Ik loop het hele weiland door tot achteraan bij de paarden. Langzaam neemt het boeren en gapen af, evenals het gevoel te moeten overgeven, maar het is onaf. Wellicht heeft mijn lijf het e.e.a. losgelaten, maar ik voel dat het niet klaar is, zoals ik dat eerder in de sessie wél ervaarde.
Ze laat mij in mijn ruimte
Mijn studiegenootje is meegelopen en op een meter of tien bij mij vandaan gebleven, zo is ze toch bij me, maar laat ze mij in mijn ruimte en proces. Ik loop naar haar toe om te vertellen wat er gebeurde en hoe ik me nu voel. Samen wandelen we terug naar ‘schuld’. Ik stel voor om opnieuw daar te gaan staan om te kijken of het gevoel van overgeven weer komt of om te ontdekken hoe het daar nu is.
Ik sta vast
Er gebeurt totaal iets anders. Op het moment dat ik bij ‘schuld’ ga staan, voelen mijn voeten als in beton gegoten. Ik sta vast. Mijn fysieke gewaarwording komt volledig overeen met mijn dagelijkse gevoel vast te zitten op mijn gedachtenrotonde over tekortschieten en schuldig zijn aan het overlijden van mijn paard. Het voelt een beetje beangstigend, alsof ik daar echt nooit meer weg kan komen. Mijn voeten doen pijn, heel naar. Ik laat het er zijn en het trekt omhoog, ik voel ruimte bij mijn tenen.
Een poosje staan we daar samen, maar er zit weinig ontwikkeling in. Ik zit vast in schuldgevoelens.
Dader, slachtoffer en redder
“We gaan even iets anders doen”, zegt ze. En ze reikt me drie hoepels aan. “Je mag deze drie hoepels neerleggen, waarbij ieder hoepel een andere ‘rol’ vertegenwoordigt. Eén voor dader, één voor slachtoffer en één voor redder.” Ik ken de achtergrond van deze oefening en weet dat ik mij vaak dader voel. Als iets misgaat, trek ik snel het boetekleed aan, voel dat ik er schuld aan heb. Een bekend patroon. Ze vraagt me om de drie rollen in te voelen door in de hoepels te gaan staan en op te merken wat er gebeurt. Ondanks dat ik het al denk te weten, doe ik wat ze zegt.
In de hoepel van dader
De hoepel van dader voelt vertrouwd. Gelijk merk ik de zware voeten weer op. Ik ken deze plek goed. Ik voel op deze plek dat alles wat misgaat, mijn schuld is. Ik sta er niet lang in, ik weet maar al te goed hoe dit is en mijn eerste gedachte is dan ook dat dit ‘mijn plek’ is.
In de hoepel van slachtoffer
Ik stap met tegenzin in de hoepel van slachtoffer; ik heb een aversie tegen zwelgen, Maar ik ben op zich wel nieuwsgierig, ook al is dit niet de plek die mij in eerste instantie aanspreekt. Onmiddellijk merk ik lichtheid, ik voel mij letterlijk 10 centimeter langer en het eerste wat mij invalt is dat dit mijn plek is!
Ik ben een beetje overdonderd, maar dit voelt als de plek waar ik eigenlijk hoor te zijn. ‘Ik kon er niets aan doen! Het overkwam mij!’ is wat er in mij opkomt. Daar waar ik normaal gesproken moeite heb met de jammerende ‘ik kan er niks aan doen’, voelt dit heel anders. Ik kon er feitelijk echt niets aan doen. “Ik kan mijzelf wel in de positie van dader zetten en mezelf allerlei schuld toedichten, maar in wezen kon ik er écht niets aan doen” zeg ik tegen haar. Ze zegt natuurlijk niks, want het is mijn puzzel, mijn proces, dus ze laat ruimte voor mijn ervaringen en inzichten.
In de hoepel van redder
Voor de vorm voel ik de rol van redder nog even in. In het overlijden van mijn paard was niemand een redder. Ik heb niets met die plek. Hij is doodgegaan, ondanks alle lieve, deskundige mensen die ziel en zaligheid gegeven hebben voor hem. Van redden was geen sprake. Ik sta er, het voelt niet van toepassing.
Het is mij overkomen
De slachtofferplek staat ook voor kwetsbaar kunnen en durven zijn. We onderzoeken hoe ik dit verder zou kunnen bestendigen in mijn leven, maar mijn kwartje is al gevallen met het innemen van de plek van slachtoffer, ongeacht de connotatie. Het is niet mijn schuld, het is mij overkomen. En hoewel ik samen met hem en de professionals die ons bij dag en ontij bijstonden, met man en macht heb gestreden, heeft het lot anders bepaald. Wij konden daar niets tegen doen.
Onterecht heb ik mijzelf allerlei schuld toegedicht
Als ik thuiskom en aan mijn partner uitgebreid verslag doe van mijn sessie, vraagt hij: “Ben je nog teruggegaan om dat schuldgevoel opnieuw in te voelen?” Nee, dat ben ik niet. Het was mij duidelijk dat dat niet mijn plek was. Ik heb mijzelf allerlei schuld toegedicht, maar het was onterecht. Die plek was niet langer interessant voor mij. Een gepasseerd station, ik heb daar niets meer te zoeken.
Opstellingen en paarden
“Hoe weet je nu of deze sessie genoeg was of dat er nog meer nodig is?” Dat weet ik niet. Een sessie met opstellingen en paarden werkt op zoveel verschillende niveaus door. Cognitief door het opdoen van inzichten, emotioneel door het kunnen ontladen, maar ook energetisch. De komende tijd ga ik merken wat er gebeurt in mij. Wat ik voel, wat ik opmerk of het licht of zwaar voelt en dan bepaal ik opnieuw wat er dan nodig is.
Wil jij ook een sessie van deze fantastische studiegenoot ontvangen? www.horseyourmind.nl
