Accepteren kan je leren

Accepteren hoe jouw leven eruitziet en vooral de gedachte dat waar jij nu bent precies is waar je moet zijn, is niet altijd eenvoudig. Zeker niet als er voor jouw gevoel veel dingen zijn die jouw levensvreugde in de weg staan. Toch is de sleutel dat je accepteert wat er is en blijft zien wat er wél is in plaats van wat er niet is. Voor veel mensen, ook voor mijzelf, vaak een uitdaging.

In mijn ouderlijk huis hing een tegeltje aan een balk met de tekst ‘Van het concert des levens heeft niemand een program’. Ik begreep nooit waar dit over ging. Inmiddels begrijp ik het maar al te goed. Want niemand weet van tevoren wat hem of haar in het leven te wachten staat. De één maakt meer intense of heftige dingen mee dan de ander. Denk aan geldzorgen, ziekte, overlijden, verlies in allerlei opzichten. Ik heb in mijn leven veel meegemaakt, zeg ik nu ik 51 ben. Maar wat is veel? Sommige mensen maken nog veel meer mee en blijven toch de zonnige kant van het leven zien, dankbaar en positief. Ik heb daar veel bewondering voor.

 Zelf doen
Nadat ‘papa’, ‘mama’, ‘huis’, ‘poes’, ‘happie’, ‘bah’ vaak woorden zijn die een kind leert als het begint te praten, volgen op een gegeven moment de woorden die je vol overtuiging kan uitspreken, namelijk ‘zelf doen’ en ‘wille niet’. Ook mijn ouders memoreerden regelmatig het feit dat ik erg van het ‘selluf’ was. Als ik nu terugkijk op mijn leven, is dat voor een deel in stand gebleven, maar ook voor een deel verloren gegaan. Want als je het gevoel hebt ontwikkeld dat je je aan moet passen aan je omgeving om waardering te krijgen, kan je gevoel van eigenwaarde een behoorlijke deuk oplopen. En daarmee je autonomie beschadigen. Dit is iets wat bij veel mensen gebeurt, ook bij mij. Ouders, juffen, meesters, vriendinnetjes, muziekleraren, docenten, leidinggevenden en ga zo maar door kunnen je zelfbeeld behoorlijk verstoren. En als je onzeker bent zoals ik, geloof je ook nog wat ze zeggen. Vaak kan je de momenten waarop, de woorden waarmee en de manier waarop, deze schadelijke dingen gezegd werden nog precies terughalen. 

Terug naar de kern
Ik heb na inmiddels ongeveer 15 jaar zelfonderzoek door middel van coaching in allerlei vormen, redelijk inzicht in wie ik in de kern ook alweer ben… En dat is heel iemand anders dan ik inmiddels dacht te zijn. Ik had me zo eigen gemaakt voor anderen te leven, dat ik mezelf volledig kwijt was geraakt. Het kind dat graag danste, zong, dol was op verkleedpartijen, hutten bouwen en maar al te graag het podium opklom. Inmiddels heb ik helaas meerdere energielekken, waaronder lichamelijke aandoeningen waar je simpelweg vermoeid van wordt, en heb ik daar mee te dealen. Maar ik heb wel door dat de dingen doen waar ik blij van word de kern zijn van wie ik ben. Ook schrijven, moodboards maken en in de natuur zijn horen daarbij. 

Gewoon doen wat ik als kind graag deed
Al vroeg had ik een dagboek en maakte ik eindeloze kransjes met madeliefjes, speelde ik altijd buiten. Dus wat als ik probeer zoveel mogelijk dingen te gaan doen die ik als kind graag deed? Ik denk dat voor veel mensen geldt dat het dan weer lichter wordt en je veel opgebouwde ballast, wat niet van jou is, weer los kunt laten. Je bent gaan denken dat het bij je hoort, maar dat is niet zo. Het gaat erom dat je jezelf weer gunt en gaat doen wat jij nodig hebt om gelukkig te zijn. 

Alleen maar rust willen
Ik ben mijn dankbaarheidsspier weer wat beter gaan trainen… Jarenlang heb ik ondanks pittige omstandigheden mezelf goed staande gehouden vanuit een rotsvast vertrouwen dat er voor mij en mijn gezin gezorgd werd. Dat het goed zou komen. Op een gegeven moment was ik zo vreselijk moe, dat ik de dankbaarheid niet meer kon voelen. Het enige dat ik wilde was rust. Gewoon niets meer hoeven.

Altijd voelde ik me schuldig over alles wat niet lukte, waar ik niet voldeed aan ‘hoe het moest’ en dat ik zoveel rust nodig had omdat ik anders simpelweg de dag niet doorkwam. Heel veel slapen. En elke dag mijn agenda bijstellen waar dingen die gepland stonden niet lukten.

Accepteren wat er is
Langzamerhand ging ik zien dat het handig zou zijn als ik gewoon minder zou plannen. En afspraken af durfde te zeggen als ik me niet fit voelde. Ook morgen kon stofzuigen als vandaag niet lukte. Het kost tijd om je dit eigen te maken, maar als je jezelf accepteert zoals je bent, kan zien dat je genoeg bent en het leven neemt zoals het je wordt aangereikt, gaat het beter. Het wordt een stuk simpeler als je jezelf gunt te genieten van wat er allemaal is. De ene dag lukt het beter dan de andere, maar echt: oefening baart kunst.

Bevrijdend Schrijven
Bij het verwerken van gebeurtenissen in je leven kan het letterlijk lucht geven om het van je af te schrijven. Ik merk dat het ruimte schept om over mijn ervaringen en mijn stappen, mijn verleden, inzichten te schrijven. Vind jij het ook fijn om te schrijven en doe je dat zelfs liever dan met iemand te praten? Omdat je bijvoorbeeld meer tijd nodig hebt om over antwoorden na te kunnen denken en op je eigen veilige plek, op jouw moment achter jouw computer van je af wilt schrijven wat jou bezighoudt? 

Mindful Analysis
Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Bevrijdend Schrijven is gebaseerd op de methode Mindful Analysis waarbij je in vier stappen inzicht krijgt in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent, waar je naar toe wilt en hoe je dat wilt gaan bereiken. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen naar aanleiding van wat jij schrijft, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. 

Meer weten?
Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of als je hier meer informatie over wilt.

1 thought on “Accepteren kan je leren”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: