Ik ga energetisch het huis uit

Net vóór middernacht landt ons vliegtuig op Schiphol. Na tien fantastische dagen in het prachtige Andalusië zijn we weer terug in Nederland. Brrr het is fris, zoals men wel eens zegt ‘scheelt het een jas’. Mijn lief en ik waren toe aan rust, voor allebei is het een bewogen jaar geweest.

Werken aan de hobbels op mijn pad
Ik ben nog volop bezig met het officieel afscheid nemen van mijn werkgever en het in dienst treden bij mijn nieuwe werkgever, wat allemaal volgens strikte regels dient te gebeuren. Rob kampt met een burn-out wat de nodige ups en downs veroorzaakt. Deze vakantie, ik schreef er eerder dit blog over, wordt voor mij een combinatie van l-s-d én werken aan de hobbels op mijn pad samen met Ingrid. 

Even geen angsten en zorgen
Liggen, smeren, draaien, dat is wat we doen. O ja en lezen, zwemmen, spelen in de golven, heerlijk eten en op zijn tijd een lekkere sangría. We genieten met volle teugen van dit alles en elkaar en leven in het nu. Even geen angsten en zorgen maar gewoon zijn. Zo brengen we de eerste dagen door en elke dag kijk ik meer uit naar de ontmoeting met Ingrid. Té leuk om haar na twee online sessies in het echt te zien en stiknieuwsgierig wat de twee geplande coachsessie mij gaan brengen.

Veiligheid als basis
We spreken af bij restaurant Miralmonte, waar Ingrid me oppikt. Ik bewonder haar prachtige huis en het uitzicht. We drinken wat en dan vertelt ze me over de polyvagaaltherapie. Ik heb er wel eens van gehoord, maar weet er niet heel veel van. Als ze vertelt dat het gaat over de wetenschap van veiligheid ben ik direct geïnteresseerd. Hieronder volgt wat ik heb onthouden van haar verhaal.

De staat van het zenuwstelsel
Ze laat me een afbeelding zien op haar flip-over; het is een ladder die verschillende fasen van de staat van het zenuwstelsel symboliseert. Boven aan de ladder is het groen en veilig, een stap eronder geeft de kleur geel aan, dat er gevaar dreigt, en onderaan de ladder is paars de kleur van levensbedreiging. Dat laatste hoeft niet letterlijk zo te zijn; ook een herinnering kan de bijbehorende staat van het zenuwstelsel oproepen. 

Mijn oerbrein
Voor mij verklaart het veel: op het moment dat ik me niet veilig voel, reageer ik vanuit overleving, vanuit mijn oerbrein. Helder denken lukt dan niet meer, het oerbrein kent dan vechten of vluchten. Ik denk terug aan verschillende ‘uit de hand gelopen’ situaties in het nabije verleden, de basis werd gelegd door mijn vechtreactie.

De ladder van escalatie ken ik
Na zo’n situatie, als ik me weer rustig voel, overdenk ik diezelfde situatie en bedenk dan hoe ik anders had kunnen en willen reageren. Dat kan alleen vanuit kalmte. Het doet me denken aan de methode waar ik mee werk: verbindend gezag en geweldloos verzet. Hier wordt ook gewerkt met een ladder, die van escalatie. In een woordenwisseling klim je beiden die ladder op en bovenaan explodeert het óf geeft een van beide toe, waardoor het, vaak tijdelijk, weer rustig wordt. Er zijn twee mensen nodig om een escalatie tot stand te brengen en slechts één om een escalatie af te wenden door van de ladder te stappen. Ik neem me voor om me meer bewust te worden van deze ladders.

Systemische tafelopstelling
Dit alles vormde de inleiding voor een tafelopstelling om de dynamieken in kaart te brengen in mijn gezin van herkomst. We doen dat met Playmobil-poppetjes en ik kies met zorg de gezinsleden, inclusief mijzelf. Ik merk dat ik moeite heb om een ieder te positioneren. Dat is al interessante informatie en de poppetjes schuiven over de tafel.

Resoluut verplaats ik mijzelf
Ik merk dat ik misselijk ben en benoem dit. Ingrid zegt daarop dat ze het benauwd heeft als ze naar deze opstelling kijkt. Ik (vertegenwoordigd door dat Playmobil-poppetje) neem wat afstand en voel direct dat dit niet genoeg is. Resoluut en met een klap verplaats ik mezelf zo ver mogelijk bij de andere gezinsleden vandaan en krijg direct de slappe lach. Dat voelt lekker!

Boos? Ik?
Ik vertel over hoe ik me voel en wat ik zie gebeuren als Ingrid mij wijst op een andere intonatie van mijn stem. “Waarom ben je boos?” vraagt ze. Ik? Boos? Ik heb dat vaker gehoord, maar heb geen idee. Ze vraagt door en samen ontdekken we de last die ik heb gedragen. De last die niet van mij is, maar die ik wel al die jaren heb gedragen. Ik geef de last terug aan degene van wie het is en dat maakt ook dat het systeem verandert.

Het huis uit
Gek genoeg is mijn eerste impuls om weer dichter bij de andere gezinsleden te gaan staan. “Wat doe je nu?” vraagt Ingrid. Ik twijfel, want het voelt ook helemaal niet fijn. “Je mag energetisch het huis uit”, vertelt ze mij. Direct valt het kwartje, ik begrijp onze dynamiek nu en ik draai mezelf om. Ik mag, in verbinding, de wijde wereld in en daar is mijn blik dan ook op gericht.

Direct is er ook een schuldgevoel, mag dit echt? En ik voel dat het mag, ik ga mijn eigen pad bewandelen!

Een coachsessie met Ingrid onder de Spaanse zon
We praten nog wat na en nemen dan afscheid, in de wetenschap dat er een aantal dagen later een tweede sessie gepland staat. Ik was al nieuwsgierig en ben dat nu helemaal! Volgende week lees je over de tweede bijzondere sessie. Ik kan een ieder een coachsessie met Ingrid Smit onder de Spaanse zon aanraden, wat een topcombinatie!