Kankertijd

De bel gaat, het is 18.30 uur, ik drink een wijntje met mijn man na een drukke werkdag. De pizza staat in de oven. Voor de deur staat Maria, “mag ik even binnenkomen?” Natuurlijk, kom binnen.  Ze verontschuldigt zich, ik schenk een wijntje voor haar in. Ze heeft kanker en heeft de uitslag van een onderzoek gehad. Het gaat niet goed, volgens de artsen is er niets meer aan te doen. 

Ze kijkt rond alsof ze voor het eerst bij ons binnen is. Ik vraag aan Maria: “Is er iets wat ik voor je kan doen?” Ze antwoord: “Ik weet het even niet meer, het is net alsof ik de hoofdrol speel in een film waarin ik niet wil spelen. Ik voel me niet slecht, ik snap mijn eigen lichaam niet meer.” Even later zegt ze dat ze de afspraak van morgenavond niet door wil laten gaan. Ze weet niet hoe ze zich dan voelt en is bang dat ze overmand wordt door emoties.  

Een groot zwart monster
Maria heeft een enorme innerlijke strijd. Haar lichaam laat haar in de steek. Ze heeft eierstokkanker, dit is een proces dat al een aantal jaar gaande is. Ogenschijnlijk gaat het goed. Ze heeft diverse behandelingen gehad. Volgens de artsen is er niets meer wat ze kunnen doen om haar leven te verlengen. Het heeft zich uitgezaaid in haar hele lichaam. Ze slikt haar tranen weg en geeft aan dat het een groot zwart monster is; je weet nooit wanneer het definitief toeslaat.

Verdriet
Maria vertelt dat ze net heeft gehoord dat haar zoon en schoondochter een baby krijgen. Ze wonen in Engeland en ze kan niet zo maar even bij hen binnenlopen. “Dit kleinkind ga ik niet zien opgroeien.” Er loopt een stille traan over haar wang. Ze probeert zich sterk te houden, ik geef haar de ruimte om haar verdriet te laten zijn. Ze mist haar zoon waar ze een goede band mee heeft. Nu ze weet dat ze niet heel lang meer te leven heeft, voelt ze dit gemis nog meer dan anders. Ze houdt zich groot voor haar man en haar twee dochters die in de buurt wonen.

Leven
Ik vraag aan haar wat ze het liefste wil. Ze kijkt me aan en lacht: “Netflix kijken en net doen of er niets aan de hand is.” “Is dit echt wat je wil”, vraag ik. “Nee, ik wil bij mijn kinderen zijn, hun nabijheid voelen. Stilstaan bij het leven, ze nogmaals vertellen dat ik van ze houd. Ik weet niet wanneer mijn lichaam ermee stopt.” Maria is zo bezig geweest met de kanker, dat ze nu alleen nog maar bezig wil zijn met leven.

Stilte
We zijn even stil, ik ga naast haar zitten en leg mijn arm om haar schouders. Meer kan ik niet doen, ik voel haar verdriet en onmacht. Mijn man zet de oven uit, de pizza’s komen later wel. Nu is het belangrijk om er te zijn voor elkaar. We kunnen het niet oplossen, was het maar waar. Wel kunnen we luisteren naar een verhaal waarvan niemand weet wanneer en hoe het afloopt.

Uiten van gevoelens
Het uiten van hetgeen ze voelt is belangrijk, de onzekerheid over wat komen gaat. De angst voor pijn en het verliezen van de controle over haar leven. Ik moedig haar aan om dit te bepreken met haar kinderen. “Geef ze een inkijkje in je gevoelens, vertel ze wat je voelt.” Maria denkt dat ze haar kinderen hiermee belast. Toch is dit niet zo, het zwijgen is meer belastend dan het te bespreken. Ik breng haar op het idee om haar gevoelens op te schrijven en geef haar een mooi schrijfboekje mee. Dankbaar neemt ze dit in ontvangst. Wanneer ze naar huis gaat, voelt ze een stukje opluchting. Het open gesprek heeft haar goed gedaan. We spreken af dat we elkaar volgende week weer even zien. Na een innige omhelzing stapt ze het donker van de avond weer in, op weg naar huis.

Het leven is als een boek
Het leven is net als een boek; als je het einde al weet, hoef je het boek niet meer te lezen. Zo is het ook met het leven. Het is maar goed dat we niet weten wat er gaat gebeuren.

Wat geeft je leven zin?
We halen de pizza uit de oven en eten samen, het doet je beseffen hoe kostbaar het leven is. Niemand weet wanneer de dag daar is. Het enige wat je kunt doen is van het leven genieten en zorg te dragen voor elkaar. Wat geeft je leven zin? Hoe maak je met elkaar de wereld een stukje mooier? Wanneer je er niet meer bent, draait de wereld gewoon door. Wat voor erfenis laat je achter, wat voor verschil heb je gemaakt met jouw leven? Ik kan niet vaak genoeg tegen mijn kinderen zeggen dat ik van ze houd. Liefde is een onuitputtelijke bron, een bron van hoop en verbinding. En uiteindelijk een bron om los te kunnen laten. We weten allemaal zeker dat het boek een keer tot een einde komt. Carpe diem.

I won’t give op – Jason Mraz
Deze muziek raakt me, luister je mee? Mocht bovenstaande vragen in je oproepen of wil je er dieper op ingaan, voel je dan vrij om contact met me op te nemen.

3 thoughts on “Kankertijd”
  1. Terwijl ik dit schrijf luister ik naar de muziek. Wat ontzettend krachtig om je blog te ondersteunen met muziek. En wat een lieve boodschap ‘I won’t give up’ tot het laatste moment de waarde volheid van het leven leven in liefde. Een uitdaging, ja! Ik gun deze lieve vrouw alle kracht om te zijn met dat wat is en het te delen met haar geliefden. Ze zullen haar met elkaar dragen in deze moeilijke tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: