Het is 10 oktober. Ik ben in Zandvoort om een lange strandwandeling te maken. Stevige bries, flinke golven, heel veel kwallen op het strand. Er schijnt een waterig zonnetje door de sluierbewolking en de temperatuur van 21 graden is ronduit lenteachtig. Zeker voor bijna half oktober. Er zijn echt heel veel wandelaars. Die hebben waarschijnlijk hetzelfde gedacht als ik: genieten van deze dag.
De herfst is immers begonnen
Er staan heel veel grote containers op het strand, dicht bij de strandtenten. Ik zie ook tractoren met aanhangers erachter en veel werklui. Er wordt hard gewerkt. De strandtenten worden afgebroken. En hoewel je het niet zou zeggen is de zomer nu toch echt voorbij. De herfst is immers begonnen. Dan denk ik aan storm en regen, maar het lijkt wel lente. De ene na de andere tent wordt leeggehaald. De inboedel wordt opgeslagen in de container en langzamerhand blijft er steeds minder over. Ramen eruit, deuren verwijderd, daken eraf en bij sommigen ligt alleen de vloer nog. Ook de grote schommel, die bij een van die tenten stond, is verdwenen. Een maand geleden maakte ik er nog gebruik van. Jammer.
Er ontstaat rumoer
Niet alle tenten worden afgebroken. Bij degenen die nog staan is het druk. Zowel binnen als buiten. Er is immers niet veel keuze meer. Tijdens de zomer heb je mogelijkheden genoeg, maar nu is het aanbod beperkt. Ik heb ook wel zin om iets te drinken op een van de terrassen. Als ik door het mulle zand naar boven ben geklauterd, zie ik dat er zelfs een wachtrij staat. Het personeel loopt zich het vuur uit de sloffen. Dat wordt dus wachten of proberen bij een andere een plekje te krijgen. Maar ik blijf staan omdat er iets van rumoer ontstaat. Nieuwsgierig als ik ben, kijk ik of ik kan ontdekken wat er aan de hand is.
Het zijn net kleine kinderen
Aanvankelijk kom ik er niet achter, maar dan hoor ik stemverheffing. Mensen worden boos omdat er een plekje vrijkomt aan een van de tafeltjes en iemand uit de rij rent ernaartoe. Dat valt niet in goede aarde omdat de vrouw niet aan de beurt was, gezien haar plek in de wachtrij. En dan krijg je het volgende: ik sta hier al langer. Dan moet je maar opletten en je kans grijpen als die zich voordoet. Pontificaal gaat ze zitten. Meer mensen gaan zich ermee bemoeien en het personeel staat er een beetje machteloos bij. “Het zijn net kleine kinderen”, hoor ik iemand zeggen. Ik besluit om mijn geluk ergens anders te proberen en ga verder naar boven om langs de boulevard te lopen.
Had dat niet anders gekund?
Boven aangekomen heb ik ook een beter zicht op wat zich beneden afspeelt. Ik ga op een bank zitten en hoor gekrijs van kinderen. Naast een van de tenten, waarvan alleen nog de vloer ligt, staat een springkussen. Een moeder met een paar kinderen staat erbij en het is duidelijk dat ze willen springen. Maar de werklui zijn onverbiddelijk. Ze moeten het springkussen leeg laten lopen. Daar zijn de kinderen het duidelijk niet mee eens. Dan denk ik: laat die kinderen nog even en neem een kop koffie. Maar dat gebeurt niet. Moeder neemt de huilende kinderen mee. De mannen gaan verder en even later zie ik ze op de vloer van de strandtent zitten. Jawel, met koffie en hun mobieltje. Had dat nou echt niet anders gekund?
Rijen zonder mopperende mensen
Ook op de boulevard wordt opgeruimd. De souvenirwinkeltjes zijn leeggehaald en bieden een troosteloze aanblik. De enigen die niet van wijken weten zijn de viskarren die tegenwoordig niet alleen vis verkopen, maar ook frites en ijs. Zij weten dat ze voorlopig nog genoeg klandizie hebben. Dat blijkt ook wel, want ook hier staan lange rijen. Rijen zonder mopperende mensen. Ik loop terug naar het station. Thuis kan ik ook iets drinken en er is niemand die zegt: “dat plekje is voor mij.”
