Hoe sluit jij dit seizoen af?

Buiten is het donker, iets boven het vriespunt en ik sta op de veranda te dampen, net uit de sauna. Het waait niet al te hard, maar het is fris en heerlijk tegelijk. Mijn vader roept mij om uit de wind te stappen, maar ik wil juist de wind op mijn huid voelen. Voelen dat ik leef, met al mijn zintuigen in dit moment, hoe fris het ook is. Ik ben niet bang voor de kou, nooit geweest. Hier, midden in de Finse bossen waar mijn wortels iedere keer zo voelbaar zijn, kan ik aarden en tot rust komen, schakelen van alledaagse plannen, media en drukte naar deze ene plek. Hier zijn, in alle eenvoud en de oeroude elementen om me heen, is iets onbetaalbaars.

Het ritme van de Noordse natuur
Het is einde herfst, of eigenlijk al stiekem begin van de winter die op 6 november zonder toeters en bellen begonnen is. De laatste werkzaamheden – inclusief heel veel blad harken – zijn een afscheid van dit jaar in het zomerhuis. Het huisje en het leven hier volgt het ritme van de Noordse natuur. De stille, koude en met wat geluk witte winters met een bevroren meer en sporen van elanden en wolven. Een laat voorjaar vanaf mei, de terugkeer van vele vogels en een explosie van groen begin juni. Warme zomers met oneindig lang licht, zwemmen in het meer en de zoete oogst van bosbessen en andere parels van de natuur – die natuurlijk wel allemaal geoogst moeten worden. Als laatste de herfst; volle manden paddenstoelen, prachtige kleuren met veel vallend blad, alles opbergen en afsluiten voor de komst van de koude, donkere maanden.

Ondergronds, onzichtbaar leven
Ik sta uren blad te harken, op te rapen, kruien naar het compost. Mijn neus herkent de geur van de natte aarde, ik tref alleen winterharde struiken met hier en daar een vergeten besje. Aan alles kan ik zien dat hier een bord ‘we’re closed’ hangt (zonder ‘sorry’ daarvoor), zodat de natuur tot rust kan komen.

Terwijl ik heerlijk buiten bezig ben, dwarrelen mijn gedachten naar dit jaar. Waar ik van droomde, wat ik van plan was en van koers veranderde, de uitdagingen die ik aan durfde te gaan. Wat ik deed en hoe die ervaring was. Wat ik had kunnen laten liggen en waar ik trots op ben. Ergens borrelen er nieuwe ideeën en plannen in mijn bewustzijn, die ik nog even laat sudderen. Net zoals ik hier op de grond geen nieuw leven zie, vertrouw ik erop dat ondergronds en buiten mijn vermogen om te zien nieuw zaad ligt dat zich langzaam en geduldig ontwikkelt – om over ruim een half jaar tevoorschijn te komen en te schitteren.

Nu of nooit – of toch pas volgend jaar?
In onze westerse maatschappij lijkt het alsof alles nu of nooit te doen is, we krijgen het gevoel dat vóórdat het kerstmis is, alles gedaan moet zijn. Velen van ons nemen in december, na een vermoeiend najaar, een eindsprint en komen bij de finish op 31 december uitgeput aan.

Ik wil lopend aankomen en in januari met nieuwe energie naar nieuwe doelen koersen. Hoe zou jij ervoor kunnen zorgen dat je niet eind december buiten adem bent? Als ik, net als de natuur, kan vertrouwen op dit seizoen dat vertraging en afscheid ademt, geeft dat mij veel rust. Die rust probeer ik te koesteren in alle dagen, bij de vragen die van binnenuit en van buitenaf op me afkomen, maar ook bij nieuwe kansen, verleidingen en uitdagingen. Geduldig, soms met veel moeite, zeg ik ‘nee’ of ‘nu nog niet’, en stel iets uit tot volgend jaar.

Dit seizoen is definitief voorbij
Ik zit in de warmte van het knetterende haardvuur en neem me dit jaar heel bewust voor om daar niet in te trappen. In plaats van te racen en steeds meer te willen (doen), blijf ik bewust ruimte in mijn agenda blokken, neem ik haast geen nieuwe opdrachten meer aan zodat ik kan blijven ademen. De steiger, de roeiboot en de waterpomp zijn uit het meer; een jaarlijkse fysieke klus die mijn vader (77) met zijn beste vriend al 30 jaar lang altijd in oktober klaart. Hij heeft het dak ook al schoon geblazen. Na al die jaren ervaring als eigenaar van deze eenvoudige droomplek loopt hij in zijn hoofd een lijst af, en heel wat meters op het perceel, om alles netjes op te ruimen en af te sluiten. Pas dan kunnen mijn ouders het huisje met een gerust hart overlaten aan de winter en de kou die komt.

Wat mag er bij jou wortelen en kristalliseren?
Zou jij dat ook kunnen de komende week of weken? In je hoofd en hart je gaan richten op afwerken, inpakken, loslaten en daarbij het tempo juist vertragen? Geen nieuwe zaken of projecten meer beginnen, maar beschouwen wat is geweest en wat mee mag naar 2022? En daarbij voelen wat er in jou groeit: een droom, idee, samenwerking of verbinding, plan of uitdaging. En die in alle rust er gewoon laten zijn zonder er iets mee te doen. Bewaar het goed en laat het kristalliseren en ondergronds wortelen in de komende wintermaanden.

Een eenvoudige rijkdom
Afgelopen nacht was het kraakhelder en net onder het vriespunt. Ik stond aan het meer met een dikke fleece aan op het grasveld in de kou en in het donker. De hemel was bezaaid met lichtpuntjes, ontelbaar veel, ongelooflijk ver weg. Ik voelde me klein en groot tegelijk, verwonderd, dankbaar en geliefd. Intens gelukkig omdat ik hier op deze plek met mijn ouders mag zijn. Omdat ik mijn wortels, de verbinding met de natuur en het universum hier zo duidelijk voel. Over een ruim half jaar kom ik hier weer terug. Dan zoemt het hier van leven – en ik doe hoogstwaarschijnlijk mee met het feest van groei en bloei dat overal te zien, voelen, horen en ruiken is.

NatuurCoaching
Als je wilt ontdekken hoe NatuurCoaching jou nieuw perspectief, inzichten en vertrouwen in jezelf of je plannen kan brengen, neem vrijblijvend contact op met mij (reply is genoeg). Of lees hier meer over NatuurCoaching. Ik heb nog één plek vrij voor wie dit jaar nog wil starten. Als je hiermee aan de slag wilt, kun je na ons gesprek ook alvast je plek boeken voor begin 2022.

2 thoughts on “Hoe sluit jij dit seizoen af?”
  1. Mooi. Rust zoals het seizoen vertelt. Naar de rust richten in plaats van het op een rennen te zetten.

    Mij lukt het ieder jaar beter.. Ik zet de lat wat minder hoog en daardoor geniet ik meer onderweg van wat er is.

  2. Mooie woorden. Mooie sfeer. Alsof ik er bij was. Het moet wel een heel bijzonder plekje zijn.
    Nergens beter te aarden dan dicht bij de natuur. Bij voorkeur je eerste natuur.
    Ik ga de rem zoeken de komende maand.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: