Ik loop uit mijn slaapkamer en hoor iemand in de badkamer. Even niets en dan wederom iemand die tegen zichzelf staat te praten. Zich er absoluut niet van bewust dat er iemand staat te luistern naar wat er wordt gezegd. Wat er wordt gezegd? Ik kan het net niet verstaan. Wel hoor ik dat het de stem van mijn vader is. Die staat zich zo te horen te scheren en… te praten in zichzelf.
Ik wacht even, kijk naar de deur en zie dat de deur op slot zit. Zijn stem wordt wat luider en ik kan woordelijk verstaan dat hij zichzelf vertelt dat hij zo aardappelen gaat schillen voor het avondeten. Ik wil graag de badkamer in en roep: “Pap mag ik er in?” Hierop is het even stil. De deur wordt van het slot gehaald en terwijl hij met de scheerkwast de restanten zeep van zijn gezicht afhaalt, kijk ik hem via de spiegel even aan. Waarna ik mijn tanden poets en me op iets anders richt.
Geen gêne of schaamte
Ik verwonder me erover dat er geen enkele gêne of schaamte lijkt te zitten op het hardop praten in zichzelf. Of denkt hij dat ik hem niet gehoord heb? Is het mompelen en hardop praten een bewust stukje? Weet hij dat hij hardop praat in zichzelf? Tot op de dag van vandaag weet ik het niet.
Het is best veel en hard werken
Fietstochten van 10 kilometer heen en 10 terug om naar mijn zomerbaantje in Noordwijk te rijden. Werkdagen van meer dan 8 uur zijn meer regel dan uitzondering. Het is best veel en hard werken voor iemand van 14. Ook voel ik vaak onrust, stress in mijn hoofd en lichaam. Geregeld praat ik hardop tegen mezelf als ik op de fiets zit. Van of naar Noordwijk. “Kom op je bent er bijna nog een klein stukje.” Vaak ondersteund door muziek vanuit mijn walkman trap ik er lustig op los. Van tijd tot tijd zing ik mee met de muziek. Voor mij heel normaal. Af en toe een tegenligger en dan mijn mond dicht. Tot iemand weer weg is of me niet meer kan horen.
Aanleg en gewoonte
Ja, ik praat dus ook in mezelf zolang ik me kan herinneren. Evenals mijn mijn zoon. Hardop praten in jezelf heeft dan ook veel van doen met aanleg en gewoonte. Sommige mensen in mijn omgeving heb ik hier nooit op kunnen betrappen. Als je 24 uur per dag in elkaars buurt bent, en iemand heeft die aanleg, is de kans groot dat je het ontdekt. Hoewel ik er zelf nog nooit vragen over heb gehad.
Lang niet iedereen
Lang niet iedereen praat hardop in zichzelf. Wat niets zegt over wat er allemaal in iemands hoofd gebeurt. Bijna iedereen vertelt zichzelf verhaaltjes. Zo wordt er geprobeerd een helder beeld te krijgen en een reden te vinden voor iets dat er gebeurt. Van buitenaf, als toeschouwer, merk je hier helemaal niets van. Niet de hoeveelheid, de grootte en zeker niet of het onrust/stress geeft, wat de extra trigger is waardoor je als het ware overloopt en hierdoor eerder geneigd bent hardop tegen jezelf te praten. Duidelijk is dat het door stress geprikkeld wordt.
Hardop in jezelf praten is gek?
Ik ben me gaan afvragen waarom ik eigenlijk hardop met mezelf praat en ben op zoek gegaan. Rond dit onderwerp hangt er nog steeds een sfeertje dat het gek is. Maar niets is minder waar, want:
- hardop praten tegen jezelf is een manier om orde te scheppen in je hoofd, wat rust geeft;
- het stimuleert zelfvertrouwen doordat er aanmoedigingen en bemoedigingen in de uitgesproken taal worden gebruikt;
- hierdoor ben je eerder geneigd door te zetten;
- ook is het een gewoonte om op een dag een bepaalde hoeveelheid woorden te gebruiken.
Hardop praten in jezelf blijkt dus een handig hulpmiddel te zijn. Je bent niet gek. Je bent gewend aan een bepaalde hoeveelheid taal hardop te gebruiken. Die gewoonte stop je niet zomaar als je alleen bent. Wel is de kans groot dat het erger wordt als je veel alleen bent en veel ‘ongewenste’ stress ervaart.
Ontspanning maakt onrust kleiner
Hele verhalen vertel ik mezelf al heel lang niet meer, hardop. Tegenwoordig zijn het bij mij oneliners die er van tijd tot tijd uit moeten. Als ik een vol hoofd heb en er flink wat onrust is, fungeert het als een uitlaatklep. “Kom op Natas je kan het best.” “Nog even dit afmaken en dan is het weer klaar, kan ik wat anders gaan doen.” Doordat ik veel aan yoga doe, elke dag een kwartier ontspanning en geregeld een zelfhypnose doe is, mijn stresservaring en onrust veel kleiner.
Rust in je hoofd en lijf
Ontspannen in het leven staan terwijl je hoofd altijd maar doorgaat is ondertussen een hele uitdaging. Herkenbaar? Hoe fijn is het dan als je geen last van onrust, stress of ongewenste belemmeringen ervaart. Zodat je ontspannen in het leven staat en rust ervaart in je hoofd en lijf. Dan ben je eindelijk in staat om te gaan doen wat jij al zolang voor ogen hebt.
Wil je meer weten? Heb je vragen? Neem dan contact op: kailosinzichten@gmail.com.
5 reacties
Wat een heerlijke blog, ik betrap mij op een vette glimlach op mijn gezicht. 🤭 ik doe het ook. Juist al iets mij irriteert of zoals ik het nu kan benoemen ik gewoon boos ben.
Vroeger deed ik het ook in mijn slaap.
Verteld dat ook iets over mij?
Praten in mijn slaap doe ik bij vlagen nog wel eens, ooit was dat meer dan nu. Dit is net als bij Christa.
Tegenwoordig ben ik blij dat ik geregeld een hond bij me heb, ik praat dan tegen hem (of haar) zodat het niet zo vreemd lijkt!
Leuk blog Natasia…
Dat is wel gezellig en wordt niet zo snel raar en apart gevonden. Praten met de hond. Heb je ook het idee dat het de dag daarna, dus na het slapen, rustiger in je hoofd bent?
Goede vraag Natasia, ik zie twee soorten praten in de slaap:
– praten terwijl ik slaap, daar merk ik zelf niets van, ik hoor dat de dag daarna van mijn lief 😬. Vaak is dat niet echt te verstaan
– het zelfgesprek, in mijn hoofd, is een vermoeiende manier. Als ik niet oppas draai ik dan in kringetjes rond totdat ik dat door heb. Dan pak ik een van mijn helende, helpende manieren er bij tot het zich oplost.
Zo, twee manieren dus 😀
Liefs van mij
Zo bijzonder hoeveel mensen dat doen. Een goede manier om te ontstressen. Dat is dan ook precies wat het, volgens mij, oplevert/zegt. Een manier om de drukte te reduceren in je hoofd en zo je spanning en stress, die zich ergens ophoopt, op te ruimen.