Ik wil het zo graag goed doen

Ik loop naar het strand, bijna aan het einde van mijn vakantie. En ik voel me onrustig. Van binnen dwarrelen de woorden in het rond. Vragen stijgen op. Al lopend vraag ik me van alles af. Ben ik genoeg uitgerust? Heb ik zin om weer te werken?

Wat zal ik gaan doen, waar ga ik over schrijven in mijn eerste nieuwsbrief? Over hoe fijn vakantie is, dat het zo’n fijn moment van rust en bezinning is? Maar misschien zitten er lezers tussen, bedenk ik me, die helemaal geen fijne vakantie hebben gehad. Die schrijven zich dan meteen uit. Oké, over dat de rust kan maken dat je tot jezelf komt? En de mensen dan die veel zorgen voor anderen, een druk gezin hebben wat even niet lekker loopt, een partner die het nog te druk had? Die komen moeilijk tot zichzelf.

Ik weet het niet en besef dat er iets in mij gaande is waar ik naar moet kijken. Ik voel een patroon door de kier van de deur naar me gluren. Ik besluit de deur op te zetten en terug te kijken.

Oude valkuil
Ik ga zitten en schrijven. En luister ondertussen naar de golven. Het repeterende intense geluid brengt me dichter bij mezelf. Ik wil maar een ding en dat is eerlijk kijken naar mezelf, wat er gebeurt, wat ik doe. Ik zak in mijn gevoel, voel mijn tranen opkomen.

En dan besef ik wie daar door de deur naar me gluurde, dat ik in een oude valkuil ben gestapt. Ik wil een nieuwsbrief schrijven die voor iedereen goed is. Ik zie nog beter nu waar ik de afgelopen dagen, door een ervaring die aardig pittig was, in terecht ben gekomen. Eigenlijk al eerder weer. Ik doe te hard mijn best, ik werk te hard en ik wil te graag. 

Te hard je best doen
Omdat ik zo graag doe wat ik doe. Maar ik zou niet meer vechten. Gelukkig kom ik niet meer in de stukken terecht ‘dit wist ik toch al, ik heb toch al zoveel aan mezelf gewerkt?’ Ik ga voelen op een diepere laag, gewoon eerst voelen dat ik zo hard mijn best doe, hoe moe ik daar eigenlijk van word. Mijn zelfzorg is prima in orde, maar voorkomen dat je steeds zelfzorg nodig hebt, is misschien een betere optie.

De ander daardoor iets ontnemen
En dan ineens besef ik dat ik met al dat harde werken en mijn best doen voor de ander, de ander zijn eigen leiderschap ontneem. Zo, die doet even pijn. Want als ik ergens voor sta, is het wel dat ieder zijn eigen weg te gaan heeft, eigen leiderschap is zo belangrijk.

Ik stop even met schrijven, kijk naar de zee en laat dit binnenkomen. Ik doe mijn ogen dicht, luister, voel. En kom tot rust. Het verdrietige gevoel is niet zomaar weg, maar dat is oké. Het is goed om te beseffen wat je creëert in je eigen leven en daarmee ook naar de ander. Pas dan kan het transformeren. 

De zee omarmt me
Ik lees na wat ik schrijf en tijdens het lezen hoor ik mezelf zeggen: ‘je bent nog steeds niet helemaal eerlijk geweest naar jezelf. Je doet zo hard je best omdat je nog steeds ergens gezien wilt worden, dat je inzichten de ander bereiken en dat het dan goed gaat met die ander. Of het nu in je praktijk is, je gezin of bij een vriendin.’

Ik staar weer even voor me uit. Ja, dat zit eronder. Wat bevrijdend is het toch om op zo’n diepe laag eerlijk te zijn naar jezelf.  Het voelt alsof het geluid van de zee me omarmt, ik mezelf omarm.

Eigen leiderschap, zuiverheid, volledige eerlijkheid naar jezelf en de ander, dat zijn de kernthema’s voor mij op dit moment. En dus weet ik nu waar ik over ga schrijven de komende tijd.

Een stap terug
En ondertussen doe ik een stap terug.  En weet ik, diep van binnen, dat ik met minder hard werken meer zal bereiken. Er meer ruimte gaat zijn voor mezelf voor wat er echt toe doet, meer ruimte voor de ander. Ieder zal zijn eigen fouten (moeten) maken, zijn eigen weg volgen. Het is niet aan mij om daar iets van te vinden. Er iets over voelen mag wel natuurlijk, dat is onvermijdelijk, maar weer niet om de ander daarmee in de weg te zitten. 

Wat wel aan mij is
Het is wel aan mij om mezelf te zijn, te delen wat er in me leeft, inzichten te verspreiden voor ieder die het wil horen, mij opzoekt daarvoor, de ander te inspireren om op deze zachte waardevolle en juist vaak onbewuste manier van invloed te zijn. Ik hoef dus alleen maar echt iets te doen naar een ander als deze erom vraagt. Dat is eigen leiderschap.

Net als de golven
Het leven en je eigen proces zijn net als de golven. Ervaringen komen en gaan, de ene keer meer of minder, intenser of rustig. Ze kunnen je aanvankelijk overspoelen en steeds meer ga je ervaren dat je staande blijft, omdat je sterker wordt, vanbinnen. Er is geen ‘nu zal ik genoeg geleerd hebben en dit niet meer meemaken’. Elke keer, steeds op een diepere laag kom je iets tegen. Kijk het maar aan, durf te voelen en te zien wat je doet. Daardoor kom je steeds dichter bij jezelf, je ware en zuivere ik en hoeft er niks meer, is alles goed. Of de golven nu hoog of laag zijn, of je moet oppassen of mag deinen. 

0 thoughts on “Ik wil het zo graag goed doen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: