Een goede maand geleden kreeg ik een inkijkje in het leven van mijn jongste dochter op Sri Lanka. Nu is mijn oudste dochter aan de beurt. Ze komt gezellig een weekend bij ons logeren in Gelderland, want ze heeft om hulp gevraagd bij het zoeken naar een baan en het maken van een LinkedIn-profiel nu ze is afgestudeerd als dierenarts. Ik besef dat het contrast tussen beide dochters niet groter kan zijn.
Waar een wil is
De jongste leeft haar mooiste leven, is op reis en geniet van alle gave dingen die op haar pad komen. Ook voor ze vertrok leek het alsof alles haar kwam aanwaaien. De oudste daarentegen volgt een ander pad en worstelt zich op wilskracht door het leven. Zij lijkt de pech aan te trekken en haar glas is bijna altijd half leeg. Maar waar een wil is, is echter ook een weg.
Eerst naar de bios en lekker niksen
Het weekend begint veelbelovend en ontspannen; we gaan samen naar de bioscoop om het tweede deel te zien van The devil wears Prada. Na de film stappen we in de auto en rijden we naar Maasbommel. Omdat de dag al een eind gevorderd is, besluiten we om vandaag lekker te niksen en morgen uitgerust aan de slag te gaan met de zoektocht naar een baan.
Het valt tegen
De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker. Omdat dochterlief nog lekker ligt te slapen, ga ik wat voorwerk doen. Ik struin websites af op zoek naar vacatures voor startende dierenartsen. Oei, eerlijk gezegd valt dat best tegen. De vacatures liggen niet voor het oprapen en er worden vooral ervaren dierenartsen gevraagd. Ik voel direct frustratie, het herinnert me aan zo’n dertig jaar geleden toen ik zelf de ene na de andere afwijzing op mijn brieven ontving. Hoe kun je ervaring opdoen als je nergens een kans krijgt? Blijkbaar is er nog niet veel veranderd.
Op pad met je mobiele behandelkamer
Dan stuit ik op een vacature voor een dierenarts aan huis. Het is in haar regio en als ik de vacature lees, word ik enthousiast. Dit zou wel eens bij haar kunnen passen! In plaats van de drukte en onvoorspelbaarheid van een praktijk ga je als dierenarts met je mobiele behandelkamer bij de mensen thuis langs. Ik lees dat je ook mag reageren als je een dag zou willen meelopen. Zodra mijn dochter beneden komt, vertel ik haar wat ik heb gevonden. Ze is niet zo enthousiast als ik en benoemt wat beren op de weg. Dan maar eerst een LinkedIn-profiel maken.
Error in haar hoofd
We beginnen vol goede moed. De site is niet heel gebruiksvriendelijk, maar na een beetje zoeken zijn we op weg. Na het invullen van de eerste werkgever blijkt er een bug in het systeem te zitten waardoor zij het ‘belangrijkste veld voor een recruiter’ niet kan invullen. Het is gelijk klaar voor haar. Error in haar hoofd, ze blokkeert volledig. Wat ik ook doe, wat ik ook zeg, het maakt niet meer uit. De spanning is te groot en de tranen volgen. We besluiten om de boel de boel te laten, we gaan een stukje wandelen en een ijsje eten.
Omgaan met de hoeveelheid prikkels
Ze vertelt dat ze de komende week een afspraak heeft met een coach, ook een dierenarts, om haar op weg te helpen bij haar start op de arbeidsmarkt. Ze vertelt dat ze niet weet wat ze wil. Aan de ene kant wil ze wel proberen om als dierenarts te werken, aan de andere kant is er de onzekerheid, die hoogstwaarschijnlijk onterecht is. Ze heeft gestudeerd in coronatijd, waardoor zij het meeste praktijklessen heeft gemist. Hierdoor is ze onzeker over haar vaardigheden en zou ze het liefst een intensief inwerktraject krijgen. De grootste onzekerheid ligt echter bij het omgaan met de hoeveelheid prikkels die de drukte van een praktijk met zich meebrengt. Door haar autisme heeft ze hier echt last van, het kost haar bakken energie. Ik schreef er eerder dit blog over.
Het is te groot, te veel
Het komt dit weekend niet meer goed. Haar plan om met de trein naar huis te gaan, wijs ik af. Totaal overprikkeld breng ik haar terug naar Utrecht. Na twee dagen is er nog geen LinkedIn-profiel en geen sollicitatiebrief. Alles blijft zoals het was en misschien is dat precies wat ze nu nodig heeft. Dit is wat ze kent. Het andere is te groot, te veel. Mijn hart doet pijn als ik haar zo zie. Het is alsof ik haar vraag om op een voortjakkerende trein te springen. Waar waag je dan die sprong?
Neurodiversiteit op de werkvloer
Er zou, in theorie, ruimte moeten zijn voor neurodiversiteit op de werkvloer. Ik betwijfel of dat er in de praktijk al is. Zonde, want mijn dochter brengt veel kwaliteiten mee: een bak aan kennis, een ijzersterk geheugen, een groot analytisch vermogen, de drive om alles tot op de bodem uit te zoeken, de creativiteit om oplossingen buiten de box te bedenken en als kers op de taart een groot hart voor dieren.
Is er iemand die met me mee wil denken en deze dierenarts in de dop een kans wil geven, passend bij haar energie en talenten? Mail me dan naar corine@hetvitaliteit-atelier.nl
