Pesten op de werkvloer


Als kind werd ik nooit gepest. Ik was degene die het opnam voor mijn vriendinnen die wel werden gepest; ik stond dan klaar met mijn vuisten of mondigheid om mijn vriendinnen te beschermen. Ik had al vanaf heel jong een bril – wat in mijn tijd niet veel voorkwam – een aantal kinderen probeerde me daarmee te pesten, maar ik had altijd een weerwoord waardoor de pesters voelden dat ze me daarop niet konden pakken. Ook denk ik dat het aan mijn houding lag, waardoor de pesters geen toegang kregen. Ik zag wat het pesten met mijn vriendinnetjes deed en dat vond ik vreselijk. Ik kon me niet voorstellen dat er kinderen, mensen waren die doelbewust anderen pijn deden. Ik geloof al van kinds af aan in het goede van de mens. Toch overkwam het mij ook op latere leeftijd.

Nieuwe functie
Ik werkte al een tijd op een andere afdeling van een bedrijf en zag een interne functie die ik erg leuk vond. Ik wist dat er in het verleden problemen waren binnen het team, maar diegene waarvan ze dachten dat die de oorzaak was, ging naar een andere functie op een andere afdeling, dus dacht: ik nu wil ik solliciteren. Het was een functie die veel meer uitdaging bood en dat vond ik erg leuk. Ik werd aangenomen en mijn manager vond mij een zeer goede aanvulling in het team. 

Teamwork
Het team bestond uit drie vrouwen en een man. Eén van de dames (Paulien) was een maand eerder begonnen en had dus ook nog veel te leren. De andere dame (Cora) werkte er al wat langer en had een vast contract, de mannelijke collega zat al tien jaar op de functie en had vele collega’s zien komen en gaan. Hij moest het allemaal maar zien of het nu wel een hecht team zou worden dat voor lange tijd samen zou werken. (De namen in dit blog zijn fictief).

Inwerken
Ik vond het contact met klanten erg leuk. Een grote uitdaging voor mij was om een boze klant die belde op te laten hangen met een glimlach op zijn gezicht. Dit lukte toch zeer regelmatig. Ook het contact met de monteurs was erg leuk. Ik moest wel wat wennen aan mijn vrouwelijke collega’s Cora en Paulien; ze waren heel direct en vonden zich heel wat. Al na een week kwam ik erachter dat Cora mij niet wilde inwerken. Ik werd letterlijk in het diepe gegooid en ze wilde geen tijd besteden om mij dingen uit te leggen. Dit onder het mom ‘het is te druk’. Veel zaken kon ik wel zelf uitzoeken en door te luisteren en ‘af te kijken’, kwam ik toch veel te weten.

Paulien was wel bereid om dingen uit te leggen die zij al wist. Zij werd wel volledig ingewerkt door Cora. Paulien en Cora woonden in dezelfde stad en hadden daardoor een klik. Ik kaartte het probleem van inwerken aan bij mijn manager en zo kwam er iets verandering in de houding van Cora.

De ontdekking
Na korte tijd kwam ik erachter dat Cora mij doelbewust inwerkte en dat de fouten die daardoor ontstonden volledig op mij werden afgeschoven en ze mij achter mijn rug om zwartmaakte bij de monteurs en andere collega’s in het bedrijf. Ook fouten die door haar of door de andere twee teamleden werden gemaakt, daar gaf ze mij de schuld van. Ik heb dit ook aangekaart bij mijn manager. Hij wist niet hoe hij hiermee om moest gaan en liet het op zijn beloop. 

Gelukkig kwam er een andere manager en bij hem heb ik meteen aan de bel getrokken. Er vonden gesprekken plaats tussen Cora, mij en de nieuwe manager en Cora ontkende in eerste instantie alles. Later verklaarde ze dat ze het nooit eens was geweest met mijn komst op die functie, en alles in het werk zou stellen om mij eruit te werken. Maar ze beloofde onze manager dat haar mening was veranderd en dat ze me nu meer zou helpen. Haar gedrag was echter anders, het zwartmaken achter mijn rug om werd alleen maar erger.

Als ik alleen met Paulien werkte, konden we enorm goed samenwerken, we vulden elkaar goed aan en wisten waar elkaars krachten lagen. We hadden dan ook vaak lol samen en vierden de successen die we behaalden. Op het moment dat Cora erbij kwam, veranderde het gedrag van Paulien totaal en deed ze mee met het pestgedrag van Cora. Ik heb Paulien daarop aangesproken en ze gaf mij het volgende antwoord: “Iemand moet de pispaal zijn bij Cora en liever jij dan ik.” Ik schrok hiervan.

Andere taken
Mijn manager zag dat het een onhoudbare zaak was geworden en hij gaf me andere taken in het andere team waar hij ook manager van was. Dit tegen de zin in van Cora en ineens was ik wel hartstikke goed. Ik had ondertussen een vertrouwenspersoon gekregen binnen het bedrijf. Hij raadde mij aan om een dossier aan te leggen, wat er allemaal was gebeurd en ook de fouten bij te houden die Cora maakte en die ze probeerde weg te moffelen. Hier hield ik niet van, maar voor mijn eigen bescherming heb ik dit toch gedaan. Zo kan ik nog vele andere voorbeelden geven wat er allemaal is gebeurd, te veel om op te noemen.

Wat heeft dit nu allemaal met mij gedaan?
Ik kwam bijna elke dag jankend thuis. Mijn stresslevel was enorm hoog en de hele dag op mijn werk was ik enorm op mijn hoede. Ik werd een vrouw die alles maar over zich heen liet gaan, die bijna niets meer zei, die haar mening niet meer durfde te uiten. Ik werd een schim van mezelf. Fouten maken waren nu helemaal taboe voor mij. Als perfectionist is het al moeilijk om fouten te maken, maar nu werd het een doodzonde. 

Ik had wel de houding ‘mij krijgen ze niet klein’. Ik meldde me niet ziek en werkte veel meer uren dan in mijn contract stond; ik wilde mijn werk zo goed mogelijk blijven doen. Cora en Paulien waren regelmatig ziek. Dat waren d momenten waarop ik kon laten zien dat ik mijn werk goed deed en dat zag mijn manager ook. Na een jaar werd gelukkig mijn contract niet verlengd. Mijn manager gaf aan dat het hem speed wat er was gebeurd en dat hij ook niet tegen Cora op kon.

Karma
Ik wist dat Cora een keer zichzelf zou tegenkomen. Een half jaar nadat ik was weggegaan, probeerde ze de directeur van de afdeling achter zijn rug om zwart te maken, omdat ze het niet eens was met zijn koers en ze hem niet goed vond op die functie. Ze is toen op staande voet ontslagen.

Burn-out
Na mijn ontslag kwamen alle emoties en stress eruit en ben ik in een diepe burn-out gevallen. Ik heb twee jaar bijna niets kunnen doen. Dankzij mijn honden moest ik wel opstaan en naar buiten gaan, anders had ik de hele dag in bed gelegen. Gelukkig kon ik nog wel achter de wolken af en toe de zon zien schijnen. Toen ik weer aan het werk ging, moest ik nog wel hard werken aan mijn angst om fouten te maken, maar gaandeweg is me dat gelukt.

Leerproces
Inmiddels ben ik trots op mezelf; ik beheer Landgoed Plattenberg, heb mijn eigen bedrijf ‘Energiek en Vitaal wonen en werken’ en ik ben intensieve mantelzorger voor mijn ouders. Die ervaring van pesten, hoe erg het ook was, heeft me uiteindelijk wel sterker gemaakt. Grenzen aangeven blijft een uitdaging voor me, vooral naar de mensen toe van wie ik houd. Ik word hier steeds beter in. Toch blijft het elke dag weer een ding om zichtbaar te zijn en mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken. Hierin ben ik ook groeiende en ga je nog veel nieuwe dingen van mijn zien en horen. Het leven is voor mij om ervan te genieten.

0 thoughts on “Pesten op de werkvloer”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: