Genieten van het buiten zijn met mijn avondklokhonden

De storm giert om de boerderij en rukt aan de luiken. Alles klappert. Ik word wakker en luister, voel de onrust in mijn lijf. Onze slaapkamer is aan de kopse kant van de boerderij en vol in de wind. Geen bebouwing die de wind breekt – ik hoor hem gieren en brullen. Ik lig stil en luister of ik de honden hoor in de bijkeuken, helemaal aan de andere kant van de boerderij. Zouden ze elkaar opzoeken en in één mand kruipen? Ik besluit om niet te gaan kijken, ik zou alleen maar mijn eigen onrust op ze overbrengen.

Nieuw woord: de avondklokhond
De lockdown begint me zwaar te vallen, helemaal nu er ook een avondklok bijkomt. Gelukkig is het winter en nodigen de avonden niet uit om vertier buiten te zoeken. Maar het idee dat er een verbod op buiten zijn komt, benauwt me. Dan is daar ineens het nieuwe woord ‘avondklokhond’. Jawel, je mag ’s avonds laat je hond uitlaten. Aangelijnd, één persoon per hond. Dus mijn lief en ik kunnen gewoon ons laatste rondje door de polder blijven lopen. Allebei een eigen hond aan de lijn. Het geeft me een klein beetje lucht.

Wanneer kunnen zij weer chillen?
Ik heb het meer te doen met mijn kinderen en met alle andere jonge mensen. Of ze nou puber zijn, student, of net aan hun eerste baan zijn begonnen. Zij hebben al maandenlang geen sociaal leven meer terwijl chillen met vrienden zo belangrijk is in deze levensfase. Vanmorgen zag ik een overlijdensbericht in de krant waarin expliciet genoemd werd dat de lockdown-maatregelen leidden tot risicovol gedrag van deze jongere, met fatale gevolgen. Omdat zijn puberbrein de consequenties niet kon overzien. Ongelofelijk tragisch en zó verdrietig voor de nabestaanden.

Wat kan er wel?
Wat mij helpt om positief te blijven, is naar buiten gaan. Elke dag, weer of geen weer, het liefst een uur of twee. Naar mooie natuurgebieden of naar zee. Daar waait mijn hoofd leeg. Ik adem diep in en uit, lach om de drieteenstrandlopertjes die zo ongelofelijk hard kunnen rennen en met de golven lijken te spelen. Ik geniet van de schuimkragen, de schelpen en het natte zeewier. Ik raap plastic en gooi dat aan het einde van mijn wandeling in de ‘Doe mee, verlos de zee’ jutbak. 

Een moment van klein geluk
Op een gewone doordeweekse dag maak ik samen met mijn lief een lange wandeling door het natuurgebied Oranjezon. We zien prachtige Konik paarden grazen, ze trekken zich niet veel van ons aan. Na de wandeling rijden we door naar Neeltje Jans, waar De Smaak van Zeeland open is als afhaalloket. We bestellen inktvisringen met knoflooksaus en eten dat in de auto op omdat het inmiddels te koud is om buiten stil te zitten. We kijken uit over een kalme Oosterschelde. Een moment van klein geluk.

Coachwandeling
Buiten zijn, één op één, op anderhalve meter afstand. Wat mag er van je hart? Ik loop graag letterlijk met je mee en je kunt rekenen op mijn onverdeelde aandacht. Mijn vragen helpen je weer een stap verder. Je kunt jouw coachwandeling aanvragen via het contactformulier op www.susanvanderbeek.nl.

2 thoughts on “Genieten van het buiten zijn met mijn avondklokhonden”
  1. Ik was even met je mee op reis in het prachtig mooie zo geliefde Zeeland.
    En ook mijn avondklokhond vindt het maar wat prima als we er na 21u opuit trekken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: