Over de zin en onzin van ontspullen

Het is een werkwoord geworden in ons gezin: kondoën. Naar het boek van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo. Ik kondo, jij kondoot, hij kondoot. Alhoewel, hij? Mijn lief houdt erg van zijn spullen, dus daar blijven we vanaf. Mijn dochter en ik hebben er plezier in om te kondoën. We doen het ’t liefst samen. Nu ze niet meer thuis woont, houden we elkaar op de hoogte van onze vorderingen via Whatsapp. En eerlijk is eerlijk: zij is er beter in dan ik. Haar huis is heerlijk opgeruimd en leeg. Fijn om daar binnen te stappen. “Ik kom in de vakantie wel een paar dagen logeren om je te helpen, mam” zegt ze.

Verweesde boeken
De moeilijkste categorie om te kondoën vind ik mijn boeken, want ik houd enorm van boeken. Ik zou ze dus het liefst allemaal houden, maar mijn boekenkasten puilen uit. En er zijn maar zelden boeken die ik zó adembenemend mooi vind dat ik ze herlees. Ik bedenk dus een strategie om het kiezen van de afvallers te vergemakkelijken. En die heb ik gevonden: elke avond na het NOS-journaal kies ik een boek dat weg mag. Het werkt aanstekelijk; al gauw doet mijn lief mee. Daar gaan ze, vergeelde thrillers, boeken over huis en tuin en ja, ook romans. Lang vergeten titels die al jaren staan te verstoffen in de boekenkast. De kringloop is er blij mee.

Does it spark joy?
Het zinnetje waarmee Marie Kondo werkt om te bepalen of iets mag blijven of weg moet is ‘does it spark joy?’ Heel vaak is het antwoord nee. De vreugde zat in het ontvangen, het ontdekken, er een tijdje van genieten. Als dat voorbij is, mag je het voorwerp weer laten gaan. Misschien dat iemand anders er weer heel blij van wordt.

Nederland sloeg massaal aan het opruimen
Afgelopen week stond er in de Volkskrant een fotoreportage van X over de spullen die mensen weg deden tijdens de lockdown. Trottoirs vol afval op de dagen dat de ophaaldienst voor grofvuil zou langskomen. Nederland sloeg massaal aan het opruimen. Ook de files bij de milieustraten in het hele land waren daar getuige van.

Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd
De voldoening van opruimen is groot. Vreemd genoeg lukte het mij niet tijdens de piek van de coronacrisis terwijl ik toen tijd genoeg had. Nu kom ik op stoom. Het heeft iets te maken met de wens om na de zomer met een schone lei te beginnen. Een nieuwe horizon, nieuwe avonturen. Vanuit dezelfde prachtige plek in Zeeland, waar ik na zestien jaar zo geworteld ben.

Dichterbij jezelf
In juli houd ik vakantie. Vanaf begin augustus start ik mijn coachpraktijk weer op. Er is ruimte in mijn agenda voor individuele coaching. Live, in de mooie natuur die Zeeland rijk is, of online. Ook kleine groepen ga ik weer verwelkomen. De ruimte in de voormalige stal is groot genoeg om veilig te kunnen werken.

Een fijne werkplek in Zeeland
In het vakantiehuis ga ik een fijne werkplek maken. Voor mensen die nog thuis moeten werken, maar dat liever op een mooie plek willen doen, in combinatie met een heerlijk verblijf. Voor schrijvers die in alle rust aan hun manuscript willen werken.

Retreat
Natuurlijk kun je er ook terecht voor een retreat, waarbij ik een programma op maat voor je maak. Meer weten? Via mijn website kun je een afspraak maken voor een kosteloze kennismaking van een half uur.

0 thoughts on “Over de zin en onzin van ontspullen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: