Gek word ik van die puber

Wanneer je voor de eerste keer je kind in je armen krijgt, verandert je wereld voorgoed. Moeder word je niet voor even, maar je leven lang. Een pasgeboren baby heeft primaire behoeften: koestering, nabijheid, voeding, warmte en een schone luier. Hier kunnen we meestal wel aan voldoen. Maar wat als ze opgroeien en een eigen mening krijgen, zich tegen je afzetten?

 Kleintjes worden groot
De tijd gaat snel, zo ook de ontwikkeling van je kind. Ze gaan naar school, maken zich steeds meer los van je. Worden steeds meer eigen persoonlijkheden. Vooral wanneer de overstap naar de middelbare school is gemaakt, verandert er veel. Voor je het weet heb je het gevoel dat je een hotel bent voor je puber. Je lijkt alleen nog maar goed om te zorgen dat de koelkast gevuld blijft.  Dit kan zeer frustrerend zijn. Het vraagt enorm veel van je om je puberkind te begeleiden. Ze kunnen soms het bloed onder je nagels vandaan halen.

Ze trekken hun eigen plan
De hormonen gieren door hun lijf, dit zorgt voor stemmingswisselingen. Alles verandert tijdens deze overgangsfase. Ze willen ontdekken wat de wereld hen te bieden heeft. Zoeken vrienden op die anders zijn.

Jij bent een zeikwijf
Ze willen zeker niet worden zoals jij en trekken hun eigen plan. Dit is voor ouders een pijnlijk proces, je verandert als vader van held naar een hypocriete lul. Als moeder hebben ze ogenschijnlijk je liefde niet meer nodig. Je wordt al snel als zeikwijf weggezet. 

Houd de luiken van je hart open
En dan ineens zie je de onzekerheid, de angst om er niet bij te horen. Het is belangrijk om de luiken van je hart open te houden. Wanneer je dit kunt, kun je ze ook anders benaderen.

Blijf in contact
Het klink zo makkelijk: blijf in contact. Ik weet uit eigen ervaring dat dit niet altijd makkelijk is. In de periode dat mijn eigen jongens pubers waren, heb ik heel wat slapeloze nachten gehad. Er waren nog geen mobieltjes, misschien was dat een zegen. Ik wist niet waar ze uithingen, maar ik weet dat ze alles hebben uitgeprobeerd. Er zijn heel wat dames over de vloer geweest. Soms was het een verassing wie er nu weer aan de ontbijttafel zaten. Wanneer ik voor de zoveelste keer taxichauffeur was, reden we de afrit af van de snelweg. ‘Kijk mam, zie je die figuur op het asfalt? Hier zijn we vannacht geweest en hebben we afdrukken gespoten van onszelf…’ Adem in en adem uit.

Eigen verwachtingen
Het is lastig om je eigen verwachtingen aan de kant te zetten. Zelf heb ik me voorgenomen om mijn kinderen liefdevol op te voeden. Dit heb ik in mijn eigen leven gemist. Mijn valkuil was om overbezorgd te zijn. Mijn oudste ging voor het eerst stappen en vroeg hoe laat hij thuis moest zijn. Ik dacht even diep na en zei: ‘1 uur lijkt me redelijk.’ Ik vergeet nooit de blik waarmee hij me aankeek op dat moment. ‘Mam, dat meen je niet, dan begint het pas.’ ‘Oké’, heb ik gezegd, ‘je weet het zelf, je komt naar huis wanneer jij wilt.’ Hier hebben we nooit meer een strijd over gehad. Ik heb de verantwoordelijkheid bij hem neergelegd. De consequentie was wel dat het me veel slapeloze nachten heeft gekost. 

Het gaat altijd anders
Het gaat altijd anders dan je van tevoren kunt bedenken. Het is niet altijd leuk en gezellig, je mag ook balen van je kind en de situatie. Hoe vaak hoor ik het niet in de praktijk: ‘zo heb ik ze toch niet opgevoed! Was ik er maar nooit begonnen. Gek wordt ik ervan!’
Wat ik altijd vraag is: ‘hoe was jij zelf als puber?’ Vaak wordt het dan even stil.

Hoe was jij als puber?
Ik herinner ouders aan hun eigen proces, sommigen konden niet puberen. Ze waren door omstandigheden zo aangepast dat ze dit onderdrukt hebben. Anderen zijn losgegaan. Ieder individu heeft recht op een eigen ontwikkelingsweg. Het is gezond wanneer je kind zich losmaakt en gaat ontdekken wie het zelf is. Wat belangrijk is, is dat ouders hun eigen teleurstellingen en pijnen aanpakken. Ieder mens komt dit in zijn leven tegen; geef het een plek, verwerk het, zodat je het los kunt laten. Je zult dan merken dat je makkelijker met het leven om kunt gaan. Je wordt minder getriggerd en kunt meer in het overzicht blijven.

Laat je kind vallen
We zijn gewend om zoveel mogelijk te voorkomen dat je kind valt. Laat ze rustig eens vallen. Jij bent op de achtergrond aanwezig. Ze leren van de ervaring. Wanneer er voor de zoveelste keer paniek in de tent uitbreekt, omdat er morgen een toets op school is, adem dan even rustig door. Voel van binnenuit wat je wilt, ga niet automatisch in het helperssyndroom zitten.

Nee is ook een antwoord
We hoeven niet altijd lief en aardig te reageren. Adem in en adem uit. Wanneer je kind ontploft, neem het dan niet te persoonlijk op. Ga niet overal op in en kies uit wat de moeite waard is om de strijd aan te gaan.   En wanneer het allemaal teveel wordt, neem een time-out en zorg voor oplaadmomenten. 

Gun je kinderen hun eigen ontwikkelingsweg
Kinderen kunnen een ware uitdaging zijn. Ze dagen je uit om diep in je zelf te voelen wat er gebeurt wanneer je niet meer nummer één bent in hun leven. Wie ben je ook al weer zelf? Welke keuzes heb ik in mijn leven gemaakt? Leef ik mijn mooiste leven voor mijzelf of ten dienste van mijn kinderen? Ontleen ik mijn identiteit aan mijn kinderen? Het heeft allemaal te maken met bestaansrecht. Gun je kinderen hun eigen ontwikkelingsweg. Je groeit niet wanneer je alleen maar blij en gelukkig bent. Het zijn individuen met een eigen missie, een eigen zielsbelang en plan.

Wat kan ik voor je doen?
Ik kijk graag met je mee wanneer het gaat over de diepere delen in jezelf en je kind. Waarom is dit kind bij jou geboren? Je hebt altijd een keuze, ook al lijkt het er niet op. Kinderen zijn een zegen, ze laten je groeien wanneer je wilt. Het is de reis van de ziel. Je was perfect, en bent nog perfecter geworden. Ik bied je een gratis inzichtgesprek aan van 30 minuten.

6 thoughts on “Gek word ik van die puber”
    1. Het is fijn wanneer je als kind kunt zijn wie je bent. Volwassenen doen er vaak jaren over om te worden wie ze willen zijn.

      Kinderen zijn fantastische spiegels voor ons. Ze brengen de diepere lagen in ons in beroering.

      Ik wens jullie toe dat je kunt genieten van de groei die het leven brengt op alle vlakken.

  1. Heel herkenbaar Anna, loslaten en in verbinding blijven zijn je grootste krachten als ouder. Ik heb ook genoten van die puber fase en geniet nu van de fase daarna en daarna. Moeder ben je voor je hele leven, hoe het ook gaat! Mooi blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: