Je kinderen loslaten, hoe doe je dat?

Onlangs keek ik naar de show van Brigitte Kaandorp. Zij staat garant voor een uurtje lachen (al zijn er ook mensen die haar irritant vinden). Ze was scherp en hilarisch als altijd. Zeker toen ze het had over het loslaten van je kinderen. Vaak een heikel onderwerp. En voor de één makkelijker te doen dan voor de ander. Hoe is dat voor jou?

Loslaten
Veel moeders zien er als een berg tegenop als hun kind het huis uit gaat. Loslaten valt soms niet mee. Maar als je kinderen daadwerkelijk het huis uit zijn, gaat dat misschien beter? Je hebt ze immers niet meer dagelijks in het oog, je ziet niet alles meer? Of ben je bang dat dit uit het oog, uit het hart betekent? Wees niet bang, hoor. Het grappige is dat ze jou niet loslaten.

Piekeren over je kind
Zoals Brigitte Kaandorp al zegt in haar show ‘Eh’: “Ze bellen heus wel, maar vooral als er iets mis is. Ze bellen niet om te zeggen dat ze geld genoeg hebben, dat ze excellente cijfers hebben gehaald voor hun tentamens of dat ze zo gezond eten. Nee, ze bellen als er iet mis is; dan weten ze je te vinden en zorgen ze ervoor dat jij je vreselijke zorgen maakt. Midden in de nacht belt je zoon vanaf de eerste hulp van het ziekenhuis: ‘Je hoeft je geen zorgen te maken, hoor mam, maar heb je even het nummer van mijn zorgpas? Die ligt bij jou.’ Jij ligt de hele nacht wakker, te piekeren over je kind. In gedachten zie je je zoon, overstuur en besmeurd met bloed, een rij hechtingen in zijn been. Terwijl je zoon in werkelijkheid na behandeling gewoon naar huis gaat en lekker gaat slapen, blij dat het goed afgelopen is. Jammer alleen dat hij dat niet even laat weten zodat jij met een gerust hart verder kan slapen.”

Tuut tuut tuut
“Of je dochter belt je in een dronken bui op, bralt dat ze op een gaaf feest is, maar geen vervoer naar huis heeft. Of ze de auto mag lenen? Oh nee, denk je. Niet in deze toestand. Je springt uit bed, pakt de autosleutels. Terwijl jij vraagt waar ze is, hoor je in je oren tuut, tuut, tuut en is de verbinding verbroken, jou bezorgd achterlatend. Je gedachten gaan met je op de loop…”

Kleintjes worden groot
Ja, ja, loslaten valt niet mee. Maar kleintjes worden groot, vertel mij wat. Toen die van mij klein waren, hoorde ik van andere ouders vaak ‘kleine kinderen, kleine zorgen: grote kinderen, grote zorgen.’ Een dooddoener, maar o zo waar, weet ik nu. Als ze jonger zijn, maak je je vooral zorgen over praktische probleempjes die vrij snel opgelost zijn. Ze wonen immers nog thuis? Je ziet ze dagelijks en bent in de buurt om te helpen en bij te sturen.

Solide basis
Maar o wee, als ze het huis uit zijn. Je ziet niet wat er in hun leven gebeurt waardoor je niet meer adequaat kunt bijsturen en oplossen. Hopelijk hoor je nog wel het een en ander op de momenten dat ze thuis zijn en het weer even is als vanouds? En natuurlijk hoop je van harte dat ze het goed doen op de solide basis die je hen hebt meegegeven.

Eigen pad
Gelukkig gaat het meestal goed. Ze kiezen hun eigen pad en maken hun eigen fouten. Hebben we het zelf ook niet zo gedaan? Ben je trots op jezelf als je terugkijkt op de keuzes die je hebt gemaakt? Heb je het gevoel dat het wel goed gekomen is? Maar misschien zijn er nog onzekere stukken die je graag wilt verhelderen? Mail me dan naar jolanda@jolandamocking.nl en boek een gratis kennismakingsgesprek.

Vind je deze blogs leuk om te lezen, meld je dan aan met onderstaande link, zodat je zeker weet dat je er geen één meer mist. Je ontvangt dan tevens mijn e-book met drie gratis tips die je gelijk kunt toepassen. www.jolandamocking.nl