De modder van je schoenen lopen

Na haar taaie transformatie is dit wat ze doet: de modder van haar schoenen lopen. Het is een uitspraak die er ineens is. Ik hoor hem mezelf al weken zeggen, misschien wel maanden. De modder van je schoenen lopen… Het is de periode na het harde werken. Ik zie het haar doen. En ik herken mezelf in haar, de vrouw van toen die inmiddels haar eigen weg gaat en de modder van haar schoenen liep. 

 Ik zie het je doen, lieve coachee 
Jouw transformatieproces heeft je in beweging gebracht, of is het andersom? In ieder geval ben je het werk gaan doen, het innerlijke werk wat de bedoeling was bij mij in mijn expeditie programma. In eerste instantie kreeg je niet voor elkaar wat je wilde, wel wat nodig was. Je dacht het even te fixen in een paar maanden, maar het ging anders. Je kwam niet weg met vluchtigheid. 

Dieper en vooral, zo kun je nu zeggen, meer duurzaam. Je kende diepe dalen en soms een piek. Je kende eenzame nachten met alleen je journal als vriendin, die niet oordeelde zoals jij van je vrienden verlangde, maar wat niet zo was. In die nachten wist je dat je kon bellen of appen, maar je deed het niet. Te bescheiden. Je vond dat je dat niet kon maken en te spannend om die aandacht voor jezelf te organiseren. 

De diepe zware tijd, die stugge klei om je doorheen te werken heeft nu zijn beste tijd gehad en haar werk gedaan, zodat je nu voelt hoe sterk je bent. In onze gesprekken vond je houvast, voelde je licht en jezelf lichter worden om door te gaan. Elke dag een beetje lichter. 

Je hoeft je niet meer aan te passen 
Je kwam jezelf tegen in gesprekken met mensen om je heen waar je steeds minder aansluiting bij voelde, waarvan je eerder vond dat je je dan toch maar moest aanpassen en loyaal zijn aan het systeem. Het raakt je dat het tijd is om verder te gaan en eigenlijk wil je dit verlangen niet voelen. Onderdrukken zoals je eerder deed. Maar als je doet wat je deed dan krijg je wat je altijd kreeg en dat weet je heel goed. En dat wil je niet meer. Het is de reden van instappen in je expeditie. Je wilt het verleden niet als een hangmat gebruiken, hangen in slachtofferschap zoals je zegt, maar als een springplank naar de toekomst. 

Nu is datzelfde verlangen een innerlijke tomtom geworden en ook dat voelt lichter en sterker en vooral meer jij. En voor altijd in je aangewakkerd. 

Het brengt je dichterbij de kade van de toekomst 
Door de zware modder lopen brengt je steeds dichter bij de kade van de toekomst, van wat je toekomt. Waar je eerst je appjes altijd afsloot met maar… nadat je een aantal positieve veranderingen opsomde, een maar met wat er dan nog niet goed genoeg was en je eigenlijk je eigen positiviteit weer teniet deed, herpak je jezelf steeds vaker en spreekt je tekst gewoon opnieuw in. Op welk moment van de dag dan ook, voorbij de bescheidenheid en met plezier luister ik ze af, op welk moment dan ook. 

De laatste stukjes bruin
De restjes, de laatste stukjes bruin van verwerken van het verleden. De kleur die helpt een nieuwe basis neer te zetten als een ‘fun’dament omdat het mag op jouw manier. Niet meer aangepast, maar vrij wandelen op het pad van je plannen. En restjes modder als een spoor voor wie wil volgen. Omdat je de weg vrijmaakt voor degene na jou. Je doet het niet voor jezelf alleen, maar baant een weg voor degenen die de wijsheid voelen maar geen idee hebben welke weg te gaan. Maak het lichter voor jezelf, maak jezelf vrij en anderen zullen je volgen en dat is nu net de bedoeling. Ik zie de nieuwe leider in je opstaan. Het is je verlangen, je missie en je had het ook zelf te doen. Wat een mooi en dapper mens. 

Waar loop jij vandaan vandaag? 
Je nieuwe weg in? Er is een taal die jou kan helpen je gevoelens te vertalen, het pad lichter te maken en vooral leuker en intuïtiever: de taal van kleur. Je hebt het te doen en ik ga je helpen. We starten binnenkort, check vandaag nog hier in.

0 thoughts on “De modder van je schoenen lopen”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: