Een nieuw avontuur voor ons allebei

Twee perfecte nieuwsgierige kraaloogjes kijken me aan. Alsof ze denkt: ‘Wie ben jij dan? En wat doe ik hier? Ik had al een fantastisch lieve pleegmama die elke dag met me speelde, me knuffelde, tegen me praatte en waar ik me heel erg goed  en veilig voelde. Waarom ben ik nu hier? Ik snap het allemaal niet zo goed. Vanmiddag stopte je me ineens in een plastic bakje en gingen we in een doos op wielen ergens anders naartoe. Dat plastic bakje vond ik vreselijk. Ik wilde eruit, maar dat lukte niet. En nu zit ik hier. Best een leuk plekje hoor, maar wie ben jij dan?’

Een perfect, stoer, lief mini-katje
Nellie is net een uurtje bij mij thuis, ik heb haar opgehaald bij haar allerliefste kitten-pleegmama, mijn vriendin Anne. Nellie heeft meteen de woonkamer al een beetje verkend, ze is zo stoer en dapper. En dan gaat ze voor me zitten en kijkt ze me vragend aan. 

Ik aai haar bolletje, ze blijft zitten en begint te spinnen. Een perfect klein mini-katje dat spint als een dikke oude rode kater. Briljant! Ik glimlach en klets een beetje tegen haar aan. Dat dit haar nieuwe thuis is, dat ze lekker alles mag verkennen en dat we het heel fijn gaan hebben samen. Ik blijf doorkletsen terwijl ik haar een bakje eten geef. Alsof ze hier al weken woont, loopt ze parmantig naar haar bakje en gaat lekker smikkelen. Daarna direct door naar de kattenbak.

Hoe is het toch mogelijk dat die kleine katjes al zo snel weten waar alles is? Gefascineerd blijf ik haar volgen. Nellie is gewoon een perfect, nieuwsgierig, stoer mini-katje van zo’n tien weken oud dat haar weggetje aan het vinden is in haar leventje.

Ik was op slag verliefd
Vanaf het eerste moment dat ik Nellie zag, een paar weken daarvoor, was ik al een beetje verliefd geworden. Ze was toen nog maar zo’n vier weken jong, gevonden in een vuilcontainer langs de weg door een vriendin van haar pleegmama. Och, och… wat was dat heftig. Nellie en haar twee zusjes waren echt aan de dood ontsnapt en wat hadden ze een geluk dat ze alledrie bij de allerliefste kitten-pleegmama van de wereld, een goede vriendin van mij, mochten blijven.

Is dit nu wel de bedoeling?
Meteen schoot het toen al door mijn hoofd: zal Ik er één of twee adopteren? Ik had wel tachtig redenen bedacht om dat niet te doen, maar voelde één hele goede reden om het wel te doen. Die hersenspinsels losten echter op toen ik een paar dagen later hoorde dat alle drie de kittens al een goed thuis hadden gevonden. Ze zouden nog een paar weken bij hun pleegmama blijven en dan naar hun nieuwe huisje gaan. Inmiddels was ik natuurlijk al wel even langsgegaan om ze te knuffelen. Zo klein, zo dapper en zo lief. ‘Ach, het is nu vast niet de bedoeling,’ dacht ik nog. Deze kleintjes hebben een goed thuis gevonden.

Ze hoort gewoon bij mij
Totdat ik een paar weken later hoorde dat één kitten toch niet geadopteerd kon worden. Het ging dus weer broeden. Zal ik? Of zal ik niet? Is het de bedoeling dat ik weer een kat in huis neem? Zo’n heerlijk lief bolletje wol om mee te spelen, te knuffelen en tegenaan te kletsen. Zo’n beestje dat het altijd fijn vindt als je weer thuis komt en die ook lekker haar eigen wil heeft. Ik liet het de dagen erna weer even los, ik had suddertijd nodig. Totdat ik haar weer zag. Ik was verkocht en ik noemde haar Nellie. Ze is te leuk. Ze hoort gewoon bij mij. Punt.

Welk bakje yoghurt is van mij?
Inmiddels is Nellie alweer een week bij me. We beginnen elkaar een beetje te leren kennen. Wanneer het speeltijd is, wanneer we eventjes naar buiten gaan, of wanneer we gewoon een beetje samen kletsen en kroelen. Wanneer het etenstijd of slaaptijd is. En ook welk bakje yoghurt van mij is en welke van Nellie. Ik vind het zo grappig om te merken hoe de beschermende moeder in mij weer aangaat. Doe ik het wel goed? Mag ik haar al naar buiten laten? Hoe zorg ik ervoor dat ze zich volledig veilig bij me voelt, dat ze naar me toekomt maar dat ze ook de wereld mag gaan ontdekken? Dat ik kan begrenzen wat ze wel of niet mag, maar dat ze ook lekker helemaal zichzelf kan zijn.

We mogen veilig en liefdevol thuiskomen
Ach ja, het is weer een heel avontuur voor ons allebei. En hoewel ik niet precies weet hoe het allemaal zal lopen, weet ik wél dat het goed komt. Zij hoort bij mij en ik hoor bij haar. De rest vogelen we samen wel uit. Stapje voor stapje. Met hier en daar een beetje chaos, maar vooral met heel veel nieuwsgierigheid en een groeiend gevoel van veilig en liefdevol thuiskomen. Voor ons allebei.