Perla Lola ‘d Oro en Marisma XXV, mijn twee prachtige PRE-merries, verrijken mijn leven nog dagelijks. Hoewel ik een sterke band met hen heb, bleef er iets knagen; het liet me twijfelen of ik de juiste keuzes maakte voor hun welzijn. Ze stonden op een idyllische plek aan de rand van het bos. Veel ruimte, veel groen. Ideaal, zou je denken. Maar de dames worden ouder; Perla is twintig en Marisma tikt in mei de vijfentwintig aan. Ze zijn geen hartsvriendinnen, maar ze kunnen niet met en niet zonder elkaar. Terwijl Perla in de wei altijd onderzoekend is, staat Marisma vaak aan het hek te roepen naar andere paarden. De eenzaamheid van hun ‘ideale’ plek begon zichtbaar te worden.
De grens van dagelijkse zorg
Vijf jaar lang was het stalwerk mijn dagelijkse ritueel: de stallen, wei en paddocks uitmesten, voer klaarmaken, netten vullen. Ik klaagde niet, want dat was de afspraak. Maar gaandeweg merkte ik dat de fysieke belasting, in combinatie met mijn werk en een lijf dat niet altijd meewerkte, te zwaar werd.
Het resultaat? Na het zware werk was de energie op om de paarden de beweging te geven die ze nodig hebben. Ze scharrelden wel in de wei, maar ik voelde dat ik ze tekortdeed. Bovendien wilde ik niet dat als een van hen zou wegvallen, de ander abrupt en alleen zou moeten verhuizen. De tijd was rijp voor een nieuwe start.
Een nieuwe start in Punthorst
Afgelopen winter hakte ik de knoop door: ze gingen samen op de wachtlijst voor een all-inclusive plek in Punthorst. Een plek waar ze weer onderdeel konden zijn van een kudde. De afgelopen weken heb ik ze verteld dat de verhuizing eraan kwam. Perla blijft dan altijd dichtbij mij met haar oren gespitst, terwijl Marisma wat afstandelijker is, maar wel ontspannen oogt.
Opwinding en weemoed
Vandaag is de dag dat Perla en Marisma hun nieuwe avontuur tegemoet gaan. De ochtendzon werpt een warme gloed over de wei. Ik haal diep adem en neem de frisse lucht in me op. Het is een moment van gemengde gevoelens: opwinding voor hun nieuwe avontuur en een vleugje weemoed om wat we achterlaten.
Het ritueel van vertrouwen
Voordat we vertrekken, voer ik ons vertrouwde ritueel uit: het poetsen. De zachte borstel glijdt over hun vacht en ik voel de spanning uit hun lichamen wegsmelten. Perla knabbelt zachtjes aan mijn jas, een teken van haar genegenheid. Marisma geniet met gesloten ogen van de aandacht. Ze weten dat er iets bijzonders staat te gebeuren.
Op weg naar de trailer
Met hun vacht glanzend en hun hoeven schoon, loop ik met hen naar de trailer. Marisma stapt met vertrouwen als eerste de klep op. Ze werpt een nieuwsgierige blik naar binnen voordat ze rustig verder loopt. Perla volgt haar, iets voorzichtiger, maar met een blik van vertrouwen in haar ogen. Ik praat zachtjes tegen hen en stel ze gerust.
We rijden weg, de paarden rustig in de trailer, en ik voel een mengeling van trots en spanning. Dit is niet alleen een fysieke reis, maar ook een emotionele. Een reis naar een plek waar Perla en Marisma nieuwe vrienden zullen maken en hopelijk de rust en het geluk zullen vinden die ze verdienen.
Aankomst op Old Horse Farm
Bij aankomst in Punthorst wacht Ramona (de eigenaresse) ons al op. Eén voor één laden we de paarden uit en laten we ze kennismaken met hun nieuwe paradijs op de Old Horse Farm. De nieuwsgierige kudde komt al aanlopen. Perla en Marisma worden eerst in een apart gedeelte geplaatst om te wennen. Als dat goed gaat, mogen ze de kudde in en nieuwe vriendinnen maken.
Wat een paradijs
De plek is prachtig en ademt rust. Er is een zandpadtrack met schuilstallen en onbeperkt voer, een snackgedeelte met eetbare planten en bomen, schuurpalen, een wei met heerlijk gras, heuveltjes en wadi’s waar ze kunnen drinken en in de zomer pootje kunnen baden.
Een ode aan mijn paarden
Ik schreef twee naamgedichten voor mijn lieverds:
Prachtig paard met je lange manen
Een uit duizenden en maatje voor het leven
Rustig en betrouwbaar
Lief en aanhankelijk
Altijd mijn spiegel
Menigeen zou je, met al je rare fratsen al hebben weggedaan
Altijd alert
Rennen en rollen tot je geen schimmelkleur meer hebt
Innerlijke rust is bij jou ver te zoeken
Soms durf je het toe te laten
Meer en meer groeit je vertrouwen in mij en pik ik soms een traantje weg
Altijd raak je mij weer met je spirituele blik
Een reis van liefde en zorg
Het verhaal van Perla en Marisma is een reis van liefde en zorg. Met hun nieuwe thuis hoop ik dat ze de rust, de beweging, het geluk en de kudde vinden die ze verdienen. Soms is de beste manier om voor iemand te zorgen, ze de ruimte geven om hun eigen weg te vinden in een groter geheel.
