Spreken is goud, zwijgen is slecht voor je gezondheid

We kennen allemaal het spreekwoord ‘spreken is zilver, zwijgen is goud’. Er zit ongetwijfeld een goede gedachte achter dit gezegde, maar wat mij betreft is het achterhaald of gewoon erg eenzijdig. Of bedacht door machthebbers die anderen het zwijgen wilden opleggen. Daarom geef ik in dit blog een pleidooi om jezelf uit te spreken!

Lange tijd heb ik een relatie gehad met een man die het allemaal wel leek te weten. Hij kwam over alsof hij de wijsheid in pacht had. En alhoewel hij niets liever hoorde dan het geluid van zijn eigen stem, had hij een favoriet gezegde dat luidde: “Hij die spreekt, weet niet; hij die weet, spreekt niet.” Lao Tze, de grondlegger van het TAO (de weg van het midden), zou dit gezegd hebben.

Ik kon heel goed luisteren
En ja, wie wil er nou dom lijken? Dus ik hield ‘wijselijk’ mijn mond en heb hem jarenlang laten praten. Zeker, het was vaak interessant wat hij te vertellen had, hij citeerde graag de wijzen der aarde en dat scheelde mij weer veel boeken lezen. En wat ik kon, was heel goed luisteren! Maar de keerzijde was dat ik heel erg introvert werd. Bovendien, als ik dan eens openhartig was dan werd dat vaak tegen me gebruikt.

Ik werd een behoorlijke binnenvetter
Mezelf uitspreken vond ik altijd al lastig, want als kind werd er vaker niet dan wel geluisterd naar wat ik te zeggen had. Ik hield dingen daarom liever voor mezelf en werd ongemerkt een behoorlijke binnenvetter. Ook dat is een bijzonder boeiend woord, zie ik nu ik het opschrijf. Mensen die alles binnenhouden, slibben dicht, eerst emotioneel en daarna fysiek. Ongemerkt wordt het steeds waziger wat je nu werkelijk vindt of voelt.

Twee ingrediënten voor openhartigheid
Om jezelf uit te spreken, moet je je eerst veilig voelen bij degene bij wie je dat doet. Jezelf uitspreken is in feite hetzelfde als je kwetsbaar opstellen. Je weet tenslotte nooit van tevoren hoe de ander op jou gaat reageren. Daarnaast moet je vinden dat je er toe doet en dat het telt wat jij te zeggen hebt. Dat zijn de twee ingrediënten die nodig zijn om opener te kunnen worden. 

Een heel schadelijke vorm van eenzaamheid
Met beide had ik slechte ervaringen en dat zorgde ervoor dat ik jarenlang eenzaam was zonder het in de gaten te hebben. Ik was immers niet alléén. Maar dat was ik wel degelijk, want ik had niemand om mee te praten over wat er in mij omging. En dat is een heel schadelijke vorm van eenzaamheid.

Ik kreeg het niet uit mijn strot
Toen ik elf jaar geleden mijn huidige levenspartner tegenkwam, begon dat patroon langzaam maar zeker te slijten. Dat ging beslist niet vanzelf. In het begin als me iets dwarszat, dan kreeg ik dat soms letterlijk niet uit mijn strot. Ik kreeg dan het gevoel dat ik stikte en begon vaak te huilen uit pure machteloosheid. Dankzij het geduld en de oprechte belangstelling van mijn lief ontdooide die prop in mijn keel beetje bij beetje.

Een hele reeks aan fysieke klachten
Totdat ik, na jaren van gestotter, gesputter en heel veel angst en weerstand, de smaak steeds een beetje meer te pakken kreeg om gewoon maar te zeggen wat er aan de hand was. Omdat ik me zo vreselijk opgelucht voelde elke keer dat ik dat deed, en omdat het níet doen gewoon geen optie meer was. Het zorgde simpelweg voor een hele reeks aan lichamelijke klachten, zoals hoofdpijn, buikpijn, keelpijn, hartpijn.

Ik voel me innig dankbaar als ik toch durf te spreken
Ons geweldige lichaam weet namelijk altijd precies wat we nodig hebben, wat op dat moment noodzakelijk is, of gewoon goed voor ons welzijn. Natuurlijk gebeurt het ook wel eens dat ik er iets uitflap en dan denk: had ik nu mijn mond maar gehouden. Maar die momenten vallen in het niet bij de keren waarop ik mezelf innig dankbaar voel voor het feit dat ik toch maar de stoute schoenen heb aangetrokken en mijn hart heb gelucht.

Al die uitdrukkingen laten hetzelfde zien
Een hart dat nooit gelucht wordt, krijgt het namelijk heel benauwd op den duur en hoe langer je wacht met het uitspreken van wat je op je lever hebt, hoe moeilijker het wordt. Dan blijf je er maar mee in je maag zitten, krijg je er misschien wel een maagzweer van. Hoe dan ook, aan al die uitdrukkingen kun je goed zien hoe belangrijk het is voor onze gezondheid dat onze gedachten en gevoelens regelmatig het daglicht mogen zien.

Lang leve de expressie!
Daarmee geven we ons lichaam het signaal dat alle gevoelens en emoties er gewoon mogen zijn, dat ze niet gerationaliseerd of gebagatelliseerd worden, maar dat we interesse hebben in wat ze ons te leren hebben. Een vaak heel eenvoudige les, namelijk dat het er allemaal bijhoort. Dat we incompleet zijn als een deel van ons er niet mag zijn. Dat het leven vreselijk saai zou zijn zonder al die veelkleurigheid. Die moeten we niet onderdrukken, die moeten we juist vieren. Lang leve de expressie!

Wil je ook ervaren hoe helend het is om je eens lekker uit te spreken? Boek bij mij een consult en laat je hart maar praten!