“Okay! Nog één vraag, Anne-Lies.” Ze legt haar pen neer en zet haar handen onder haar kin. Mijn theetje is allang koud geworden. Op tafel liggen wat aantekeningen. Buiten beweegt de eerste Dahlia zachtjes in de wind. Ze is net klaar met haar interview over kleur, over ondernemen en over de ontmoetingen die mijn coaching en opleidingen me de afgelopen jaren hebben gebracht. Dan stelt ze die vraag: “Wat is het belangrijkste dat je hebt geleerd?”
Ik kijk even naar buiten. Van alle antwoorden die mogelijk waren, kwam dit woord als eerste: nieuwsgierigheid. Misschien omdat nieuwsgierigheid de draad blijkt te zijn die door zoveel belangrijke momenten in mijn leven loopt. Op het moment zelf vaak nauwelijks zichtbaar, maar achteraf onmiskenbaar aanwezig.
Iets dat mijn aandacht bleef vragen
Wanneer ik terugdenk aan keuzes die ertoe deden, begonnen die zelden met een strak plan. Vaker was er iets dat mijn aandacht bleef vragen: een onderwerp, een ontmoeting, een signaal of een idee dat steeds weer kwam aankloppen. Alsof het leven af en toe een klein draadje voor je neerlegt en vraagt: durf je hieraan te trekken?
Dat het oude niet meer past zoals vroeger
Hoe langer ik dit werk doe, hoe vaker ik zie dat verandering zich op die manier aandient. Meestal begint ze klein. Als een gedachte die steeds terugkomt. Een verlangen dat zich niet langer laat wegstoppen. Ze vertellen me vaak dat ze niet precies weten wat er anders moet. Alleen dat het oude niet meer past zoals vroeger. Ze lijken ongemerkt uit een jas te zijn gegroeid die jarenlang vertrouwd zat; de mouwen trekken, de stof spant. En je weet dat het niet aan de jas ligt.
Misschien is dat de kracht van nieuwsgierigheid: ze nodigt uit om stil te staan bij wat zich aandient.
“Nu is het mijn tijd” zei ze
Vorige week hoorde ik iemand tijdens een intakegesprek voor Kleuren van Geluk zeggen: “Nu is mijn tijd.” Die woorden zijn blijven hangen. Sindsdien vraag ik me af hoeveel dromen wachten op toestemming. Misschien begint iedere droom wel met hetzelfde kleine gebaar: nieuwsgierig genoeg zijn om een eerste stap te zetten.
Een mooie vraag voor deze zomer
Terwijl ik dit schrijf, schuift een strook zonlicht langzaam over mijn bureau. Over een paar minuten pak ik mijn tas en ga ik naar zee. Ik weet nu al dat het water iets anders zal laten zien dan gisteren. Toch klap ik de laptop nog niet dicht en blijf ik nog even zitten. Bij een vraag die geen antwoord nodig heeft: waar ben ik nieuwsgierig naar, terwijl ik mezelf al veel te lang vertel dat het later wel kan?
Dat is deze zomer ook een mooie vraag voor jou. Laat haar maar met je meelopen tijdens een wandeling of op een terras. Met je voeten in het zand. Kijk eens wat er gebeurt wanneer je haar aandacht geeft. Ik ben benieuwd. En wil je dat samendoen op een waanzinnig fijne plek? Check dan hier in.
