Het is een prachtige dag en ik loop langs het strand, van het ene plaatsje naar het andere. Van terras naar terras. De geur van zout water prikkelt mijn zintuigen en de warmte van de zon dringt diep door in mijn huid. Dit weekend heb ik voor mezelf gekozen. Even niets. Gewoon de zon, de zee en een goed boek. De vergeten vrouwen van Kristin Hannah had al een tijdje mijn aandacht getrokken. En nu – op deze rustige, eindeloze dagen – besluit ik niet alleen in de zee en in mezelf te duiken, maar ook in dit mooie dikke boek met zacht groene kaft.
Meevoeren met het verhaal
Het is het soort boek dat je meteen grijpt. Voor ik het weet, ben ik eraan verknocht. In twee dagen lees ik het uit. Ik strijk neer op verschillende plekjes langs de kustlijn, soms midden in de drukte, soms juist in de stilte, maar voortdurend met dat boek in mijn hand. Het voelt alsof ik de tijd verlies, alsof ik me laat meevoeren met het verhaal, net zoals de golven het strand kussen.
Waar gaat ‘De vergeten vrouwen’ over?
Het verhaal gaat over Frances, een jonge vrouw in Amerika, 1966. Een feestavond, een familiehuis, een werkkamer vol portretten van helden. Allemaal mannen, stuk voor stuk. Frances staat daar, een beetje verloren, tot een vriend van haar broer naast haar komt staan. Hij wijst naar die portretten en zegt: “Ook vrouwen kunnen helden zijn.” Dat moment – ik weet niet precies waarom – maar het raakte me meteen. En haar ook.
Alsof haar strijd iets in mij wakker schudt
Terwijl ik verder lees, voelt het alsof ik niet alleen Frances’ verhaal meemaak, maar ook het mijne. Het is alsof haar ontdekking, haar strijd, iets in mij wakker schudt. Frances gaat naar Vietnam, ze geeft jaren van haar leven aan een oorlog die haar bij terugkomst niets anders brengt dan afwijzing en vergetelheid. Terwijl ik lees, voel ik haar pijn en ontkend worden aan mijn hart trekken – die realisatie dat wij als vrouwen zo vaak worden vergeten. Niet door de wereld alleen, maar soms ook door onszelf.
Ondertussen vergeten we onszelf
Die delen van ons die ooit zo levendig waren, zijn vaak de delen die we het eerst loslaten. We passen ons aan, we worden wat er van ons verwacht wordt. Maar ondertussen vergeten we onszelf, onze talenten en wat de bedoeling ooit was. En dat besef, dat raakt me. Want net als Frances heb ik in mijn leven momenten gekend waarop ik keuzes moest maken – niet altijd de meest logische keuzes, niet altijd de makkelijkste. Maar ze waren van mij. En soms, misschien vaker dan ik wil toegeven, begrijp ik zelf niet eens waarom ik ze maak. Maar ik weet wel dat ik het moet doen.
Het is op die momenten dat ik besef dat ik de held in mijn eigen verhaal heb te zijn. De verantwoording nemen. Net als Frances, ook al ziet de buitenwereld dat misschien niet altijd.
Het is de vrouw in ons die herkend wil worden
Terwijl ik aan zee loop, met mijn gedachten verzonken in het verhaal, komt dat idee steeds terug. Wat betekent het om een held te zijn? Niet alleen voor anderen, maar voor jezelf? Het antwoord lijkt me te vinden in die vergeten delen van onszelf. De delen die we hebben genegeerd of verstopt, omdat ze niet pasten in het plaatje van wat we zouden moeten zijn. Maar het zijn precies die delen die ons uniek maken, die ons kracht geven. Het is de vrouw in ons die herkend wil worden, die gezien wil worden.
Paars komt telkens in mij op
En dat is waar kleurpsychologie zo’n bijzondere rol speelt. Paars – ja, dat is de kleur die telkens in mijn hoofd opkomt. Paars staat voor het volgen van je eigen weg. Het is de kleur van spirit, intuïtie en transformatie. Van ’that’s the spirit’. Maar het is ook een kleur die staat voor eenzaamheid, omdat het volgen van je eigen pad niet altijd begrepen wordt door anderen. En soms zelfs niet door jezelf.
Dat we waardevol zijn
Maar toch, als je trouw blijft aan die weg, word je een inspiratiebron voor anderen. Paars herinnert ons eraan dat we ertoe doen, dat we waardevol zijn, ook als de wereld het nog niet ziet. Het vraagt moed om die weg te volgen. Het vraagt kracht. Het vraagt soms dat je beslissingen neemt die je zelf niet helemaal begrijpt, maar waarvan je weet dat je ze moet nemen.
We kunnen allemaal die held zijn
Op die momenten, terwijl ik dit verhaal lees en ondertussen mijn eigen gedachten de vrije loop laat, besef ik dat wij allemaal die held kunnen zijn. Soms zijn we dat al, zonder het door te hebben. De held in je eigen leven zijn betekent dat je die vergeten delen van jezelf weer naar boven haalt, ze herkent, ze omarmt.
Kleuren van Geluk
Wil jij ontdekken hoe kleurpsychologie jou kan helpen om die vergeten delen van jezelf weer tot leven te brengen? In mijn gratis masterclass 3 manieren hoe jij als coach kleur kunt inzetten als effectieve tool in je business leer je praktische tools om kleur in te zetten voor jouw persoonlijke en professionele groei. En als je nog dieper wilt gaan, kijk dan eens naar de opleiding Kleuren van Geluk. Hier leer je hoe je de kracht van kleuren kunt gebruiken om transformaties teweeg te brengen – zowel bij jezelf als bij je cliënten.
Meld je nu aan voor de gratis masterclass en ontdek hoe kleurpsychologie jou kan helpen om de held in je eigen leven te worden.
