“Heb jij hem al gezien op Netflix? Echt Anne-Lies, deze ga je zo leuk vinden.” Het appje verschijnt op mijn scherm en ik lees snel verder. “Die vrouw is niet alleen zo hilarisch en ook die prachtige Franse setting is geweldig. Maar die kleur… wauw. Echt hoor, die vrouw is de verpersoonlijking van die kleur.”
Je bent geen kleur
Nu heeft ze mijn aandacht, want de verpersoonlijking van een kleur… daar vind ik wat van. Je hoort mij vaak zeggen: “we zijn geen kleur. Kleur dient ons.” Misschien een beetje tegenstrijdig met sommige andere visies, maar ik label mensen niet graag. Ik ga er niet zo goed op wanneer iemand zegt: “ik ben nu eenmaal zo.” Of: “ik ben rood.” Of: “ik ben blauw.” Want mensen veranderen. Gelukkig. Maar een vrouw die de verpersoonlijking van een kleur zou zijn? Daar word ik nieuwsgierig van.
Een Zweedse vrouw met een Frans geheim
Diezelfde avond nestel ik me op de bank met een kop thee en de film Je m’appelle Agneta. Agneta is een Zweedse vrouw met een guilty pleasure. Haar dagelijks leven is saai geworden en de dagen glijden aan haar voorbij. Maar ze heeft iets bijzonders, deze Agneta: een stil geheim en een groot verlangen naar Frankrijk. Dat haalt ze thuis in Zweden dichterbij met Franse kaasjes, foto’s van lavendelvelden en dromen over een ander leven. Het zijn kleine momentjes die haar leven nog een beetje glans geven. Ver weg van haar man. Ver weg van haar dagelijkse routine.
En dan reageert ze op een dag impulsief op een advertentie voor een Zweedssprekende au pair in de Provence. En weet je? Ze krijgt de baan. Ze denkt dat ze voor een Zweeds jongetje gaat zorgen. Maar daar begint de magie. Haar oppaskind blijkt een excentrieke oudere Zweedse man te zijn die ooit zelf zijn grijze bestaan achter zich liet. Hij woont in een waanzinnig huis vol theatrale objecten, tierlantijnen, verhalen en herinneringen. Een huis dat bijna een personage op zichzelf is.
Je ziet haar langzaam tot leven komen
Vanaf dat moment zie je iets bijzonders gebeuren: Agneta komt steeds dichter bij zichzelf. Beetje bij beetje zie je een vrije, levenslustige, nieuwsgierige en aantrekkelijke vrouw tevoorschijn komen. Alsof ze jarenlang onder een dikke laag van aanpassen, zorgen, verwachtingen en routine verborgen heeft gezeten. Tussen de kleurrijke dorpelingen, lange diners aan tafels, die veel te gezellig zijn om ooit van op te staan, een dorpspomp waar het water bijna magisch lijkt en een omgeving waarin het leven net iets minder strak georganiseerd is dan thuis, zie je haar langzaam tot leven komen.
Ik vind het heerlijk om naar te kijken en voel, net als mijn vriendin, af en toe zelfs een vleugje jaloezie. Omdat die vrijheid zo aanstekelijk is. En licht.
Ik zie paars en lila
Hoe langer ik kijk, hoe meer ik begrijp wat mijn vriendin bedoelt. Meer dan eens betrap ik mezelf erop dat ik denk: grappig, dit gaat zó over paars en lila. Agneta is niet die kleur, maar er worden zoveel overeenkomstige eigenschappen zichtbaar.
Ik zie:
- de eigenzinnigheid die van het scherm spat
- het vertrouwen waarmee Agneta steeds meer haar eigen weg durft te volgen
- de verwondering waarmee ze naar de wereld kijkt
- de inspiratie die ze overal lijkt op te pikken en vervolgens omzet in keuzes
Agneta komt langzaam los van verwachtingen die jarenlang vanzelfsprekend waren. Steeds meer vertrouwend op haar eigen kompas; haar eigen ritme, haar eigen pad. Zo paars!
Je kijkt naar iemand die tevoorschijn komt
Misschien is dat wel waarom ik zo van deze film geniet. Je kijkt niet naar iemand die verandert.Je kijkt naar iemand die tevoorschijn komt. Dus mocht je nog een film zoeken voor een avond met thee en een wereld die even niet zo groot hoeft te zijn, dan is dit mijn tip.
Welke kleur zie jij?
In mijn boek Kleuren van Geluk beschrijf ik 18 kleuren en de verhalen die erbij horen. Daarna kijk je nooit meer op dezelfde manier naar een film. Of naar jezelf. Kleuren van geluk bestel je hier en ik ben heel nieuwsgierig welke kleur jij kiest.
