De oude dame in Marokko

Marokko, Taghazout, Atlantische kust. Klein restaurantje aan zee. Op straat een oude Engelse vrouw, ik schat haar zeker 80. Wollen muts met gouddraad, woeste grijze krullen eronder vandaan. Een bruin verweerd gezicht, één en al rimpel. Haar blauwe ogen staan helder.

Op de één of andere manier past ze bij de Europese surfers die ook in Taghazout zijn neergestreken. Niet door haar outfit, een rommelige combinatie van een lange wollen onderbroek met sloffen en een doorschijnende kaftan over een andere jurk. Het is haar onafhankelijkheid, haar vrijheidsdrang die ervoor zorgt dat ze op de surfers lijkt.

De ober struikelt er bijna over
Ze strijkt neer op het terras, aan een tafeltje bij een Marokkaanse man. Zou ze hem kennen? Ik kan zijn ogen niet zien door de donkere zonnebril, maar hij lijkt het volstrekt normaal te vinden dat ze bij hem aanschuift. Ze steekt een sigaret op en vraagt om een kop koffie. Haar hondje gaat midden tussen de tafeltjes liggen. De ober struikelt er bijna over als hij haar koffie brengt. “Come on, Molly, be a good girl, lay down under my table.” Molly is op slag Oost-Indisch doof en blijft liggen waar ze ligt. De vrouw sjort aan haar halsband, die is afgezet met glitterstenen. “She doesn’t like to be touched” zegt de vrouw tegen haar tafelgenoot, en ze geeft Molly een klap. “Come on, now!” Weer gebeurt er niets. “Then you go down to the beach, go down there!” Molly druipt af.

Molly volgt haar op de voet
De oude vrouw wendt zich tot haar Marokkaanse tafelgenoot en vraagt hoe de zaken ervoor staan. De man antwoordt iets over een vrouw, die er nog niet is, en dat hij niet in zijn eentje de winkel kan runnen. “But you have to pay the rent, I suppose?” Blijkbaar hoeft dat pas als de man echt gestart is en geld verdient. Voorlopig zit hij op het terras, en kijkt uit over zee. Voetballers rennen over het strand, fanatiek gaan zij op in hun spel. De vrouw drinkt haar koffie op en moppert dat Molly te lang wegblijft. Als ze haar schat ziet aankomen, staat ze op en verdwijnt in de straatjes van Taghazout. Molly volgt haar op de voet, alsof ze gisteren geslaagd is voor haar cursus elementaire gehoorzaamheid.

Geen Marokko, maar Zeeland
Dit verhaal vond ik tijdens het opruimen terug in een van mijn notebooks – een reisblog van een aantal jaren geleden. Deze zomer blijven we in Zeeland en ontvangen we gasten in het vakantiehuis op ons erf. Als jij niet gebonden bent aan de schoolvakanties kun je in september nog heerlijk komen nazomeren. Kijk voor de beschikbaarheid op: https://slapeninzeeland.nl/boekingen/

2 thoughts on “De oude dame in Marokko”
    1. Oei! Marokko zo heerlijk, je nam me helemaal mee terug. Wat fijn om na lang weer even terug geweest te zijn, in het land van 1000 en één nacht ? Dank je wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: