De kater herinnert zich vaag waar hij vandaan komt

Ze fietst haar erf af, het grind spat alle kanten op. Ze ziet het onkruid dat weer weelderig groeit, zelfs hier tussen de kiezels. Daar heeft ze weer uren werk aan. ‘Wie niet wil spuiten moet ploeteren’ denkt ze, ‘je moet er wat voor over hebben om milieuvriendelijk te zijn.’ Ze maakt vaart, haar eerste afspraak is om half 9. Op een vrije dag nog wel! Maar deze afspraak is voor haarzelf, om af te komen van de pijnen die haar regelmatig plagen. Te veel stress blijkbaar, al doet ze hard haar best om haar leven zo goed mogelijk te organiseren.

Iets groots op het wegdek
Ze fietst drie kilometer, naar het dorp verderop. Langs houtwallen en velden met maïs en graan. Het is nog stil op de weg. Dan ziet ze iets groots op het wegdek liggen. Een haas? Als ze dichterbij is ziet ze dat het een kat is, onder het stof, zijn achterkant platgereden. Haar adem stokt in haar keel als ze ziet dat hij zwart-wit is. Ze hoort nog de stem van haar lief in haar hoofd, de avond ervoor. “Splinter is nog niet thuis!”

Het vertrek van de kater
De kater herinnert zich vaag het huis waar hij vandaan komt. Altijd gedoe, weinig eten en het is van slechte kwaliteit. Hij krijgt nauwelijks aandacht en staat vaak voor een dichte deur. Andere katten hebben een poezenluik waardoor ze naar binnen kunnen, maar dat is voor hem niet weggelegd. En wanneer houdt dat schelden en schreeuwen nou eens op? Zijn mensen zijn van de vermoeiende soort. Na zijn vertrek voelt hij zich meteen stukken beter. Hij slaapt waar het hem uitkomt, knokt af en toe met andere katten. Doet alsof hij vreselijke honger heeft bij een oude man, die dan zijn frietjes met hem deelt. Hij gaat weer jagen, muizen genoeg en af en toe een grote rat. De huiskatten die hij tegenkomt blijven op afstand, hij is inmiddels te wild geworden voor ze. Hij blijft dus liever in de weilanden, zo ver mogelijk van het dorp vandaan. Hij voelt zich vrij. Hij wil de weg oversteken, snel, vóór dat grote monster dat komt aanstormen. Perfect getimede sprong, topsnelheid, wegwezen! Een vreselijke klap, pijn, daarna niets meer. Hij verlaat zijn lijf dat daar in een vreemde konkel op het wegdek ligt. Is zich vaag bewust van de vrouw die even later langsfietst en geschrokken naar zijn omhulsel kijkt. 

In de berm geschoven
Ze ligt op de behandeltafel, haar hoofd in de handen van de man die haar hersenvliezen losmaakt. Ze is stil, denkt na over de vraag of ze straks een plastic zak zal vragen. Zodat ze, op de terugweg, de kat kan meenemen. Als het Splinter is, moet hij mee naar huis, darmen eruit of niet. Hij moet begraven worden op het erf waar hij is opgegroeid. Op de terugweg speurt ze opnieuw het wegdek af en ziet geen kat. Waar is hij gebleven? Dan ziet ze dat hij naar de berm is geschoven. Ze checkt de zwart-wit tekening van zijn vacht en weet het zeker. Ze komt huilend thuis: “Splinter is doodgereden!” Haar lief zegt verbijsterd “Wat zeg je nou?” Hij kijkt over zijn schouder en ze volgt zijn blik. Daar ziet ze Splinter in het zonnetje zitten. Hij wast zich. Ze grijpt hem en drukt hem bijna plat. “Stommerd, wat heb jij me laten schrikken!”

De dode kater glimlacht, hij is blij dat zijn evenbeeld zo’n lief mens heeft. Dat gunt hij hem graag. De knuffels die zijn soortgenoot krijgt, zijn een mooi bijeffect van zijn voortijdige vertrek van deze aarde.

Waar speelt dit verhaal zich af?
De omgeving waar ik woon nodigt uit tot schrijven over alledaagse dingen. Dit verhaal speelt zich een aantal jaren geleden af. De echte Splinter is gaan hemelen in 2016. En ja, hij ligt begraven onder een knotwilg op ons erf.

Wil jij kennismaken met de omgeving waar dit verhaal zich afspeelt? Dat kan! We verhuren een heerlijk vakantiehuis in Zeeland en we hebben nog beschikbaarheid in december. Kijk eens op www.slapeninzeeland.nl of stuur een mail naar contact@slapeninzeeland.nl als je wilt boeken. 

9 thoughts on “De kater herinnert zich vaag waar hij vandaan komt”
  1. Ik lees met tranen in mijn ogen het verhaal. Net terug van de kno arts met mijn poes Muis. Ze heeft een tumor, mijn lieve bejaarde dametje. Als ik schrijf welt een diepe snik op uit mijn borst. Ik wist het, ik leef langer dan zij, straks moet ik afscheid nemen. Door jou verhaal kan ik even alleen thuis hartgrondig huilen.

  2. Oh Susan, wat een prachtig verhaal. Ik lees het nu pas, tja aangespoord door M.
    Yip, ik had een duwtje nodig om een dierenverhaal te lezen, maar het is zo de moeite waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: