Nu het zo onrustig is in de wereld – met stormen die over ons land razen, een gijzeling in Amsterdam en de oorlog in de Oekraïne – verlang ik meer dan ooit naar rust, eenvoud en liefde. Mijn medicijn is het maken van avondwandelingen met mijn lief en de honden in de stikdonkere Zeeuwse polder. Kijken naar de prachtige sterrenhemel en de afgelopen week naar de volle maan. Als we dan weer thuis zijn, kruip ik nog even op de bank onder een wollen dekentje, het liefst met een boek.
Lief en troostend boek
Het boek dat passend is bij mijn avondmijmeringen is op dit moment De Jongen, de Mol, de Vos en het Paard van Charlie Mackesy, prachtig vertaald door Arthur Japin. De tekeningen zijn bijna nog mooier dan de teksten en samen zijn ze betoverend. Al bladerend door dit boek en hier en daar teksten lezend is alsof ik mezelf een verhaaltje voor het slapengaan gun. Zoals ik dat vroeger deed bij mijn kinderen.
Moedig gesprek
“Wat is het moedigste dat je ooit hebt gezegd?” vroeg de jongen. “Help!” antwoordde het paard. Wanneer heb jij voor het laatst om hulp gevraagd? Wat moest je daarvoor overwinnen?
In een eerder blog – Je hebt maar een vader en een moeder – schreef ik over de kenmerken van mensen die jong een ouder zijn verloren. Eén daarvan is dat ze liefst niet om hulp vragen, omdat ze ervan uitgaan dat ze maar beter alles zelf kunnen doen. Onafhankelijkheid als bezwering van angst. Vroeg verlies is als een echo die naklinkt in je leven. In alles ben jij ervan doordrongen dat het leven onvoorspelbaar is. Want wie je liefhebt kan zomaar plotsklaps verdwijnen, om nooit meer terug te keren.
Een veilige muur
Die stoere onafhankelijkheid kan je jarenlang op de been houden. Je hebt een veilige muur om jezelf heen gemetseld en je buitenkant is heel anders dan je binnenkant. Misschien ben jij je dat niet eens zo bewust; onafhankelijkheid is een eigenschap die meestal gewaardeerd wordt. Sterk zijn, doorpakken en zeker niet voelen.
Oud verdriet
Wat maakt dat je beschermingsmechanisme ineens niet meer werkt? Dat kan van alles zijn: een crisis zoals ontslag of echtscheiding. Of juist een mooie gebeurtenis in je leven, zoals de geboorte van je eerste kind. Emoties van het moment kunnen oud verdriet als het ware wakker kussen. Misschien heb je in eerste instantie niet eens in de gaten dat je vroege verlieservaring opspeelt. En als jijzelf de link niet legt, hoe moet jouw omgeving dat dan doen?
Wat kan je doen?
Om nog maar een ander citaat van de mol uit het boek van Mackesy aan te halen: “lief voor jezelf zijn is één van de allerliefste dingen die je kunt doen.”
Wees eens lief voor jezelf, of vraag hulp. Mijn boek Hartmama over jong ouderverlies kun je hier bestellen: https://susanvanderbeek.nl/boek/.
Het boek bevat schrijfoefeningen waarmee je een eerste stap kunt zetten in de verwerking van jouw vroege verlieservaring.
