‘Wat ben je aan het doen?’ Deze zin, onderdeel van het moodboard dat ik afgelopen week maakte, flitst door mijn hoofd als ik met mijn auto over de snelweg kruip. Vanochtend vroeg, vóór ik vertrok, had ik op Insta een post bekeken van mijn reizende dochter. Een stralende versie van haarzelf met als bijschrift iets van ‘je bent de stralendste versie van jezelf als je op plekken bent waar je hoort en als je doet wat je leuk vindt’. Dit beeld staat in een schril contrast met de oneindige rij van rode lampjes van de mensen in hun auto’s die samen met mij in de file staan. De 55 kilometer die ik normaal in 45 minuten overbrug kost me nu twee keer zo veel tijd.
Waar is het misgegaan?
‘Wat ben ik aan het doen?’ vraag ik aan mezelf. Ik blijf het antwoord schuldig. Ik héb die leuke baan waar ik mijn hart en passie in kwijt kan. En het is druk, met de training erbij die ik afgelopen week gaf. Eigenlijk té druk. Ik voel me opgejaagd en gestrest bij het idee wat ik vandaag nog moet afmaken. Waar is het misgegaan? Hoe ben ik hier beland? Hoe kan ik die leuke baan vormgeven zonder dat opgejaagde gevoel? Ik had mezelf na mijn vakantie in september plechtig beloofd dat ik het Spaanse tempo zou aanhouden. Vertragen en leven in plaats van overleven.
Waarom doen wij dit?
Ik mijmer verder. Overleven lijkt de rode draad in mijn leven te zijn. Het gaat me makkelijk af, als een tweede natuur. Zolang ik me kan herinneren was ik altijd bezig met wat, dan, maar… Onbewust heb ik me dit als coping strategie eigen gemaakt om niet te hoeven voelen. Als ik maar bezig was, voelde ik niet hoe eenzaam ik was en later hoe bang en verdrietig ik was. Nu ik me er bewust van ben, hoef ik dit niet meer in te zetten in mijn thuissituatie.
En nu ben ik hier, in die file. Samen met al die andere mensen die door het leven jakkeren. Waarom doe ik dit, waarom doen wij dit? Waarom zitten we met zijn allen in die ratrace? Wat zie ik over het hoofd, welke les wil hier geleerd worden?
Hoe fijn zou het zijn als…
Zouden we collectief dezelfde strategie toepassen? Door de dagen jagen zodat we niet hoeven te voelen? Ik merk dat dit resoneert bij mij, en het lijkt kloppend bij mijn indruk dat onze maatschappij verhardt. Wat zou er gebeuren als we massaal vertragen en ons gevoel toelaten? Als we vanuit ons hoofd ons lijf in zakken en voelen? Hoe fijn zou het zijn als we ons hart toelaten in onze maatschappij? Dat we met elkaar leven in plaats van naast elkaar. Als iedereen de stralendste versie is van zichzelf kan het niet anders dan dat de wereld mee gaat stralen.
Ik wil dit niet meer
Wat ik persoonlijk merk op die overvolle dagen is dat ik mezelf geen tijd gun om even stil te staan. Hierdoor heb ik nul contact met mijn lijf en merk ik dat mijn creativiteit, dat zich uit in schrijven, stagneert. Wat er in mijn hoofd zit, krijg ik niet op papier, tot mijn grote frustratie. En voor het eerst in al die jaren voel ik in mijn hele lijf dat ik dit niet meer wil!
Ben ik jaloers op mijn dochter? Zeker niet; ik bewonder haar dat zij op jonge leeftijd het leven blijkbaar beter snapt dan ik. Zijn in plaats van doen, human being in plaats van human doing.
Zij leeft volgens haar blauwdruk, haar human design
Als ik naar mijn dochter kijk, zie ik dat zij leeft volgens haar blauwdruk, haar human design. Zij is een inspirerend voorbeeld voor mij. Ik schreef in augustus 2024 een blog over mijn eerste kennismaking met human design. Sinds kort ben ik weer in mijn eigen design gedoken en voel ik aan alles dat ik meer wil leren hierover. Als generator neem ik beslissingen door de emoties te doorvoelen die een beslissing bij me oproepen. Daarvoor heb ik dus te vertragen, zodat ik mijn lijf het werk kan laten doen.
Vandaag kies ik opnieuw voor vertragen en vraag mijn lief me te helpen herinneren als ik verval in mijn oude gewoonte. Ik ga er direct mee aan de slag en ga zo eerst maar eens naar buiten voor een lekkere wandeling!
Hoe is dit voor jou? Zit je in de ratrace of ben je er juist aan ontsnapt? Ik ben heel benieuwd. Wil je hierover sparren? Mail me gerust: corine@hetvitaliteit-atelier.nl
