Als jouw rouw een personage zou zijn, wie of wat zou het zijn?

Wie ben je? Ik ben een grote zwarte hond, een herdershond. De meeste mensen zijn bang voor mij. Ze proberen dat niet te laten zien, maar ik ruik angst van verre afstand. Hoe zit dat met jou? Ik weet dat je ontzettend veel van honden houdt. Je bent met honden opgegroeid en ook nu zijn er honden in je leven. Je houdt van hen en je kunt je een leven zonder honden niet voorstellen. Je kunt hun zielen voelen en je coacht zelfs mensen met honden. De honden laten je coachees zien wat moeilijk te vangen is in woorden. De taal van dieren is zo krachtig, als je deze kunt lezen.

Ik was de heimwee in je hart
Desondanks is er één hond die je niet wilt zien: mij. Maar hé, hier ben ik. Je denkt dat ik Angst ben, maar ik ben Rouw. Ik ben al in je leven sinds je heel jong was. Je zag me niet, maar voelde me des te beter. Ik was de heimwee in je hart, naar de tijd dat ze er nog was. Ik was het zinnetje “Mama, waar ben je?” Het stille verlangen. Het duurde jaren en jaren voordat je de pijn van het verlies van jouw geboortemoeder aanging. Je schreef er zelfs een boek over.

Je vergat jezelf
En toen, juist toen je dacht dat je was aangekomen bij ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ ging je vader plotseling dood. Geen waarschuwing vooraf, geen afscheid. Toen hij stierf, zei het kleine meisje in je “hé, dit ken ik, hier ben ik al eerder geweest!” En je deed wat je altijd al deed: heel goed voor anderen zorgen in hun verdriet. Je vergat jezelf.

Zo leefde jij verder
Ruim twee weken na de dood van je vader ging één van je honden dood. Zij hielp jou om te huilen, maar niet te lang. Al gauw namen je overlevingsmechanismes het over. Zo leefde je verder: werk hard, wees dapper, voel geen pijn. Zo doe jij dat.

Kijk eens naar mij? Honden houden er niet van als mensen ze aankijken. Dat wil zeggen, als vreemde mensen dat doen. Maar jij bent geen vreemde voor mij. Jij bent degene aan wie ik toebehoor.

Liefde en rouw horen bij elkaar
Als je in mijn ogen kijkt, zul je liefde zien, onvoorwaardelijke liefde. Misschien lijkt dat vreemd voor je, maar liefde en rouw horen bij elkaar. Als dag en nacht, zwart en wit.

Klein meisje met grote zwarte hond
Jij hield van je mama, voor een klein meisje is een moeder onmisbaar. Je wist niet hoe het verder moest. Maar je leefde gewoon door. Weet je waarom? Omdat ik al die tijd met je meeliep. Ik beschermde je. Klein meisje met grote zwarte hond.

Ik help je zachtheid te vinden in je pijn
Afgelopen zomer verloor je opnieuw een hond. Jouw vader had hem zijn naam gegeven als pup: Quinten. Ik lijk op hem. Jouw liefde voor honden is een geschenk van je vader, het zit in je DNA. Toen je Quinten verloor, kon je opnieuw dat gat in je buik voelen.

Je schrijft
En nu ben je hier. Je schrijft. Je wilt je af en toe verstoppen, maar je weet niet waar. Je hoeft je niet te verbergen. Ik ben er, jouw beschermer. Roep mijn naam – ‘Rouw!’ en ik kom naar je toe. Ik volg je aan de voet, waar je ook naartoe gaat. Ik help je om van jezelf te houden en zachtheid te vinden in je pijn.

Schrijf je verliesverhaal 
Bovenstaand verhaal ontstond naar aanleiding van een schrijfopdracht: Als jouw rouw een personage zou zijn, wie of wat zou het zijn? Schrijf vanuit het perspectief van dit personage. Voor mij was de zwarte hond er onmiddellijk. Ik zette mijn kookwekker op 20 minuten en schreef, zonder mijn pen van het papier te halen. Wil jij het ook eens proberen? Stuur een mail naar susan@susanvanderbeek.nl en ik stuur je een schrijfoefening uit mijn boek Hartmama toe. Als je wilt, krijg je van mij een reactie. Ik lees jouw verliesverhaal graag.  

6 thoughts on “Als jouw rouw een personage zou zijn, wie of wat zou het zijn?”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: