“Is er een nieuwe lockdown nodig, om onze mentale wereld even op pauze te zetten? Zodat we tijd krijgen om na te denken. Om ons bewust te worden van wat we aan het doen zijn met onszelf, elkaar en de wereld.” Zo startte Michael Pilarczyk zijn post op LinkedIn afgelopen week. Hij beschrijft hierin hoeveel mensen lijden aan stress, prestatiedruk en mentale onrust. Het aantal mensen met angstklachten en slaapproblemen is groot en ook de invloed op onze maatschappij. “De samenleving lijkt minder verdraagzaam te worden”, stelt hij.
Overbelaste ouders
Ik lees het stuk met interesse, dit is in mijn huidige werk dagelijkse kost. De ouders waar ik mee werk hebben een kind dat ernstig ziek is. Vaak zijn er in het gezin ook nog andere kinderen, hebben zij een baan en soms nog ouders waarvoor gemantelzorgd moet worden. Ik schrik als ik bijna dagelijks ervaar hoe overbelast de ouders zijn, de overbelasting die ik zo goed ken van tien jaar geleden toen mijn eigen dochter ziek was.
Taken die horen bij het opvoeden van een kind
Als je kind een eetstoornis heeft, betekent dat 24/7 zorgen voor je zieke kind. Té vaak kreeg ik als ouder te horen: “dat hoort er nu eenmaal bij, dit zijn de taken die horen bij het opvoeden van een kind.” Maar is dat wel zo? Is het normaal dat je bij alle zes de eetmomenten van je 16-jarige dochter aanwezig bent omdat het haar anders niet lukt? Dat je haar ook ná die eetmomenten intensief begeleidt omdat ze de drang om te bewegen (ter compensatie van de zojuist gegeten maaltijd) zelf niet kan weerstaan? Of erger, dat ze het liefst zo snel mogelijk naar het toilet verdwijnt? Concreet betekende dit dat een eetmoment een half uur duurde en zij erna een uur lang onder mijn toezicht was.
Zorgtaken combineren met mijn werk
Met behulp van lieve vriendinnen, het Leontienhuis, de kliniek waar zij ambulante begeleiding kreeg én gesprekken met mijn werkgever kon ik de zorgtaken combineren met mijn werk. Tenslotte was ik kostwinner. Kun je je voorstellen hoeveel stress dit met zich meebracht? Ik schreef eerder dit blog over deze periode en de transformatie van mijn dochter.
Ik was ontzettend bang om mijn baan te verliezen
Ik herinner me met name de continue stress. Stress om de eetmomenten: zou ze wel dooreten zodat ik op tijd naar mijn werk kon gaan? Meestal lukte dat en dan vloog ik de deur uit. Enerzijds vond ik het fijn om te werken, het liet me de thuissituatie vergeten. Ik had echter een zeer verantwoordelijke baan met een hoge werkdruk wat weer een andere stress opleverde. Ik was ontzettend bang om mijn baan te verliezen en daardoor mijn hypotheek niet meer te kunnen betalen.
Ook dat gaf stress
Na het opnemen van al mijn overuren kon ik niet anders dan acht contracturen inleveren. Ook dat gaf stress, want ik hield precies genoeg salaris over om mijn vaste lasten te kunnen betalen. Extraatjes zaten er even niet in en voor onverwachte kosten was geen ruimte.
Al gauw werd mijn vrije tijd ingepikt
Door het inleveren van uren was de woensdagmiddag leeg; die zou ik gaan gebruiken voor mezelf! Lezen, afspreken met vriendinnen, opladen om het vol te kunnen houden. Nou, dat is precies een week gelukt. Al gauw werd mijn vrije tijd ingepikt door afspraken met de kliniek waar mijn dochter in behandeling was. Al mijn tijd werd opgeslokt door het hooghouden van de ballen: werken, huishouden en zorgen. Buitenproportioneel zorgen, niet alleen voor mijn zieke kind, maar ook voor mijn andere twee kinderen.
Gek van de zorgen
En oh ja, onder aan de prioriteitenlijst kwam ik zelf nog. Ik voelde me uitgeput, sliep slecht en werd gek van de zorgen. Maar ik moest door, “anders gaat je kind dood”, aldus één van de behandelaren. Op pure wilskracht worstelde ik me de jaren door. Dat het thuis niet altijd even gezellig was, zal geen verrassing zijn. Met het groeien van de stress verdween ook bij mij de verdraagzaamheid.
De onvermijdelijke ontlading
Een half jaar na haar ontslag uit de kliniek durfde ik opgelucht adem te halen. De onvermijdelijke ontlading kwam ook: klachten van overbelasting waardoor ik langere tijd op halve kracht aan het werk was. Hoewel dat fijn was, voelde ik nog steeds die druk, het liefst had ik een enkele reis Timboektoe geboekt.
Jaren later
Precies zo voelen vele ouders zich jaren later nog steeds. Kunnen we dit ombuigen? Ik ben er in gedachte bijna dagelijks mee bezig hoe dit er dan uit zou moeten zien. Gek genoeg is het naast een van de zwaarste periodes in mijn leven ook de meest leerzame geweest. Ik durf te zeggen dat ik er een veel leuker mens van geworden ben.
Herken je je in bovenstaande? Ik kijk en denk graag met je mee! Mail me gerust: corine@hetvitaliteit-atelier.nl.
