Vrijwilligerswerk op de Spoedeisende Hulp

Naast mijn vrijwilligerswerk bij de peuters op maandagochtend, wilde ik er nog iets bijdoen. Er zijn overal mensen tekort,  dus ik besluit om eens rond te kijken wat ik leuk en interessant zou vinden. En zo kom ik terecht op de website van het plaatselijke ziekenhuis. En inderdaad, er zijn verschillende vacatures:  meelopen op de afdelingen om avondeten rond te brengen, informatie geven aan mensen die het ziekenhuis binnenkomen en niet weten waar ze moeten zijn, op de poliklinieken koffie of thee schenken. Niet echt wat voor mij, denk ik. Nog even verder kijken. Maar dan stuit ik op een vacature voor de Spoedeisende Hulp.

Ze komen handen tekort
Als ik verder lees, zie ik dat ze mensen zoeken voor de middaguren. Tot aan de coronatijd werkten er vrijwilligers, maar dat stopte uiteraard. Nu komen ze handen tekort en er worden mensen gevraagd voor elke middag van de werkweek. Dat lijkt me wel iets voor mij. Ik vul het sollicitatieformulier in en druk op verzenden. Nu afwachten. Ik vertel het aan een paar mensen en er komen antwoorden in de trant van: “dat is heftig hoor en je bent niet meer zo jong, is vast erg zwaar.” Maar ook positieve antwoorden: “wat goed dat je daar wilt helpen, je bent nog zo fit.”

Na een paar dagen komt er een voorstel voor een afspraak. Er wordt verteld wat de bedoeling is en gevraagd op welke dag ik wil werken. Ik wil graag op vrijdagmiddag. Dan is het erg druk, wordt mij verteld. Prima, ik kom niet om op een stoel te gaan zitten afwachten.

Wat ga ik tegenkomen?
Dan krijg ik een voorstel om een middag mee te lopen. Als ik aankom, krijg ik meteen bedrijfskleding en samen met de servicemedewerkster gaan we aan de slag. Ze geeft me heel veel informatie en als ik naar huis ga, duizelt het wel een beetje. Maar dit is mij op het lijf geschreven en na de benodigde administratie kan ik aan de slag. Ik ben eigenlijk wel een beetje gespannen, want wat ga ik tegenkomen? Maar ik word met open armen ontvangen door de verpleging en als ik iets niet weet, leggen ze het uit. Voordat ik het besef, draai ik mee alsof ik er al jaren rondloop. Als ik thuiskom ben ik doodmoe van alle indrukken. Maar ik heb ook gezien hoe hard de verpleegkundigen en artsen werken om alles goed te laten verlopen.

Maar wat doe je dan allemaal?
Héél veel verschillende dingen:

• Patiënten naar de röntgen, ct, mri of echo brengen en weer ophalen. Daarvoor heb ik een telefoon in mijn zak, zodat ze me kunnen bellen als de patiënt klaar is.
• Bedden ontsmetten en voorzien van een schoon laken en sloop als het leeg is.
• Beddengoed aanvullen op de kamers.
• Koffie/thee geven aan begeleiders van patiënten.
• Een praatje maken, uitleggen waarom het soms zo lang duurt allemaal.
• Een speelgoedje geven aan een verdrietig of angstig kind.
• De wachtkamers netjes houden.
• Rolstoelen terughalen die soms ergens blijven staan.
• En zo zijn er nog meer taken…

Geen moment of dienst is hetzelfde
Het is erg afwisselend en boeiend om te ervaren. Geen moment of dienst is hetzelfde. Wat wel iedere week hetzelfde is, is de grote toeloop van zieke mensen die of via de huisarts of met de ambulance komen. Soms moet er zelfs een stop geregeld worden omdat de bedden en wachtkamers vol zijn en er geen doorstroming is. Zo’n stop duurt ongeveer twee uur, althans wat ik heb meegemaakt in de twee maanden dat ik er meedraai.

Een beetje extra aandacht
Een paar weken geleden zag ik een kind dat zijn arm had gebroken. Wit weggetrokken zat hij te wachten totdat er plek was op de gipskamer. Hoewel hij al een sling had gekregen, zag ik dat hij veel pijn had. “Ik ga even wat halen en dan gaat het vast beter”, vertelde ik hem. Ik pakte een deken, rolde hem op en legde hem op zijn knieën. “Nu kan jij je arm daarop laten steunen.” Toen hij uiteindelijk klaar was, kwam zijn moeder mij bedanken. En dat is nou precies de reden dat ik zulke dingen kan doen. Niet zozeer dat bedankje, maar een beetje extra aandacht om het wat comfortabeler te maken. Zaken die de verpleegkundigen graag zelf zouden doen, maar waar ze geen tijd voor hebben.