Hoop, geloof & liefde

Drie prachtige woorden, sterk verbonden, geschreven, in beeld met een anker, kruis en een hartje. Voor eenieder natuurlijk zeer persoonlijk, of je wel of niet gelooft, en waar je in gelooft. Maar wat mij juist intrigeert is dat je op het moment dat je in je leven – door wat voor reden ook – komt stil te staan, je echt kracht en zeker hoop uit deze drie woorden kunt halen.

Mijn oerkracht
Voor mij heeft het een diepe sterke oerkracht gegeven, het is een klein hangertje aan een heel dun goud kettinkje. Zo teer en fragiel, ik durf het bijna niet te dragen, bang om het te verliezen, de kracht te verbreken. Het is voor mij van grote onschatbare waarde, dit kleine tere kettinkje van mijn vader.

Mijn moeders verjaardag
Op 9 januari 2015 ging ik nog, voordat ik naar de zaak zou gaan, mijn moeder feliciteren met een overweldigende, grote, kleurige bos bloemen. Zo bescheiden als zij is viert ze en verwacht zij eigenlijk niets, maar juist die dag wilde ik haar zo graag bedanken en waarderen, omdat ik haar nog heb. En wat ze allemaal voor mij doet is ongekend. Ik vertrek van huis en sluit al bijna af, maar als een cupido pijl die het signaal geeft, loop ik terug naar de spiegel waar het gouden kettinkje hangt. ‘Bijna vergeten pap’ denk ik bewust terwijl ik het om mijn hals laat glijden. ’Vandaag is mama jarig, ben je toch een beetje bij ons.’ Het geeft mij een veilig en goed gevoel om het juist vandaag te dragen.

Natuurlijk is er taart, al verwacht zij niemand. Mama heeft altijd wat lekkers in huis, ze tovert wat uit de kast of vriezer en met slagroom is het weer een groot feest. Ze vindt de prachtige grote bos zo mooi dat we samen nog op de foto gaan, wij samen met het boeket. We stralen en ze geeft nog aan dat ik er weer fantastisch uitzie. Lief toch, dat je als moeder zijnde je kind zo knap en lief vindt, die onvoorwaardelijke liefde die zij naar mij uitstraalt. We lachen wat, omdat ik aangeef dat ik juist flinker word en ik laat mijn te grote buik zien. Maar ik ben goed in het stylen en met de juiste kleding lijkt het veel minder. De tijd vliegt altijd voorbij in deze gekoesterde momenten, maar ik geef toch aan op te schieten om op de zaak nog de uitverkoop om te hangen.

De weg naar huis
Na een paar uur op de zaak heerlijk gewerkt te hebben, is het tijd om naar huis te gaan. In de middag heerst er wat onrust; klanten geven aan dat er noodweer komt, code oranjerood! ‘Echt hoor, op de radio geeft het KNMI aan: blijf vooral thuis of wacht tot het ergste noodweer over het land is getrokken.’ Nou, het is vrijdag en iedereen wil graag naar huis, ook ik. Later op de avond wil ik nog naar een trouwfeest van lieve vrienden. Wel handig, ik heb vanuit de zaak een pracht van een cadeau in laten pakken en ondanks het weerbericht ben ik van plan om er een fantastische avond te hebben.

Na elkaar veilige reis gewenst te hebben, vervolgt ieder zijn weg. Ik stap in mijn busje, met het grote cadeau pronkend op mijn passagiersstoel. Heerlijk die voorpret om een ander blij te maken. De weg naar huis start al onrustig; meerdere keren voel ik de storm trekken. Het geeft mij een onbestemd gevoel, angstig voel ik in mijn hals of ik het kettinkje nog om heb.

Redder in nood
‘Mam, ohhh blij dat u er bent. Sorry mam dat ik u dit aandoe op uw verjaardag. Wat zal u geschrokken zijn.’ Huilend van de verschrikkelijke pijnen, overstuur en stijf van de pijnstillers, brabbel ik deze woorden voor mijn operatie. Het fijne kettinkje doe ik af en ze neemt het begrijpend van mij over. Ze stelt mij gerust.

Die moeder van mij, 76 jaar, gesterkt door haar man, staat ze rustig aan mijn ziekenhuisbed en zegt: ’Het komt vast goed, meisje, even doorzetten nu, ze gaan je nu helpen!’ Ik gil en huil van de enorme klap en pijn in mijn benen, ik heb grote angst dat ik een of beide ga verliezen, maar de broeder stelt mij gerust. Er volgt een operatie waarbij er een been wordt gestabiliseerd en bij de ander wordt de open knieschijf schoongemaakt en hersteld, natuurlijk met zoveel mogelijk morfine. Helaas is het bij botbreuken – en die zijn er over mijn hele lichaam – onmogelijk om de pijn te verdoven, omdat deze te heftig is. Wel iets verminderd, maar door de verbrijzeling in mijn linker bovenbeen ben ik verdoofd en val ik steeds weg.

Hoop, geloof en liefde
Het hangertje aan het kettinkje van mijn vader, die in 1997 overleed; het is mij zo dierbaar. Het geeft mij de kracht om steeds weer verder te willen, te ontwikkelen, te leren om mijzelf uit te dagen, te prikkelen om vooruit te gaan. Net alsof ik word geholpen, beschermd, en geliefd. Voor mij betekent:

HOOP: geef nooit op, wat er ook gebeurt
GELOOF: ja, ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde
LIEFDE: om oneindig te geven, maar ook om te ontvangen!

6 thoughts on “Hoop, geloof & liefde”
  1. Trots op jou mijn lieve zus , mijn ” hoop geloof en liefde ” hangend aan een fragiel dun gouden kettinkje, de rots in de branding voor mij maar soms zo gevoelig en kwetsbaar als een klaproos.
    Dat je deze blog zo prachtig en intens hebt geschreven getuigd ervan dat je sterker bent geworden, ondanks je beperkingen kracht hebt gevonden door hoop te hebben, dat je je anker hebt uitgegooid in troebel water, uiteindelijk de liefde voor jezelf hebt gevonden en de liefde met dankbaarheid kunt ontvangen. De cirkel is rond en ik ben zeer gelukkig dat jij mijn zus bent! Blijf vooral schrijven, stylen en stralen lieverd want dat is jou passie. Xxx

  2. Wouw Mo, wat raakt jouw verhaal me. Ik voel je angst en je verdriet en de reis die je vanaf het einde van je blog nog zal maken naar nu. Mo 2.0 en wat doe je dat goed. Je bent een doorzetter, je hebt hoop, geloof en liefde in je en dat brengt je iedere dag weer opnieuw op bijzondere plekken, contact makend met bijzondere mensen. Je moeder zei het heel goed. Zet maar door meisje, het komt wel goed!

    1. Monique, lieve dochter van mij, met tranen over mijn wangen jou blog gelezen het verhaal kende ik als geen ander en wat raakte het mij weer,het is bijna niet te geloven dat het al vier jaar geleden is gebeurd dat vreselijke ongeluk het lijkt zo kort geleden en wat heb je het mooi onder woorden gebracht en ja dat bewuste kettinkje dat je altijd veel steun hebt gegeven en wat waar zijn de woorden die er bij passen en kind ik was al trots op je bij alles wat je deed maar het groeit alleen maar net zoals jij blijft groeien en stralen met alles wat je doet! liefs mama xx

  3. Lieve Mo wat prachtig geschreven en beschreven tranen heb ik ervan.
    Die dag als de dag van gisteren………en daarna is ons beide leven totaal veranderd.
    Prachtig om na 4 jaar te zien wat positiviteit doet met iemand ook al is het met UPS en Downs.
    Je bent een voorbeeld een kanjer.
    Liefs Wendt

  4. Lieve Mo,

    Wat heb je dit mooi geschreven, het raakt mijn hart. Wat een mooi mens ben je. Geloof, hoop en liefde dat is wat jij uitstraalt en wat zal je vader trots op je zijn. Zo fijn dat je moeder naast je staat vanuit liefde.

    Ik realiseer me dat ik van mijn overleden moeder ook zo’n kettinkje heb, ga het bij me dragen.
    Dit is tenslotte wat iedereen nodig heeft.

    liefs, Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *