Alleen zij kon goed voor haar kind zorgen

Op de verpleegafdeling voor demente bejaarden zit mijn tante. Ineengedoken in een stoel, haar stoel, die meegekomen is uit haar flatje. Doelloos staart ze voor zich uit. Ik vraag me af wat er in haar hoofd omgaat. Daar kan ik alleen maar naar raden, want ze herkent mij niet meer.

Ze stelde hoge eisen
Jarenlang werkte ze als hoofd van een kinderafdeling in een ziekenhuis. Een op en top verpleegkundige met een grote liefde voor het zieke kind. ‘Haar kinderen’ zoals ze altijd zei. Niets was haar teveel en ze probeerde het dagelijks leven op de afdeling zo draaglijk mogelijk te maken.

Haar kinderen mochten zo min mogelijk pijn hebben en ze bracht vele uren door aan de bedjes. Dat was nog in de tijd dat administratie minder op de voorgrond stond dan tegenwoordig. En ze stelde hoge eisen aan haar personeel. Als je er niet voor de volle 100% voor ging, had je een slechte aan haar.

Kraamhulp
Ik had een heel goede band met haar en ging regelmatig naar haar toe. Toen ik zwanger was van mijn oudste vroeg ik aan haar of ze de kraamzorg wilde doen als de baby geboren was. Dat vond ze een hele eer en ze zei volmondig ja. Dat betekende wel dat ze misschien haar vakantie moest verplaatsen. Want je weet het nooit bij een eerste kindje. Komt het op tijd of niet. Dat was voor haar geen probleem. Uiteindelijk heeft ze mijn beide kinderen gekraamd.

Verpleeghuis
Maar zoals helaas wel vaker bij ouderen gebeurt, werd ze dement. Kleine dingen wist ze niet meer en voor zichzelf zorgen werd een steeds groter probleem. Dit kon zo niet langer. Er werd in overleg besloten dat ze in het verpleeghuis zou worden opgenomen. Er werd een uitje georganiseerd, zodat ze niet zou merken dat er spullen uit haar flat gehaald werden om in haar nieuwe kamer te zetten. Aan het einde van de dag werd ze daar gebracht. Er werd thee gedronken en ze herkende haar spullen wel, maar wilde toch naar huis. Dat kon natuurlijk niet.

Boos en opstandig
Ze begreep niet wat er allemaal gebeurde en het was ook lastig uit te leggen. De verpleging deed haar uiterste best om haar op haar gemak te stellen. Maar dat lukte niet. Ze was boos en opstandig. Niemand begreep haar. Er was toch niets aan de hand? Ze wilde niet eten, niet slapen, niet bij de andere mensen zitten. Ze wilde met rust gelaten worden.

Wat deed ze vroeger voor werk?
Als familie wisten we ook niet wat te doen. Hoe konden we haar zover krijgen dat ze zou accepteren dat dit haar nieuwe thuis was? Op een dag vroeg een verpleegkundige wat ze vroeger voor werk gedaan had. We legden het uit en zij kwam met het idee om een babypop aan te schaffen met wat extra spullen erbij. Dat zou misschien herinneringen oproepen waardoor ze wat rustiger zou kunnen worden. Wat een lumineus idee. De pop werd aangeschaft en nu was het afwachten.

Het wonderlijke gebeurde
Vanaf dat moment veranderde haar gedrag. De pop werd liefdevol verzorgd, kreeg een schone luier of andere kleertjes, werd in het bedje gelegd, kreeg een flesje. En het wonderlijke gebeurde. De blik in haar ogen veranderde en ze had het er maar druk mee. Als je vroeg of je de baby mocht vasthouden, werd ze boos. Niemand kon goed voor haar kind zorgen. Zelfs ernaar wijzen, riep al een boze blik op. De verpleegkundige die met dit idee gekomen was, was voor ons iemand die begreep wat iemand nodig had. Zij probeerde zich in te leven in de patiënt. Dankbaar waren we dat tante zo haar laatste dagen mocht doorbrengen.