Zinderend zestig

Wat keek ik er tegenop zeg, dat nieuwe decennium waar ik afgelopen week tegen wil en dank ingeslingerd werd. Mijn mind vindt 60 jaar al best een poosje een dingetje. Zestig. Het klinkt toch een beetje alsof je inmiddels geacht wordt te weten hoe het leven werkt. Alsof je bij het bereiken van die leeftijd automatisch een soort gebruiksaanwijzing krijgt, samen met een leesbril, een wekelijks consult bij de fysiotherapeut en een uitgebreide collectie anti-rimpel crèmes. Maar helaas, die gebruiksaanwijzing zat niet bij mijn verjaardagscadeau. En dus werd ik op 4 september gewoon 60.

We maken er gewoon een feestje van
Aangezien ik me uiteindelijk realiseerde dat ik niet kan ontkomen aan het onontkoombare, besloot ik er maar een groot feest van te maken. Wat zeg ik, het werd een week van feest, gezelligheid, verbinding en plezier. Een rollercoaster van activiteiten en emoties, verrassingen en dierbare momenten. En wat hadden we een voor- en napret met elkaar. Wat me uiteindelijk het meeste raakte, was niet eens wat we allemaal deden, maar met wie ik deze momenten mocht delen en vieren. Als puntje bij paaltje komt, zijn de mensen om mij heen – mijn lieve kinderen, familie en vrienden – het grootste cadeau in mijn leven.

Iedereen ging op zoek naar rood
Wat me ook raakte, was dat er achter mijn rug om al een poosje van alles werd bekokstoofd. Ik had gevraagd of iedereen voor mijn feestje in het rood wilde komen, en dat deden ze. Kledingkasten en tweedehands winkels werden doorgespit op zoek naar rood. En wat was dat een briljant spektakel om te zien. We hadden gewoon een heel terras vol rood versierde mensen! Ik genoot er enorm van.

Veel dierbaarder dan een koffiemachine
Er was nog meer gekonkeld. Als cadeau wilde ik heel graag een bonenkoffiemachine. Een praktisch cadeau, waar ik elke ochtend blij van kan worden. In plaats daarvan kreeg ik een fantastisch schilderij dat me herinnert aan een heel dierbaar moment. Als ik het zie, realiseer ik me hoeveel tijd, aandacht en liefde daarin is gaan zitten. Een ware kunstenares heeft aan het gezamenlijke cadeau van mijn vrienden gewerkt en het met hart en ziel geschilderd. Wow. Dat schilderij vangt een herinnering die vele malen waardevoller is dan een bakkie koffie. 

Dat al deze mensen hier zijn voor mij
Ook stonden er op het feest ineens twee vriendinnen uit Nederland voor mijn neus! En mijn kinderen regelden als verrassing de meest idiote rode verkleedspullen voor een polaroid-fotoboek… Verder waren er lieve speeches, spontane etentjes en borrels na afloop, veel gelach en nog meer gezelligheid. Familie en vrienden kwamen van overal: uit Nederland, Portugal, Jerez de la Frontera, Granada en natuurlijk uit de buurt (Málaga).

Ik keek om me heen en dacht steeds: jeetje, wat bijzonder dat al deze mensen hier zijn voor mij, om mijn verjaardag te vieren. Om het leven te vieren. Ik kan er nog uren over vertellen, want er gebeurde zoveel en er waren allemaal kleine momenten die ik voor altijd wil onthouden.  

Dat zijn de dingen die blijven
Nu is de rust weer een beetje teruggekeerd. De rode kleding ligt in de kast, de polaroids zitten in een onvergetelijk leuk foto-album, de laatste glazen zijn afgewassen en ik ga langzaam weer over tot de orde van de dag. Terwijl ik de laatste restjes van mijn verjaardagsweek opruim, realiseer ik me opnieuw hoe belangrijk het is om dierbare momenten met elkaar te delen. Om samen herinneringen te maken die je niet kunt kopen, maar die je later wel gewoon weer uit de kast kunt trekken: een foto, een verhaal, een liedje, een grap waar je jaren later nog om moet lachen. Dat zijn de dingen die blijven.

Want het leven is natuurlijk niet één groot feest. Er is gedoe, er zijn verdrietige momenten en er gebeuren soms dingen waar je helemaal niet op zit te wachten. Ook dat is onontkoombaar. En misschien is dat wel precies waarom die feestelijke momenten zo waardevol zijn. Omdat je weet dat het leven alle kanten op kan gaan en omdat je nooit precies weet wat er nog op je pad komt.

Wat mij vertrouwen geeft, is dat we het ook dan met elkaar doen. Dat we er voor elkaar zijn om te lachen én om te huilen, om elkaar vast te houden als het moeilijk is en om samen te vieren als het leven daar alle reden toe geeft.

Een rijk en gezegend mens
Misschien hoefde ik dat 60 worden helemaal niet zo ingewikkeld te maken. Ik hoef nu namelijk niet ineens te weten hoe het leven werkt. Ik mag gewoon nieuwsgierig blijven, nieuwe dingen proberen, fouten maken, lachen, leren, genieten en af en toe werkelijk geen idee hebben wat ik aan het doen ben.

En als ik dan om me heen kijk naar de mensen die afgelopen week met mij hebben gelachen, gedanst, gekletst, gehuild, gegeten en gevierd, dan weet ik één ding heel zeker: ik voel me een ontzettend rijk en gezegend mens. Met of zonder die gebruiksaanwijzing.