Ze was me achterna gelopen

Het is zaterdag en sinds lange tijd weer mooi weer. De zon schijnt en de temperatuur is aangenaam. Ik heb een wandelroute uitgekozen die start bij station Bussum Zuid. Vandaar naar Naarden Vesting, vervolgens langs het Naardermeer en tenslotte nog een stukje over de hei tot aan het station. Een mooi rondje van 17 km.

Er staat een klein koffietentje
Als ik op het station aankom, besluit ik eerst even een koffie to go te halen voordat ik ga lopen. Het duurt namelijk nog even eer ik een restaurant tegenkom. Er staat een klein koffietentje met een miniterrasje erbij. Als ik de koffie heb betaald, loop ik naar buiten en ga op een van de stoelen zitten. Ze zijn allemaal leeg, dus de keuze is aan mij. Ik kijk om me heen en aan de rugzakken en wandelschoenen te zien zijn er meer mensen op het idee gekomen om vandaag een flink stuk te lopen. Ze staan druk te overleggen.

Niet helemaal naar wens
Dan zie ik een dame plaatsnemen die zo te zien ook gaat wandelen. Zojuist bij het bestellen van de koffie had ik haar al gezien. Maar ze was niet alleen. Haar metgezel stond nog binnen en was druk in gesprek met de man achter de toonbank. Zo te horen ging het niet helemaal naar wens, want ze begon steeds harder te praten en gebaarde daarbij druk met haar handen. De vrouw buiten begint tegen mij te praten: “Ja, ze is nogal veeleisend en het duurt altijd erg lang voordat de bestelling rond is. Ik schaam me dan wel eens voor de andere mensen die het horen en zien.”

De stoom komt bijna uit haar oren
Even later komt ze naar buiten met twee koffie. Ze is duidelijk verontwaardigd. “Er is niet eens verse jus d’orange. Alleen maar van die zoete troep in een flesje. Dat wil ik absoluut niet.” De stoom komt bijna uit haar oren, Maar ze zal in ieder geval haar koffie extra smaak geven. Uit haar tas haalt ze een stuk pure chocolade, “80% cacao mevrouw” zegt ze. Want ook de koffie is natuurlijk niet goed. Veel te slap, geen smaak aan. Ik denk: waarom neem je het dan? Je kunt toch een thermoskan eigen koffie meenemen? Dan vraagt ze of ik ook een stukje wil. “Nee hoor, de koffie smaakt prima zo.” Ze trekt een vies gezicht en haar vriendin geeft me een veelbetekenende blik.

Het is gevaarlijk voor vrouwen
Terwijl we de koffie drinken, vragen ze welke wandeling ik ga doen. Ik vertel wat mijn plannen zijn en ze kijken me afkeurend aan. De conclusie is dat de afstand te groot is en dat het veel te gevaarlijk is als ik alleen loop. Ik vertel hen dat ik dat meestal doe en mijn voorzorgsmaatregelen neem. Bovendien kom je altijd mensen tegen, zeker in het weekend en met mooi weer. Maar dat is volgens hen geen overtuigend argument. Het is gevaarlijk voor vrouwen om alleen te lopen. Zo simpel is dat en daar moet je naar handelen.

Ik besluit om op te staan en te gaan lopen voordat dit uitloopt op een oeverloos gesprek. Misschien kom ik ze nog wel ergens tegen. Ik wens ze een fijne dag, doe mijn rugzak op en loop weg. Hoofdschuddend kijken ze me na.

Ze hebben ruzie gehad
Na ongeveer een uurtje lopen ga ik op een bankje zitten. Even genieten van de omgeving en een slok water is ook niet verkeerd. Plotseling hoor ik iemand roepen. “Mevrouw mag ik even bij u komen zitten?” Het is een van de twee vrouwen van vanmorgen. Het blijkt dat ze ruzie hebben gehad omdat ik geen chocola wilde. Het eind van het liedje was dat de andere vrouw, die van de chocola, naar huis is gegaan. Ze vraagt of ze met mij mag meelopen. Als we in Naarden Vesting zijn, kan ze de bus nemen. Toch wel sneu voor haar en het is prima als ze meeloopt. We hebben een leuk gesprek over de natuur en alles wat we zien onderweg. Als we bij een bushalte komen, gaat ze op het bankje zitten wachten. Ik loop verder en zwaai nog een keer. Wat een bijzondere gebeurtenis weer.