Hoe heet je?

Met de zon op mijn gezicht en de geur van zilt van de zee in mijn neus wacht ik op mijn coffee to go. Het voelt een beetje quilty pleasure zo bij deze oude strandhut waar ze koffie tot kunst hebben verheven. En terecht! Want de barista is een artiest en maakt van de gewone koffie een belevenis. Hij beloofde mijn naam te roepen als de koffie klaar is en op de een of andere manier maakt mijn gedachte een gekke kronkel en brengt een herinnering bij me boven aan een ander kopje koffie.

Een warm gevoel
Als er iets is waar ik heel warm van kan worden dan is het wel van een naam. En dan met name van de mensen die je naam noemen. En nog een beetje meer van mensen die echt aandacht geven en als het ware je naam proeven. Een gevoel van pure liefde bijna. 

De herinnering 
Ik zit in een heel klein koffietentje aan mijn online programma ‘Lekker B(loeiend’ te schrijven. Het zijn de laatste loodjes en niets is zo lekker als jezelf trakteren na hard werken. Een heerlijk programma is het geworden met een verbindende factor van een warme community. Warme appeltaart past daar zo goed bij dat ik besluit om een lekkere extra grote taartpunt te bestellen. Het is zo’n cafeetje waar op een groot krijtbord staat dat de appeltaart om 15.00 uur uit de oven komt. En om 15.30 uur en om 16.00 uur. Ze vertelt me dat de taart nog even staat uit te wasemen en omdat het zo druk is vandaag, is de vorige taart op. Of ik even wil wachten en soms op het terras in het zonnetje wil gaan zitten. “Mijn dienst zit erop” zegt ze ”…maar mijn collega roept je straks gewoon. Ga jij maar lekker in de zon verder werken dan komt ze straks bij je met de warme appeltaart.”  

“Hallo Alle-Lies”
Verzonken in mijn werk hoor ik ineens: “Anne-Lies? Had jij zin in appeltaart?” Ik weet niet waar het vandaan komt of wat de achterliggende gedachte is, maar ik vind het zo fijn! Ik leerde het al van mijn nichtjes toen ze nog heel klein waren. Twee van die hoofdjes die opkeken als ik de kamer in kwam en zeiden: “Hallo Alle-Lies”, de ‘n’ was wat lastig in die tijd. En als ik weer naar huis ging, was het geen ‘doei’, maar ‘doei Alle-Lies!’ Ik kan het nog voelen. 

Iemand heeft je naam onthouden, hoe warm 
Nog steeds kan ik ervan genieten als iemand echt mijn naam noemt in een gesprek. Omdat het zo fijn voelt, ga ik ervan uit dat de ander dat ook zo ervaart. Dus doe ik altijd mijn best om je naam te onthouden. En dat loont. Als coach bij grote evenemten zie ik mensen zo vaak blij opkijken als ik ze bij de naam noem. Ik krijg dan vaak terug: “Jeetje dat je mijn naam hebt onthouden, want we zijn met zovele.” En dan onderstrepen ze het vaak met een lach. 

Je naam en je kleur 
Ook uit mijn online programma’s van jaren geleden staan mensen te kijken als ik hun naam nog weet en heel vaak ook een kleur die toendertijd belangrijk was, het doet er toe. Dat is natuurlijk wel een beetje vakidiotie, maar geeft ook direct weer gespreksstof. Zo kan ik lezen waar ze vandaan komen en waar ze naar onderweg zijn in hun ontwikkeling. Welke kleur niet meer en welke wel.  
 
Ik weet niet hoe het werkt, maar ik weet wel dat het fijn is. Zullen we weer iets vaker elkaars naam gebruiken?  Zeker nu we elkaar minder zien en volgens mij online nog minder elkaars naam noemen of roepen. Geen ‘doei’, maar gewoon met je naam? Het maakt het contact zo warm, het geeft een gevoel van gezien en gekend worden en het klinkt gewoon zo fijn, jouw  naam. 

Kleuren van Geluk
In mijn boek Kleuren van Geluk vertel ik je nog veel meer en ook de waarom kleuren zo belangrijk zijn om te onthouden. Wat ze je brengen en wat je over jezelf kunt leren. Kleuren van Geluk kun je bestellen via Bol.com of direct HIER.