Ze wacht nog steeds op hen met thee en koekjes

Een spannende dag voor haar. Leuk spannend dat wel, maar iets waar ze maanden over heeft gedaan om tot een afspraak te komen. En toen ze eenmaal zo ver was, plande ze hem zo ver weg in mijn agenda. Ik snap het wel en ik zie het vaak gebeuren als vrouwen instappen. Het is niet niks als je de lijn tussen blijven hangen en uit je verleden stappen, de sporen van gewoonte die je niet passen, hebt te verlaten. 

Vandaag is morgen
Vandaag  gaan om een hoekje kijken naar hoe het anders mag zijn voor haar. Heel even voelen hoe het zou kunnen zijn als ze weer de Marieke is die ze jaren geleden in de vriezer heeft gezet. De Marieke die de warmte weer voelt stromen door haar lijf en het vuur van onbevangen zijn onder haar blote voeten van vrijheid voelt. Hoe zou het zijn als ze dat weer kan voelen en dat het haar dagelijkse ding is?

Haar reizende bestaan heeft ze opgezegd
Ooit had ze een reizend bestaan voor de firma waar ze werkte. Ze organiseerde mooie teamvakanties over de hele wereld en het was haar taak om de contacten daar te onderhouden. Ze genoot van het vliegtuig, de vreemde talen en geuren, het eigen baas zijn en zelf bepalen hoe ze haar dag indeelde. Leven in twee levens noemde ze het en dat was zalig. Haar leven thuis in het kleine plaatsje aan de Rijn en haar leven in Marrakesh, Barcelona, Santiago en New York. Een eigen wereld ver weg. Mobiele telefonie was nog niet zo op gang en dat voelde nog vrijer omdat haar telefoon haar nu achtervolgt. Ach ze weet wel dat ze zonder dat ding kan, maar als haar dochter belt of haar moeder, dan wil ze gewoon bereikbaar zijn. Trouwens haar partner belt ook regelmatig met een vraag en dan vindt ze dat er voor hem moet zijn.

Einde carrière
De reden waarom ze haar droombestaan in de kou zette, was omdat ze koos voor een bestaan thuis, de mooiste rol van haar leven. Ze werd namelijk moeder van drie meiden en besloot thuis te blijven, niet meer de wereld rond vliegen. En dat voelde goed. Haar lief maakte lange dagen en ze genoot van de processen van de meiden. Keer op keer voelde ze dat ze een geluksvogel was en dat vertelde ze zichzelf steeds. Nog steeds. ‘Ik ben moeder, ik ben partner, ik ben het organisatietalent van het gezin het is mijn taak hier te zijn. Mijn rol, mijn bestaan.’

Die ene blik in de spiegel
En toen op een dag keek ze in de spiegel tegenover de bank. Er stroomde tranen over haar wangen. Want weer vertelde ze zichzelf dat ze niet moest zeuren en dat ze het fijnste leven ever had. Net een keer te veel, want op die bewuste dag verviel de geloofwaardigheid van wat ze zichzelf vertelde. Het schurende gevoel kon ze niet meer onderdrukken. Hier zat ze om 15.00 uur op de bank te wachten op de meiden.

Maar de meiden kwamen niet. Al vier jaar niet meer. De een na de ander was uitgevlogen. Naar Santiago en New York, naar een eigen bestaan. Haar partner ging al bijna met pensioen. En zij bleef maar hangen in haar rol die er niet meer was op die manier. Ze werd zachtjes minder vrolijk, zat op de bank en vertelde zichzelf een verhaal.

Ze wist wat haar te doen stond, maar het voelde zo eng om ook haar toekomst in te stappen en de wereld van het verleden te verlaten. Ze had die reis in de toekomst immers nog nooit gemaakt.

En nu zitten we hier
En nu zitten we hier samen en kijken naar het vastzittende patroon: ‘Ik moet hier blijven zitten. Ik zit vast in mijn oude bestaan en kan niet verder.’ Ik stel vragen aan haar onderbewuste waar zij kleuren aan mag koppelen. Zo kan ze haar gevoelens kleuren. Op die manier voelt ze weer die vrijheid, het vertrouwen van de vrouw deep down. Zo kan ze een beetje ervaren wat de coaching haar voor de toekomst kan brengen. Ze weet het niet, omdat ze nu verantwoording moet nemen voor haar volgende fase. Dat is spannend. Maar nu ze kan zien, voelen en ervaren wat een onbevangenheid het brengt, weet ze wat haar te doen staat.

Haar magenta-jasje gaat zeker weer uit de kast! Ze heeft het jaren niet meer gedragen, maar er ook geen afscheid van kunnen nemen. Het staat symbool voor het leven van de wereld aan je voeten. Daar hoef je niet voor te reizen, maar wel de deur van je bestaan dichttrekken als het je verlangen naar een lichtere toekomst in de weg zit. In de kleurenpsychologie staat magenta voor: op en top vrouw-zijn op je eigen voorwaarden, gekke dingen doen, zelf bepalen en iets moois van je leven maken.

Marieke mag van de bank af en proeven wat de volgende fase gaat zijn. 

Kleuren van Geluk
Snap jij Marieke? Weet je dat je zo niet verder kan? Wat goed, want dan kun je veranderen en daar is magenta ook al zo’n fijne kleur bij. In mijn boek Kleuren van Geluk vertel ik je nog veel meer. Check vandaag in bij Bloei! en ik help je verder.

0 thoughts on “Ze wacht nog steeds op hen met thee en koekjes”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: