Ik zat op het bankje voor ons huis, mijn koffertje naast me. Het was vroeg in de ochtend, de zon scheen en de vogels zongen. Fris was het wel, dus ik trok mijn jasje wat dichter om me heen. Vanuit passerende auto’s werd gezwaaid door dorpsgenoten die op weg waren naar hun werk. Van de fietsers die voorbij reden, ving ik verbaasde blikken op en het duurde even voordat ik snapte waar die verwondering vandaan kwam.
Daar maakten ze hun eigen verhaal van
Hun ogen schoten steevast van mij naar het koffertje en terug. Ze vroegen zich af wat dat koffertje daar deed. En daar maakten ze hun eigen verhaal van. Misschien dachten ze dat ik wegging bij mijn man. Of dat ik alleen met vakantie ging – zonder man, zonder kinderen. Misschien dachten ze wel iets heel anders – en dat vond ik dan weer leuk om over na te denken. Even dan. Want het maakte me geen bal uit wat anderen dachten. Ik zou zo opgehaald worden door twee collega-ondernemers om een paar dagen gefocust aan het werk te gaan aan dingen in mijn bedrijf waar ik anders nooit aan toe kwam. In die wetenschap genoot ik nog even van het momentje van rust en van het gezang van de vogels.
Verhalen kunnen in de weg zitten
We maken altijd overal verhalen van. Van wat we om ons heen zien, van wat we anderen zien doen, van wat wij denken dat anderen denken. En die verhalen kunnen ons behoorlijk in de weg zitten – als we dat toelaten tenminste. Daar zijn we gelukkig zelf bij. We kunnen net zo goed beslissen om geen verhalen te bedenken en ons niets aan te trekken van de verhalen die anderen misschien wel verzinnen. Want misschien doen ze dat wel helemaal niet. Of wel. En dan kunnen we daar niets aan veranderen.
Verhalen verzinnen
Ik zie het ondernemers om de haverklap doen. Verhalen verzinnen. Zich bezighouden met alles wat anderen misschien wel denken. Dat kost bakken met energie. En je hebt totaal geen invloed op wat mensen van je vinden, hoe ze over je denken en welke verhalen ze over jou bij elkaar fantaseren. Je hoeft er dus ook niets mee. Je kunt het allemaal lekker langs je heen laten gaan. Je hoeft niets recht te zetten, je hoeft geen tegendeel te bewijzen, je hoeft je niet in allerlei bochten te wringen om het verhaal in andermans hoofd kloppend te krijgen.
Je hoeft geen verklaring te geven
Zolang jij maar weet wat je doet, waarom je dat doet en het vooral op je eigen manier doet, hoef je aan niemand verantwoording af te leggen. Je hoeft geen excuses te maken, geen verklaring te geven. Doe wat je doet met plezier en overtuiging. De verhalen van anderen doen er niet toe. Wat anderen van jou vinden als je met je video’s op social media verschijnt, doet er niet toe. Laat de angst voor wat anderen van je gaan vinden niet bepalend zijn voor wat jij doet in en voor je bedrijf. Richt je aandacht op de mensen voor wie jij van betekenis wilt zijn. Die jij wilt helpen met dat wat je als ondernemer doet. Dat is het enige wat telt – de rest doet er niet toe.
Jouw leven is van jou
Toegeven aan de angst voor wat anderen van je zullen denken, is je leven uit handen geven aan mensen die er niets mee van doen hebben. Jouw leven is van jou. Het is van niemand anders. En het is het enige leven dat je hebt. Dus laat je niet weerhouden door de mening of de verhalen van anderen, maar doe je ding. Zonder terughoudendheid, zonder schaamte, maar voluit en met overtuiging. Als er één manier is om respect te krijgen, dan is het wel voluit en vrijuit datgene doen waar je in gelooft en waar je voor staat.
Waar sta jij voor?
Dit delen:
- Delen op LinkedIn (Wordt in een nieuw venster geopend) LinkedIn
- Share op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend) Facebook
- Delen op X (Wordt in een nieuw venster geopend) X
- E-mail een link naar een vriend (Wordt in een nieuw venster geopend) E-mail
- Afdrukken (Wordt in een nieuw venster geopend) Print






Eén reactie
Heel herkenbaar. En voor de toeschouwer óók om je fantasie de loop te laten. Ik denk dat menig roman met zo’n ‘draadje’ is gestart. Leuk om te lezen dus.
Marike