Wij gaan emigreren!

Ik stelde mijn man de bekende vraag: “Stel dat je op je sterfbed ligt en achterom kijkt naar je leven. Is er dan iets waar je spijt van hebt? Iets wat je achteraf toch eigenlijk wel heel erg graag had willen doen? Is er iets wat je stiekem wel eens dacht, wat je nooit voor mogelijk hield en je het daarom heel diep hebt weggestopt?”

Na eerst ontkennend geantwoord te hebben en na enig twijfelen, zei mijn man dat hij misschien wel eens de uitdaging had willen ervaren om ooit voor langere tijd in het buitenland te hebben kunnen werken. Iets wat hij in het begin van zijn carrière een half jaar in Duitsland deed en wat hij toen super vond.

Alleen al aan de manier waarop hij het vertelde merkte ik dat het een stille wens was die hij diep had weggestopt. Omdat hij een lange lijst aan overtuigingen had waarom het allemaal vooral niet zou kunnen.

Huh? Wat zeg jij nou?
Een fractie van een seconde was ik even van mijn stuk. Van de zenuwen moest ik lachen. Mijn man, die altijd voor zekerheid en veiligheid kiest, die moeite heeft met verandering; hoorde ik nou goed wat hij zei? Aan zijn gezicht zag ik echter dat hij bloedserieus was. Dat hij oprecht meende wat hij zei. Na mijn nerveuze gegiechel werd ik ook wel heel blij van wat hij zei. Want wat een geweldig idee, om samen een heel nieuw start te maken. Op een voor ons beiden totaal onbekende plek in een geheel nieuwe omgeving. Hoe gaaf is dat!

Meen je dat nou echt?
Mijn man was verbaasd dat ik zo enthousiast reageerde op wat hij mij vertelde. En ik was totaal verbaasd over zijn heel diep weggestopte wens, die hij nu met mij deelde. We moesten er allebei hard om lachen en besloten eigenlijk gelijk: dit gaan we onderzoeken. We gaan kijken of we dit écht willen. Meteen actie ondernemen, want nu zijn we nog op een leeftijd dat het allemaal mogelijk is wat we willen.

Gelijk doorpakken
Dezelfde avond gingen we op internet kijken, op zoek naar de mogelijkheden. Al vrij snel kwamen we op Zwitserland, alleen al omdat daar een enorme vraag is naar huisartsen. We spreken aardig Duits, de zorg is er geweldig en het is een prachtig land. Voor ons redenen genoeg om Zwitserland dan ook serieus te overwegen.

En de volgende avond zat mijn man achter zijn computer als deelnemer van een webinar, een informatieavond voor artsen die in het buitenland willen werken. De week erop hadden we een videogesprek met een Zwitserse tussenpersoon en de volgende dag had hij zijn eerste vacature in zijn mailbox. Zo snel kan het gaan!

Stroomversnelling
Vanaf het eerste moment waren we 100% zeker van onze emigratieplannen. Het eerste weekend begonnen we gelijk met spullen opruimen en weggooien wat we niet mee wilden nemen. Ook maakte ik meteen overzichten waarbij ik al onze spullen in drie fases verdeelde:

1. Direct mee in de auto
2. Komt later met de verhuiswagen
3. Opslaan voor later

Hoe gek het kan lopen
Twee weken voordat ik die levens veranderende vraag stelde, zat onze hovenier nog bij ons aan tafel omdat we hadden besloten om onze tuin volledig opnieuw te laten inrichten. We planden die avond een datum om daarmee aan de slag te gaan. Op dit moment van schrijven zou die aanleg van onze nieuwe tuin waarschijnlijk al halverwege zijn geweest. Maar voor ons nu dus geen nieuwe tuin. Nee, wij pakken het nóg groter aan: gelijk een heel andere omgeving om ons heen. Emigreren. Naar Zwitserland.

Als je de ene deur sluit, gaat er een andere open
En vanaf dat moment lijkt er geen houden meer aan. We zitten in een stroomversnelling die maar niet ophoudt! Het gaat allemaal zó snel dat we de laatste maanden weinig tijd hebben om overal even ‘rustig’ bij stil te staan. Maar niet zo verwonderlijk, als je de hele lijst hieronder ziet.

• Ongeveer een week later hebben we de hovenier afgezegd.
• Na twee weken diende mijn man zijn ontslag in bij zijn andere maatschapsleden waarmee hij een huisartsenpraktijk heeft.
• Een dag later lichtte hij de rest van zijn collega’s in.
• Datzelfde weekend vertelden we het onze families.
• De week erop hadden we onze eerste Duitse les.
• Weer een week later had mijn man een telefonische afspraak met een personeelsmanager die acht huisartsenpraktijken in Zwitserland onder zijn beheer heeft.
• Tien dagen later had ik drie makelaars en drie verhuisbedrijven gebeld.
• De dag erna kwam de eerste makelaar op bezoek, waar we gelijk mee in zee zijn gaan; de andere twee heb ik afgebeld.
• Een week erna kwam de makelaar met fotograaf om foto’s en filmpjes te maken voor de verkoop.
• De dag erna kwam een verhuisbedrijf op bezoek, waar we gelijk mee in zee zijn gegaan; de andere twee heb ik afgebeld.
• Vier dagen later stond ons huis in de verkoop en binnen nog anderhalve dag waren er 48 aanmeldingen voor een bezichtiging!
• Diezelfde week had mijn man een telefonische afspraak met een Duitse huisarts, die twee jaar terug ook met zijn vrouw naar Zwitserland zijn geëmigreerd. Zijn praktijk zoekt met spoed een huisarts. Op afstand hoorde ik mijn man tijdens het telefoongesprek enthousiast en vrolijk praten en lachen; dat klonk in ieder geval al heel positief! Deze man nodigde hem uit om, als we de week erop naar Zwitserland gingen, gelijk een hele dag mee te lopen.
• Vier dagen later stapten wij in de auto voor tien dagen Zwitserland, waar mijn man meer dan vijf sollicitatiegesprekken had.
• De volgende dag (zaterdag 14 januari) kwamen wij aan in Meiringen. Het was de eerste twee dagen mistig in het dal, waardoor de plek nog niet heel erg ‘leuk’ overkwam.
• Die maandag liep mijn man een dag mee in de huisartsenpraktijk daar, wat hij als een warm bad ervoer. En de vrouw van die Duitse dokter liet mij die dag de omgeving zien, wat een onvergetelijke ervaring bleek.
• Ondertussen had de makelaar die week zo’n vijftien bezichtigingen in ons huis.
• Bij thuiskomst hebben afgelopen maandag zeven kijkers een bod gedaan.
• Dinsdag hebben we een keuze gemaakt wie ons huis mag kopen en die dag heeft mijn man de hele dag examen Duits gedaan (hij moet een minimaal niveau behalen, als voorwaarde om als huisarts in Zwitserland te mogen werken).

Op dit moment ben ik druk bezig met het zoeken naar een woonruimte in Meiringen en ik verwacht dat dat net als al het andere ook allemaal wel vlotjes zal verlopen.

En jij? Wat zijn jouw diep weggestopte dromen?
Want stel je eens voor dat je op je sterfbed ligt. Waar denk je dat jij dan het meeste spijt van hebt? Word je verdrietig bij het idee van de dingen die je wél deed in je leven? Of heb je spijt dat jij jouw grootste dromen en idealen niet leefde? Dat je dat jezelf ontnam, om het serieus uit te zoeken? Omdat je dat uitstelde tot ‘later’, voorzien van alle oordelen en overtuigingen, waarom het vooral allemaal NIET zou kunnen?

Wij zijn in ieder geval ongelooflijk blij dat we deze stap wél zetten. Alleen al de energie die het ons nu al geeft. De blijdschap, die we tijdens dit hele proces ervaren. De kriebels, die net als al die vlinders tijdens het verliefd zijn, door ons lijf heen fladderen. Alleen al daarom…