We maken een knuffelschema als hij in quarantaine zit

Het is herfst. Een doordeweekse avond rond een uur of tien. Donker en koud. We maken ons klaar voor de laatste ronde met onze honden Hindi en Quinten. Gele hesjes aan, zaklamp mee, de gebruikelijke gewoontes. We lopen ons pad af en slaan linksaf het dorp uit, de polder in. Langs het bos van de buurvrouw. Ineens staat Hindi stokstijf stil. Haar oren gespitst. Ze trekt hard aan de riem, geeft aan dat ze het bos in wil. Dat doet ze anders nooit.

We proberen te zien wat er is en we luisteren. We horen niets, maar staan toch nog wat langer stil. Hindi geeft duidelijk aan dat er iets is. En dan horen we het ineens: een klagelijk gemiauw. We besluiten dat een van ons het bos in zal gaan, zaklamp mee. De ander blijft op de weg met de honden. Het bos is redelijk ontoegankelijk, toch baan ik me een weg. Ik ga af op het gemiauw en schijn voor me uit. Dan zie ik het: een minuscuul klein katje, dat met verschrikte ogen in de lamp staart. Ze is zwart, met een witte vlek op de borst. Even zit ze heel stil, dan gaat ze er met een noodvaart vandoor.

Ik volg het spoor en zie haar zitten, verstopt in een bramenstruik. Ik probeer haar te pakken, maar dat lukt met geen mogelijkheid. Na een paar verwoede pogingen geef ik het op. Onverrichterzake keer ik terug naar mijn lief en de honden. “Er zit daar een kitten in het bos en ik kan haar niet vangen.”

Het lijkt een andere
De volgende dag zijn we alerter, het wonder geschiedt: opnieuw staat Hindi stil bij het bos. Ze jankt zachtjes en wil weer het bos in. Ik ga af op het geluid van het klagelijke gemiauw en deze keer heb ik meer geluk. Het katje laat zich vangen. Als ik beter kijk, zie ik dat het een andere moet zijn dan die van gisteravond; deze is pikzwart zonder witte vlek. We lopen naar huis met onze vondst.

Jij wilde toch een kitten?
Ik klop op het slaapkamerraam van onze jongste dochter. “Jij wilde toch een kitten? We hebben er één gevonden in het bos!” Ze komt naar buiten gerend en noemt hem spontaan Booboo, straattaal voor ‘schatje.’

In quarantaine
De dag erna zitten we bij de dierenarts, want het is overduidelijk dat het katje zwaar ziek is. Een ontstoken oog, niesziekte, vlooien, luizen en ernstig ondervoed. “Hij moet in quarantaine” zegt de dierenarts, “want anders worden al jullie dieren ziek.” Hij voegt er nog bedachtzaam aan toe: “Ik weet niet of hij het gaat redden.”

We maken een knuffelschema
Natuurlijk geven we hem een kans. We verzorgen hem zo goed mogelijk. Een paar dagen later zitten we opnieuw bij de dierenarts voor controle. “Wat een levenskracht” zegt hij, “de kans was veel groter dat hij het niet had gered.” Ondertussen merken we dat Booboo contact mist, zo afgezonderd in een reisbench in de schuur. “Hij heeft TLC nodig” zegt een lieve vriendin, “tender love and care. Waarom zou hij anders in leven blijven?”

Schietgebedjes voor onze vondeling
Dus zetten we een schommelstoel in de schuur en maken we een knuffelschema. Als we gaan zitten met Booboo trekken we een overall aan die weer uitgaat als we in contact zijn met onze andere dieren. Dagen gaan zo voorbij. We zalven het oogje en geven pillen. We kroelen en doen schietgebedjes voor deze kleine vondeling.

Moedergevoelens voor de kitten
En dan komt de dag dat de quarantaine mag worden opgeheven. Booboo mag kennismaken met onze andere dieren. Katten Splinter en Seppe vinden er niet veel aan en laten de kleine drukteschopper nuffig links liggen. En Hindi? Zij heeft overduidelijk moedergevoelens voor het katertje dat zij heeft gered van een wisse dood. Hoewel ze nooit puppy’s heeft gehad, ziet ze het als haar jong.

Grenzeloze eetlust
Booboo is inmiddels zeven jaar. Het enige dat nog doet herinneren aan zijn slechte start in het bos is zijn grenzeloze eetlust. Hindi is er niet meer, maar met Quinten is hij nog steeds dikke maatjes. Als ze spelen gaat het er stevig aan toe, alsof ze een potje judoën.

Wil jij mijn blogs ontvangen in je malbox?
Ik schrijf regelmatig blogs over mijn honden, die ik ook inzet bij mijn coaching van mensen. Heb jij zelf een hond, houd je van mooie verhalen en wil je weten wat jij van je hond kunt leren? Meld je dan aan voor mijn blogpost via susan@susanvanderbeek.nl en lees mee. Dit voorjaar volg ik een nieuwe opleiding in België tot hondengedragsbegeleider. Natuurlijk zal ik mijn nieuwe inzichten graag met je delen.

0 thoughts on “We maken een knuffelschema als hij in quarantaine zit”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: