Wat ga ik doen met de tijd die ik nog heb?

Er liggen acht blaadjes voor mijn neus. Enthousiast begin ik te schrijven, de opdracht is me duidelijk. De meest recente herinneringen schrijf ik vlot op. Het kost soms wat tijd om de herinneringen uit mijn jonge jaren terug te halen, maar als er eenmaal een herinnering is opgehaald, volgen ze elkaar vlot op. Dit is leuk!

Acceptance and commitment therapy
Voor mijn nieuwe baan ben ik gevraagd om mij de methodieken ACT en geweldloos verzet eigen te maken. Als ik het ACT basisboek van Gijs Jansen ontvang, schrik ik even: wat een enorm dik boek! Al gauw is dat gevoel weg, dit boek leest als een trein. ACT staat voor acceptance and commitment therapy. Om uit te leggen wat dit inhoudt, citeer ik de schrijver: ”Act leert je om op een zachtaardige manier om te gaan met alles wat je denkt, voelt en ervaart, terwijl je op weg gaat om je doelen en dromen te verwezenlijken.” 

De opdracht met de blaadjes
Het boek staat vol metaforen en opdrachten. De opdracht met de blaadjes luidt als volgt. “Pak acht vellen papier, elk blaadje staat voor tien jaar van je leven. Gemiddeld wordt een mens 80 jaar oud, vandaar acht blaadjes. Pak het eerste blaadje en schrijf op wat dat deel van je leven waardevol maakte, wat belangrijk voor je was. En dan naar het volgende blaadje en de volgende, totdat je je huidige leeftijd hebt bereikt.” 

Familie
En zo begin ik te schrijven. Ik herinner me de geboorte van mijn zusje, ik was toen bijna vijf jaar oud. Ik herinner me flarden van de kleuterschool, dan de basisschool en de middelbare school. De ene herinnering na de andere herinnering volgt en in gedachten groei ik opnieuw op. In vrijwel elke levensfase heb ik het woordje ‘familie’ opgeschreven. Grappig, familie speelt blijkbaar een grotere rol in mijn leven dan ik denk. Grote life events ontbreken niet, ze hebben me diep laten voelen en mijn leven waardevol gemaakt. En dan ben ik bij 54 jaar beland.

De feiten liggen voor mijn neus
Vanaf dat moment begint mijn toekomst. Hoe wil ik die invullen? Wat wil ik beleven en met wie? Wat zijn mijn dromen en verlangens? Eindelijk dat ondernemerschap vorm gaan geven, met een camper rondtrekken samen met mijn lief, samen in het buitenland wonen en werken? Zomaar een greep uit de dingen die ik opschrijf. Ik staar naar de blaadjes. De feiten liggen voor mijn neus: het leven is eindig en het grootste deel van mijn leven zit erop. Een leven vol ups en downs hebben het voor mij een waardevol leven gemaakt. Ja, ik heb geleefd en misschien wel voor het eerst voel ik een diepe dankbaarheid hiervoor.

Vermijden en uitstellen
Het feit dat er al vijf en een half blaadje verleden ligt en nog ‘maar’ twee en een half toekomst raakt me diep. Wat ga ik doen met de tijd die ik nog heb? Blijf ik vermijden en uitstellen of wil ik, met alle angsten en onzekerheden, tóch op ondernemerspad? De oefening gaat verder; ik word gevraagd een blaadje weg te halen. Wat als je maar zeventig wordt? Het blaadje met de camper en wonen in het buitenland verdwijnt. Of maar zestig? En weg is de ondernemersdroom. “Voor hetzelfde geld word je honderd, dan komen er gewoon blaadjes bij,” tettert mijn hoofd. 

Het is me glashelder, al té lang weerhouden mijn eigen bullshit gedachtes me van dingen die er werkelijk toe doen. Als ik mijn dromen wil najagen, dien ik te stoppen met mijn gedachten serieus nemen. Ik mag stoppen met mezelf afwijzen omdat ik nog steeds geen stappen heb gezet op mijn ondernemerspad. Ik mag liever zijn voor mezelf en tegelijkertijd wél mijn waarden onderzoeken waardoor ik mijn leven vorm kan geven op de manier die ik wil. Ik stel een grens: ik geef mezelf tijd tot het einde van het jaar om diep te voelen. Wil ik het ondernemerschap écht? Zo ja, dan heb ik op pad te gaan, met mijn angst als bondgenoot. De tijd dringt tenslotte.