Wat er gebeurde bij de regressietherapeut

Na mijn hypnose-regressieopleiding bleef ik een wat onbestemd gevoel houden. Er was tijdens de opleiding genoeg gebeurd en opgeruimd. Omdat je dan in een veranderingsproces zit, is het verstandig te wachten en tijd te geven aan dat wat nodig is. Na een maand was het onbestemde gevoel echter nog steeds niet verdwenen. Ook voelde ik een steeds grotere urgentie om er iets aan te doen.

Nu kon ik natuurlijk een collega hypnotherapeut, met specialisme regressietherapie bezoeken, maar er lag al een aantal maanden een cadeaubon op me te wachten. Deze had ik gewonnen bij het Spiritueel Centrum Almere; een sessie bij een regressietherapeut. Als ik die nu eens inwisselde. Dan kreeg ik direct een inkijkje in deze manier van werken. 

Het begin van de sessie
Op een zonnige ochtend stap ik op de fiets en rijd ik naar het opgegeven adres. Als ik mijn fiets parkeer, zie ik al iemand in de voortuin zitten. Ik loop de tuin in en steek mijn hand uit om me voor te stellen. Ik zie het vriendelijke gezicht van Eva, de therapeut. We lopen het huis in en de trappen op naar haar praktijk. Boven aangekomen vraagt ze of ik wat wil drinken en laat ze me plaats nemen op een stoel. Ik drink langzaam, slokje voor slokje mijn thee, terwijl Eva me van alles en nog wat vraagt. Ik vertel haar zo goed mogelijk waarvoor ik kom en geef aan dat ik ook nieuwsgierig ben naar haar manier van werken. Ze knikt begrijpend en kijkt me aan. Vervolgens vertelt ze me over haar aanpak en dat er meestal meerdere sessies nodig zijn om tot een goed eindresultaat te komen. Eva wil graag de sessie met mij doen en geeft aan goed vertrouwen te hebben in het slagen van de regressiesessie. Met name omdat ik al bekend ben met een trancestaat en al een aantal hypnose-regressiesessies heb gedaan.

Tijd om in trance te gaan
Mijn kopje thee is leeg en alles is voor nu gezegd. Eva vraagt of ik wil zitten of liggen en ik geef aan graag te willen liggen. Vervolgens neem ik plaats op het bed en maak het me zo comfortabel mogelijk. Ze checkt of ik lekker lig en geeft me nog de instructie direct te antwoorden als ze me wat vraagt. Ik knik en ik sluit mijn ogen. Op de aanwijzingen van Eva voel ik mezelf in een trancestaat glijden. Het is een fijn gevoel, maar zeker niet de meest diepe en meest ontspannen trance. Mijn lijf ligt op bed en is ontspannen, net als mijn geest. Ik bemerk een gemengd gevoel ergens tussen er wel en niet zijn. Ik verdiep zelf, bijna automatisch in de trancestaat, zodat ik me nog beter kan ontspannen. Wat best snel gaat en nog plaatsvindt voordat Eva begint met haar vragen.

Hij wijst me af…
Eva stelt me allerlei vragen en ik heb het gevoel versneld op reis te zijn. Ik ben in de stad. Ik merk dat er een emotie naar bovenkomt. Dat wil ik uitspreken, nu het benoemd mag worden. Ik sta in een menigte mensen en voel dat ze me niet begrijpen. Ze snappen me niet. De mensen luisteren naar wat ik zeg, het wordt niet begrepen. “Het is niet mogelijk dat je dat kan weten.” De man kijkt me argwanend aan. Het voelt als een afwijzing en snijdt heel diep door me heen. Meer mensen drommen samen om mij en de man heen. Hij kwam voor advies en wil nu mijn antwoord niet accepteren. “Onmogelijk gewoon” zegt hij. Ik voel dat hij me niet in zijn buurt wil hebben. Ik zeg en maak duidelijk wat hij niet wil horen. Zijn afwijzing krijg ik, niet wat ik verdien en nodig heb.

Ik pak het van hem aan
Mijn lijf ligt op het bed en ik voel de afwijzing van wat er gebeurt, diep in mijn buik. Groter en groter tot ik dat gevoel ben. Ik ben het en toch ook niet. Ik voel me niet geaccepteerd, mag niet zijn wie ik ben. Hoesten moet ik ervan. Dit doe ik en er komt een lichte paniek bij me opzetten. De paniek groeit en wordt groter, neemt me in beslag en verduidelijkt de situatie voor mij. Angst en woede neem ik waar van de man die tegenover me staat. Met mijn advies heb ik iets in gang gezet wat zijn reactie oproept. De man lijkt me iets te willen geven. Zonder erover na te denken pak ik het aan. Het is zijn afwijzing, mij niet willen zien en accepteren voor wie ik ben. Mijn handen zijn er mee gevuld. Wat ik vastheb, is niet van mij, niet voor mij bedoeld. Maar ik heb de afwijzing aangepakt. Nu mag ik het weggeven, teruggeven. 

Liever kwijt dan rijk
Dat is dus waar het onbestemde gevoel vandaan kwam al die tijd. Ik kijk naar mijn handen en naar het gevoel waar het mee gevuld is. Vervolgens kijk ik naar de man en reik hem mijn handen aan. Hij schudt verbeten zijn hoofd en maakt duidelijk dat hij het niet wil terugnemen. De afwijzing, het niet geaccepteerd worden wil hij niet terugnemen. Achter en rondom hem zie ik zijn familie staan. Weer reik het gevoel aan, dit keer aan de familie van de man. Maar ook zij willen het niet aanpakken. Ze hebben het niet nodig en gaan het dus echt niet terugnemen. Ze zijn het liever kwijt dan rijk. Eva vraagt aan me of ze het echt allemaal kunnen missen en of ik het echt niet hoef terug te geven. Ik bied nogmaals het gevoel van afwijzing en niet geaccepteerd worden aan. De man schudt van nee en draait zich van mij af. Ook zijn familie schudt het hoofd en gezamenlijk lopen ze weg, van mij. 

Wat doe ik er dan mee?
Maar wat kan en mag ik er dan mee doen? Ik wil en kan het ook niet gebruiken. Het hindert, belemmert mij in mijn doen en laten. “Dat mag je loslaten” zegt Eva, de regressietherapeut. “Maar wat doe ik er dan mee?” vraag ik haar. “Als een ander het nou eens vindt, oppakt of meeneemt, dan kan het die ander pijn doen of schade berokkenen. Dat is niet wat ik wil en ik kan het dus ook niet zomaar ergens neerleggen of achterlaten.” Eva blijft me vragen stellen en helpt me om een oplossing te vinden. Dan bedenk ik ineens wat ik kan doen. Vuur maakt schoon en je kan laten verbranden wat je niet meer nodig hebt. Dan blijft er ook niets achter wat schade kan aanrichten. Dat mag ik ermee doen, het verbranden, zodat het niet meer bestaat. 

 Opluchting stroomt door me heen
Het is tijd om het ongewenste stuk te verbranden. Ik steek het vuur aan en als het flink hoog en groot is,  gooi ik het stuk afwijzing en niet geaccepteerd worden in het vuur. Terwijl het verbrandt, voel ik dat ik het kwijtraak. Wat me niet meer dient, brandt weg. Wat een opluchting voel ik door me heen stromen. Alles is van mij, niet van een ander, niet opgedrongen of ongewenst cadeau gekregen. Het vult mij en vervult mij.

Tijd om terug te keren naar de balans die mijn lijf en geest nodig heeft. Weg is mijn gevoel van belemmering. Vrij om adem te halen en ik kan me verstaanbaar maken. Eindelijk heb ik losgelaten wat ik niet meer nodig had, me belemmerde en weerhield.

Even op adem komen
Langzaam keer ik terug naar het bed waar ik op lig. Diep en regelmatig haal ik adem. Rustig en op mijn eigen tempo kom ik weer naar het hier en nu. Als ik er klaar voor ben, ga ik rechtop zitten. Ik open mijn ogen en kom even op adem. Eva reikt me een glas water aan, dat ik langzaam leegdrink. Na een paar minuten ben ik er klaar voor om op een stoel te gaan zitten. Eva schenkt nog een kopje thee voor me in. Terwijl ik voel en aftast hoe mijn lijf en geest zich nu tot elkaar verhouden, neem ik waar dat ze bezig zijn de gewenste balans te hervinden, zodat ik met een vernieuwd evenwicht verder kan.

Terug naar huis
 Na een paar keer te zijn bevraagd door Eva, of het goed met me gaat, stap ik weer op de fiets. Het is nog steeds heerlijk weer en ik rijd door een prachtig groen bos met af en toe het water van de vaart naast me. Het lijkt wel lichter te gaan; ik trap echt niet heel snel, maar voor ik het weet ben ik thuis. Ik voel me opgelucht, verfrist en vrolijk. Beter in mijn vel. Net alsof er een zware last van mijn schouders is afgegleden. En dat gevoel blijft; ik ben meer dan ooit mezelf en durf steeds meer op mezelf te vertrouwen. Ik ben prima zoals ik ben.

Regressie
De regressiesessie van Eva gaat met een vrij ondiepe trancestaat. Ze doet erg mooi werk en helpt mensen waar ze kan met haar kunde en kennis.
De manier waarop ik werk tijdens een hypnose-regressiesessie is volgens mij rustiger voor de cliënt. Je bent door de diepere trance makkelijker in staat om de dingen te laten gebeuren die nodig zijn.
Regressies zijn mooie en soms heftige sessies om op te ruimen wat je in de weg zit, niet meer nodig hebt of je belemmert in je doen en laten. Iets voor jou of wil je meer informatie? Neem contact met me op.

0 thoughts on “Wat er gebeurde bij de regressietherapeut”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: