Vorige week schreef ik in jubelstemming over de boeken die ik in 2025 heb gelezen en waar ik lovend over ben. Maar er waren natuurlijk ook boeken die mij tegenvielen. Wat doe jij in zo’n situatie? Lees je het boek uit of stop je? Er was afgelopen jaar één boek dat ik niet heb uitgelezen… Voor mij, als boekenwurm is dat een zeldzaamheid. Ik kan me er nu nog schuldig over voelen. Toch wil ik mijn eerlijke, kritische blik over de boeken die mij tegenvielen wel met jou delen.
De grond onder onze voeten
Ik las al meer boeken van Jesús Carrasco, omdat ik houd van zijn ‘stilstand’ – hoe hij schrijft over het Spaanse plattelandsleven in vorige eeuwen. Alsof de tijd lijkt stil te staan en je volledig inzoomt op het eenvoudige leven van bijvoorbeeld een schaapsherder of een boer. Maar dit verhaal vond ik vreemd. Ik voelde totaal geen drang om verder te lezen. Iedere dag was hetzelfde, er kwam maar geen plotwending of iets anders verrassend. Met andere woorden: gewoon saai. Althans, dat vind ik hè? Misschien kan dit boek jou wel bekoren.
Overgave
Ik weet niet meer waarom ik dit boek kocht. Nu ik de achterflaptekst nogmaals lees, was het waarschijnlijk vanwege mijn binding met Rotterdam: Leigh groeide op in Rotterdam en zwom vaak in het water van de Maas, haar toevluchtsoord. Gefascineerd door de onderwaterwereld van haar jeugd, blinkt ze uit in mariene biologie en reist ze de wereld rond voor haar onderzoek.
Rotterdam komt echter nauwelijks voor in het verhaal. En al lezende dacht ik dat Leigh (rare naam trouwens voor een Nederlander) een jongen was. Echt! Uit niets bleek iets vrouwelijks of meisjesachtigs. Hmmmm, wat merkwaardig.
Ik moet je iets bekennen: ik heb dit boek niet uitgelezen. Dat gebeurt zelden, want ik kan mijn nieuwsgierigheid nooit bedwingen. Het voelt voor mij ook altijd respectloos naar de auteur ofzo. En toch, nadat ik voor mijn gevoel al wekenlang ergens op een oceaan dobberde en de zeebodem probeerde te verkennen (dat is wat Leigh doet in dit verhaal), gebeurde er niks spectaculairs. Ik kon mijn aandacht er niet bijhouden en viel letterlijk steeds in slaap.
Daar waar de rivierkreeften zingen
Door de lovende recensies besloot ik dat ik dit boek echt moest lezen. En ja, ik snap de lovende kritieken zeker, maar ik las dit boek dissociatief; het lukte mij totaal niet om in te voelen op het hoofdpersonage. Het was alsof ik een biologisch of natuurkundig onderzoeksrapport aan het lezen was. Heel maf, want ik ben super helder voelend, kan me helemaal onderdompelen in een verhaal, maar bij dit verhaal voelde ik niks. Dat is best wonderbaarlijk voor een roman. Daarom viel het boek me echt tegen.
Als de sterren fonkelen
Ik ben fan van de auteur: Jet Nijland. Een ontzettend leuk mens met wie ik persoonlijk contact had toen haar eerste boek verscheen in 2022: Zwaluwdans. Dat speelt zich af in Sevilla, een geromantiseerd verhaal over Casa Pilatos, een Moors paleis dat ik al meerdere keren had bezocht en waar ik dat jaar zelfs een week in een appartement verbleef, aan Playa Pilatos. Doordat je de fantastische stad Sevilla echt voelt in dit verhaal, was ik meteen fan van deze auteur en volg ik haar op Facebook.
Vol enthousiasme begon ik aan ‘Als de sterren fonkelen’. Het is wederom een meeslepende historische roman, gebaseerd op de familiegeschiedenis van de auteur. En het speelt zich deels af in het Rotterdamse Kralingen! Dat sprak me allemaal erg aan.
Liz is vastberaden om erachter te komen wat haar opa tijdens de Tweede Wereldoorlog meegemaakt heeft. Op zijn sterfbed laat hij Liz achter met een op het oog onbenullig geel boekje en een stapel ansichtkaarten. Liz duikt in het verleden van haar opa en ontdekt het verhaal van twee jonge mensen: Bram en Saar. Ze worden vlak voor de oorlog verliefd op elkaar. Dan wordt Bram naar Duitsland gestuurd om te werken voor de vijand… Is de liefde sterk genoeg om de oorlogsjaren te overleven? Als Liz in haar zoektocht naar haar familiegeschiedenis hulp krijgt van een knappe wielrenner, wordt haar reis ook steeds meer een zoektocht naar haarzelf en naar de liefde.
Wat mij een beetje tegenviel aan dit boek, is dat het wel erg mierzoet is. Het verhaal uit de oorlog zit goed in elkaar, maar het verhaal van Liz (in deze tijd) vind ik wat zoetsappig, heeft een hoog ‘boequetreeks’ gehalte. Desalniettemin blijf ik fan van Jet, die ontzettende aan doorbreken is in het schrijversvak.
De camino
Nog zo’n boek waarvan de recensies lovend waren, dus ik had er hoge verwachtingen van. Bovendien houd ik van boeken die zich afspelen in mijn thuisland Spanje – zo deed de titel mij geloven. Niets was minder waar. Het verhaal speelt zich af in Frankrijk, gaat niet écht over de beroemde camino (naar Santiago de Compostella), maar over de oorlog in Joegoslavië. Dat was dan wel weer interessant, maar ik voelde me ontzettend misleid door de titel ‘De camino’. Het was passender geweest als Joegoslavië in de titel had gestaan. Daarbij bleek ook nog eens dat het een thriller is, niet mijn favoriete genre. Een ontzettende ‘oh ja dat kan helemaal niet’ thriller. Erg ongeloofwaardig verhaal en zeker geen literair hoogstandje. Ik zal dit boek niemand aanbevelen, dat mag duidelijk zijn.
Kruistocht van een koningin
“Dit boek moet jij lezen! Het speelt zich ook deels af in Granada.” Dat zei mijn vriendin die ook in Spanje woont. Ik weet dat wij een hele andere boekensmaak hebben. Zij houdt van non-fictie, ik niet. Ik ben van de romans. Ook historische, dus ja, dit boek lag al een tijdje op mij te wachten. Bovendien houd ik van de schrijfstijl van Simone van der Vlugt. Maar toen…. deed ik er wel vier weken over om dit boek uit te lezen. Niet door gebrek aan tijd, maar doordat ik het een raar en saai verhaal vond. Alsof ik een geschiedenisboek aan het lezen was waarbij getracht was om het in een roman te gieten. En ik was me er tijdens het lezen bewust van dat ik van alles vind, oordelen heb over koningin Isabel van Castilië (de hoofdpersonage). Granada was namelijk de laatste stad die zij veroverde.
Door haar staat er geen één moskee meer in Granada. Door haar struikelen we in de stad over de katholieke kerken. Zij woonde jarenlang in het met onrecht verkregen Alhambra. Ze liet een grafkapel bouwen voor zichzelf en haar man, naast de kathedraal. Jawel, ze ligt hier begraven. Vele gebouwen, straten, pleinen en vieringen in Granada zijn vernoemd naar haar. En door vele Spanjaarden wordt zij nog steeds (zes eeuwen later) vereerd. Maar niet door mij. Ik neem het haar echt kwalijk dat zij zoveel cultuurerfgoed (van het Moorse rijk) heeft vernietigd. En daarom kon ik dit boek niet geheel onbevooroordeeld lezen.
Ben je toch nieuwsgierig naar ‘Kruistocht van ene koningin’? Lees dan mijn minder bevooroordeelde blog: Een dame met scherpe randen: mijn leeservaring van Kruistocht van een koningin.
3 reacties
Het is dan wel weer grappig te merken hoe iedereen zijn eigen smaak heeft. Ik begrijp je kritiek wel, maar ik vond de Camino juist heel erg goed. Ik heb je vorige blog bewaard omdat ik misschien een paar titels ga kopen. Die ga ik dan met een frisse blik lezen en misschien kom ik dan tot hele andere conclusies, net als jij. Ik had het met het boek De geniale vriendin die ik na de zeven zussen serie heb gelezen op aanraden van een collega. Ik vond het niet om door te komen. De andere drie delen in mijn e-reader heb ik nog niet gelezen. Smaken verschillen dus.
Groetjes
Jacky
Jazeker, smaken verschillen. Ik houd ook niet van thrillers en had totaal andere verwachtingen van dit boek. ‘De geniale vriendin’ vond ik ook niks.
Ik sta stomverbaasd dat De Camino ertussen staat 🤔 Ik vond het boek geweldig en de titel wel passend! Idd andere smaken. De overige titels heb ik niet gelezen en kan daar niets over zeggen……Gr Gina