Waarom mag het niet even donker zijn?

Het is iets wat ik op dit moment overal om me heen zie. Zodra ik aangeef dat ik alles even helemaal zat ben, corona-moe ben, weer de verbinding wil voelen met de mensen waar ik van houd. Ze een knuffel kunnen geven, niet meteen paniek voelen als ik even kuch. De kroeg in met vrienden, een etentje met een vriendin. Het lijkt wel of die frustratie er niet mag zijn, of ik ondankbaar ben.

Zelf ben ik voor velen lang het voorbeeld geweest dat ik ondanks lastige, pittige omstandigheden mijn hoofd boven water wist te houden. Lange tijd. En nu, nu lukt het even niet meer. Ik zit er doorheen. Ik maak me zorgen over de toekomst van mijn kinderen, over onze eigen toekomst, ik zie en voel vooral veel verdriet, mensen die naar instellingen moeten en na 62 jaar huwelijk niet langer samen kunnen blijven. Het raakt me en ik vind de wereld op dit moment niet zo fijn.

Taboe op je rot voelen
Maar wat merk ik? Als ik me uitspreek over het feit dat ik me rot voel, is dat ‘not done’. Iedereen vindt er wat van, ik overdrijf, ik heb de oorlog niet meegemaakt en iedereen voelt zich vooral geroepen om oplossingen aan te dragen om me weer beter te voelen. ‘Het gaat ooit wel weer voorbij’, ‘Ga lekker naar het strand’, ‘Ga iets doen waar je wel blij van wordt’…. NEE, daar vroeg ik niet om. Ik wil gewoon kunnen zeggen dat ik me rot voel en last heb van de situatie. Lost dat wat op? Nee. Maar dat hoeft ook niet altijd. Het zou wat zijn als niemand meer mocht zeggen waar hij of zij last van had.

Stip op de horizon
Wat ik altijd al nodig heb gehad in mijn leven en nu gewoon echt niet heb, is een stip op de horizon. Wanneer is dit voorbij? Wanneer stopt de schade die onze dochters hierdoor qua onderwijs, maar zeker ook sociaal gezien, oplopen? Kunnen we deze zomer wel weer heel even op vakantie? Ik heb zelf ernstig het gevoel dat we het gevoel van echte vrijheid nooit meer terugkrijgen en ook onze kinderen dit niet kunnen bieden. En dat is gewoon shit. Het overkomt ons, we hebben het misschien zelfs wel veroorzaakt, maar het duurt te lang. En ik heb er echt veel last van. Ik hoop dat we binnenkort allemaal gevaccineerd zijn en zoiets als dit heel lang niet meer gaat gebeuren. Maar als je niet mag zeggen dat je ergens last van hebt en het altijd licht moet zijn, is het nooit donker. Laten we streven naar een gezond evenwicht.

Bevrijdend Schrijven
Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Bevrijdend Schrijven is gebaseerd op de methode Mindful Analysis waarbij je in vier stappen inzicht krijgt in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent, waar je naar toe wilt en hoe je dat wilt gaan bereiken. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen naar aanleiding van wat jij schrijft, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. 

Meer weten? Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of als je hier meer informatie over wilt.

0 thoughts on “Waarom mag het niet even donker zijn?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: