Waarom je nooit klaar bent met werken aan jezelf

Soms zeggen cliënten: ‘Ik wil staan waar jij staat.’ Dat vind ik een supercompliment, maar ook eng. Wat een hoge lat en daarbij ben ik er voor mijn gevoel namelijk nog helemaal niet. Gelijk doordenkend, wat is eigenlijk dat ‘er’?

Hij is er?
Pas vertelde een cliënte dat haar vermoedelijke narcistische partner in therapie is gegaan. Hij zegt nu, na zes weken: ‘Ik ben perfect, ik ben klaar met therapie, nu is het aan jou, want aan mij ligt het niet meer.’ Blijkbaar is hij ‘er’. Kijkend naar narcistisch gedrag is dat een manier om geen verantwoordelijkheid te nemen en de schuld bij de ander neer te leggen. Het is een stok om mee te slaan. Daarnaast ben ik van mening dat je nooit klaar bent met jezelf te ontwikkelen. Ik niet in ieder geval.

Nog meer mezelf ontdekken
Ik wil graag nog meer van mezelf ontdekken. Nog bewuster worden van wie ik ben. Wat ik (niet) wil. Wat ik denk. Wat ik voel. Wat ik doe. Wat ik verlang. Wat me blokkeert om daar te komen. Dat lukt me echt niet in zes weken.

Laagje erbij of eraf
Ik ben nog niet eens klaar na diverse coachtrajecten, -opleidingen, familieopstellingen, sessies bij een paardencoach, psycholoog, haptonoom, een hele stapel zelfhulpboeken, innerlijk kind heling, trainingen en workshops. Het is niet klaar, het is nooit klaar. Er kan iedere keer een laagje bij of juist een laagje af.

Innerlijke conflicten oplossen
Om deze reden heb ik zelf ook weer coaching, zowel zakelijk als privé. Ik ben in opdracht van mijn intuïtief business coach Annie Massop een prachtige maar lastige oefening aan het doen over innerlijke conflicten oplossen. Wat wil ik graag en waarom lukt het niet? Wat is daar in de gemeenschappelijke positieve deler?

Vertrouwen versus angst
Bij de eerste oefening, zelfstandig tussen de sessies door, kies ik voor het conflict willen leven in vertrouwen versus leven in angst. Een conflict dat ik bij alle slachtoffers van narcistisch gedrag zie. Het is een van de grootste gevolgen van en zorgt voor een leven in angst, in wantrouwen. De ene keer minder dan de andere maar wel in de onderlaag aanwezig.

Direct in mijn valkuil
Ik knal dan ook binnen no time in de valkuil van angst, van perfectionisme. Hoe moet deze oefening? Doe ik hem wel goed? Zo niet, helpt hij dan wel? Waarom kan ik dat niet? Waarom pakken we dit soort oefeningen niet samen op? Etc. etc.

Een welkome ontlading
Mijn hoofd ging er met me vandoor. Van pure onmacht en frustratie kwam er een enorme huilbui. Ik heb hem er laten zijn. Dat gaf een enorme ontlading en opluchting. Daarna heb ik mijn coach geïnformeerd over wat er gebeurt. Bewust, omdat ik weet dat ik het later bagatelliseer en omdat hulp vragen niet mijn sterkste punt is. Juist door het naar mijn coach wel te doen, leer ik het effect van wel doen. Ook is het fijn het van me af te schrijven. Daarna heb ik mijn rust gepakt en ben bij mijn ouders op bezoek gegaan.

Heerlijk, die inzichten
’s Avonds krijg ik opeens zin in de oefening. Nu kies ik de oefening die me het meest aanspreekt vanuit mijn gevoel in plaats van mijn eerdere keuze uit mijn hoofd. Dat conflict is om mee te starten ook veel te groot. Door eerst met een kleinere oefening te beginnen, schaaf ik al het een en ander weg. Ook zat ik enorm in het moeten in plaats van het willen. Heerlijk, deze inzichten naderhand, daar leer en groei ik van.

Groei
Deze bewustwording naderhand leert me ook over de dingen die ik heb gedaan en vroeger niet deed. De huilbui toelaten, het hulp vragen, het luisteren naar de behoefte van mijn lichaam na de huilbui. Mijn comfortzone is weer een stukje groter, ik ben weer een stukje dichter bij mezelf.

Dat is er!
Het mooie is dat mijn groeiproces ook jou weer een stukje dichter bij jezelf brengt. Want alles wat ik leer, doorleef, kan ik ook jou weer leren. En opeens weet ik wat ‘er’ is. Dat ik een paar stappen voor je uitloop en het aan jou door kan geven. Hoe gaaf is dat? Wil je jezelf (nog meer) ontdekken? Wil je dat ik stappen met je meeloop? Klik hier.