Emigreren naar Zwitserland: onbevangen of ondoordacht?

Emigreren naar Zwitserland. Samen een heel nieuwe start maken. In een land dat we beiden niet kennen! Is het gekkenwerk? Ondoordacht? Naïef misschien? Ik krijg er ‘gewoon’ lekkere kriebels van. Als een onbevangen kind dat iets spannend vindt en het tóch doet. Hoe zou jij het idee vinden, om te emigreren?

Gekkenwerk?
Als ik een ander hoor vragen hoe vaak wij in Zwitserland zijn geweest en ik mezelf hoor antwoorden dat we er beiden eigenlijk nooit langer dan een nacht op doorreis waren, schiet het heel soms wel eens door mij heen: Is het geen gekkenwerk? Om gelijk daarna mijn schouders op te halen. Want het voelt gewoon goed. Niks meer, niks minder. En dat is alles wat er nodig is.

Wanneer we gaan emigreren?
Uiterlijk de laatste week van mei. Toch wil ik liever vandaag dan morgen, nu we eenmaal de stap hebben gezet om te emigreren.

Of we al woonruimte hebben? Nog niet, maar we hebben al wel iets op het oog.

Waar we gaan wonen?
In Meiringen. Het is het belangrijkste dorp van het gebied Oberhasli en het Haslital in de Berner Alpen in Zwitserland en telt zo’n 6.000 inwoners. Het rustige dorpje ligt op 600 meter, wat redelijk laag is in de Alpen, maar heeft goede verbindingen naar de hoger gelegen ski- en wandelgebieden. Het ligt tussen de twee grotere dorpen Interlaken (25 minuten) en Luzern (50 minuten) in en heeft zo’n 60 km skipiste. Het heeft echter geen echte après-ski, waar ik stiekem wel blij om ben. Gelukkig zijn er wel voldoende leuke plekjes in het dorp waar je wat kunt drinken.

Glinsterende diamanten
Waarom juist die plek? Begrijpen doe ik het nog steeds niet. Maar toen mij vorige week maandag de omgeving van Meiringen werd getoond, heb ik een paar keer mijn tranen moeten wegbijten. Meer dan een paar keer zelfs. Ze kwamen vanuit mijn tenen, die tranen. En als ik alleen was geweest, had ik denk een paar keer hele flinke huilbuien gehad. Door alle natuurschoon. De magie van sneeuw. En bevroren sneeuwvlokken van soms wel 5 cm groot! Sneeuwvelden die glinsterden alsof er een heel weiland vol lag met een witter dan witte laag glinsterende diamanten. Onweerstaanbaar mooi. Het voelde er magisch. Majestueus.

Daarnaast voelde wij er ons heel erg welkom en voelde mijn man zich op z’n plek in de huisartsenpraktijk, waar hij gelijk een hele dag mocht meelopen.

Liefde maakt blind en dat is helemaal goed
Dat alles ondanks het minder leuks dat ik hoorde en las over de omgeving. En na twee heel nevelige afgelopen dagen had ik er ook eigenlijk wel een beetje genoeg van in Meiringen te zijn. Toch voel ik aan alles dat ik vorige week verliefd ben geworden op dit dorpje. Met een best drukke doorgaande straat en een paar zeer oubollige winkels. Een AH ontbreekt. Waar soms het hele dal onder een deken van nevel verstopt zit. Zomers af en toe een warme föhn waait. Straaljagers regelmatig aan het eind van het dorp opstijgen, de lucht lijken te willen doorzagen met hun herrie-apparaten. Geheel volgens schema, tussen 12 en 2 pauze hebben en tot uiterlijk 5 uur vliegen, dat dan weer wel.

Gewoon: daarom
Dus volgen we ons hart en gaan we naar Meiringen. Ergens de komende maanden. Omdat we beiden een groot verlangen ervaren om daar te willen zijn. En daar graag aan willen toegeven.

En jij?
In hoeverre durf jij, nu je volwassen bent, nog gewoon af en toe te zijn als een onbevangen kind? Ben je nog steeds nieuwsgierig als een kind om leuks en nieuws te ontdekken? Of schiet je bij voorbaat gelijk alles af, omdat je volwassen hoofd er meteen van alles van vindt?