Waarom de klaproos mijn symbool is

Jaren geleden, in een workshop in de duinen van Den Haag, heerlijk in het warme zonnetje, werd me gevraagd een bloem te tekenen waarmee ik mezelf associeerde. Ik tekende een roos, met het idee van langzaam ontluiken, langzaam opbloeien na alles wat ik had meegemaakt. Wat me klein en leeg had gemaakt. Een associatie met mijn helingsproces. Het lukte me niet echt om er een roos van te maken, ik kreeg haar niet goed op papier.

De roos werd een klaproos
Het werd meer een klaproos. Toen ik dat zag, wist ik het: ja, een klaproos, dat is het! Dat is veel beter passend bij mij en mijn eigenwijze karakter. Ik wil niet, als een roos, gevangen staan in een vaas. Nee, geef mij maar de vrijheid, de natuur. Een klaproos gaat dood in een vaas. Die hoort in het wild. Klaprozen zijn mooi, teer, maar ook sterk en stoer. Ze floreren op de gekste plekken; zoals tussen stoeptegels en langs de weg. Ze zijn heel veerkrachtig. Ik herken mezelf daar in, in de klaproos die soms alleen staat en soms liever met een hele groep bij elkaar.

Ik camoufleerde me letterlijk
Een medecursist werd gevraagd op de tekening aan te brengen hoe zij me ziet, aan de hand van wat ik haar had verteld. Zij tekende extra blaadjes rond de bloem, blaadjes met camouflagekleuren. Zo’n terecht beeld. Ik was zeker aan het herstellen, aan het groeien, maar ik was er nog lang niet. Ik was er nog helemaal niet aan toe om de muur om mijn hart weg te halen, om mijn ware ik te laten zien. Daarvoor was ik te beschadigd, was mijn hart te vaak vertrapt. Ik vertrouwde niemand meer, nog maar nauwelijks mijzelf. Ik droeg zelfs veel legergroen in de tijd. Ik camoufleerde mezelf letterlijk. 

Die enkele klaproos
In een latere training kwam de klaproos in een visualisatie weer naar voren als mijn symbool, mijn anker. Wat een bevestiging. Die nog eens werd versterkt toen ik, zoekende naar een plekje om een oefening uit te werken, opeens één klaproos zag staan. Ze was me nog niet eerder opgevallen en er stond er ook maar eentje in de hele tuin. Zo bijzonder.

Heel veel klaprozen
De laatste jaren zie ik steeds vaker hele velden met klaprozen in de taluds van snelwegen. Daar word ik zo blij van! Ik ben altijd alert op rood tussen het groen of grijs, en kom dan soms bedrogen uit omdat het een colablikje is van een bekend merk of afval van een bekende fastfoodketen. Nee, geef mij maar de klaproos. Die ontsiert niets, ze maakt haar omgeving alleen maar mooier.

Wachtend op optimale omstandigheden
Waar ik me niet zo goed in herken, is het geduld van de klaproos. Weet jij dat het zaad vele jaren, zelfs tientallen jaren, in de grond kan blijven voor het uitkomt? De klaproos wacht op de voor haar optimale omstandigheden om te groeien, te bloeien. Dat zie ik dan wel weer terug in mijzelf. Alleen onder optimale omstandigheden geef ik me bloot. 

Doen zonder 1000 boeken te lezen
De klaproos wordt ook wel de pioniersbloem genoemd. Pionieren. Experimenteren. Daar houd ik ook van. Dan komt de kunstenares, mijn creatieve kant, in mij naar boven. Niet eerst 1000 boeken lezen en opleidingen volgen. Gewoon doen. Ik begin dat ook steeds meer toe te passen in mijn leven. Vertrouwen op mijn kunnen en goed is goed genoeg! 

Rood is voor mij de echte klaproos
Nadat ik me jarenlang heb gecamoufleerd met legergroen vanwege mijn relaties met narcisten, ben ik daarna juist sprekende kleuren gaan dragen. Hard groen, kobaltblauw, vuurrood. Rood staat voor liefde, hartstocht, actie, daadkracht. Klaprozen zijn er in veel kleuren, maar voor mij is de rode klaproos dus mijn anker.

Rood om sterk te staan tegenover narcisten
Ook jij kunt rood inzetten om sterk te staan tegenover de narcist(en) in je leven. Maar draag het vooral op je lijf, onder je kleding – bijvoorbeeld je ondergoed, een rood armbandje, rode sokken – want je wilt niet dat de narcist aan de kleur kracht ontleent. Probeer het maar, het helpt echt. Wil je nog meer tips en technieken om sterk te staan tegenover narcistisch gedrag? Klik dan hier.